στον πύργο















Το βρήκες σημειωμένο σε ένα άδειο σπιρτόκουτο σήμερα το πρωί:

«Όταν ήταν παιδί είχε φτιάξει έναν πύργο από άδεια σπιρτόκουτα. Τώρα που μεγάλωσε ψάχνει ένα σπίρτο για να τον κάψει».

Κάποιος το είχε αφήσει όρθιο στο πεζούλι, βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό. Το μάζεψες και το κράτησες, χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Τώρα, αν και έχουν περάσει αρκετές ώρες από αυτή τη μικρή αναπάντεχη ανακάλυψη, ο άντρας απέναντι σου την ξαναφέρνει πίσω στο νου σου.

Είναι στο ύψος σου, φοράει ένα μαύρο ημίψηλο και παίζει μηχανικά με ένα ίδιο σπιρτόκουτο. Κοιτάζει σταθερά πίσω σου. Ασυναίσθητα γυρίζεις να δεις τι βλέπει με τόση προσήλωση.

Το σιντριβάνι;

Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον. Τον παρατηρείς πιο προσεχτικά και καταλαβαίνεις πως δεν κοιτάζει κάτι συγκεκριμένο. Καταλαβαίνεις πως τελικά είναι συγκεντρωμένος στο ταλαιπωρημένο σπιρτόκουτο που βρίσκεται στο αριστερό του χέρι.

Αναρωτιέσαι το γιατί.

Ξαφνικά, καταλαβαίνει πως τον κοιτάζεις και σε καρφώνει με τα μάτια του. Με απόλυτη σοβαρότητα σου δείχνει το σπιρτόκουτο, ανασηκώνοντας το απαλά και στη συνέχεια το ανοίγει σπρώχνοντας με τον αντίχειρα του το πίσω μέρος.

Στην αρχή νομίζεις πως είναι άδειο, όμως στην πραγματικότητα μέσα του βρίσκεται άλλο ένα σπιρτόκουτο. Το βγάζει με το δεξί του χέρι και ακουμπάει το άλλο κάτω στο πεζοδρόμιο δίπλα του. Ύστερα το ανασηκώνει κι αυτό απαλά, και με την ίδια ακριβώς κίνηση βγάζει άλλο ένα. Ακουμπάει πάλι το άδειο στο πεζοδρόμιο, δίπλα στο προηγούμενο.

Επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση ξανά και ξανά.

Μέχρι που με τα άδεια σπιρτόκουτα, φτιάχνει ένα μεγάλο πύργο. Σε πλησιάζει και από το τελευταίο σπιρτόκουτο που βρίσκεται στα χέρια του, αυτή τη φορά αντί για σπιρτόκουτο, βγάζει ένα συνηθισμένο σπίρτο. Σου το παραδίδει όμως σχεδόν με επισημότητα, λες και είναι το κλειδί του πύργου που τόσο ήρεμα έφτιαξε. Μόλις το ακουμπάει στο χέρι σου, τραβάει αργά το δικό του και αφού κάνει μια διακριτική υπόκλιση, εξαφανίζεται μέσα στο πλήθος.

Δεν είπε απολύτως τίποτα, αλλά ξέρεις τι ζητάει από σένα.

Τώρα έχεις το σπιρτόκουτο, έχεις και το σπίρτο.

Όμως δεν έχεις πια καμιά διάθεση να κάψεις τους παιδικούς σου πύργους.

Ανάβεις ένα τσιγάρο και απομακρύνεσαι απολαμβάνοντας τη γεύση του μέσα στα πνευμόνια σου. Ξεφυσάς προς τα πάνω και κοιτάς τα άστρα.

Τελικά, οι πιο όμορφοι πύργοι είναι αυτοί που χτίζουμε με καπνό πάνω από τα κεφάλια μας.

12 σχόλια:

Konstantja είπε...

Χαίρομαι που δε θες να τον κάψεις

όσο καυστικά κι αν γίνονται κάποια σχόλια

Καλή Χρονιά!

Alice World είπε...

Κάποτε διάβασα μια διατριβή ένος ψυχολόγου που διαχώριζε τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε τρια μέρη, το παιδί, τον γονέα και τον ενήλικο. Υποστήριζε ότι ο ενήλικος έπρεπε πάντοτε να επικρατεί της συμπεριφοράς μας για να συμπεριφερόμαστε ως ολοληρωμένες οντότητες. Εγώ συγκινήθηκα που ακόμα αφουγκράζεσαι το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Μόνο τότε παραμένουμε ειλικρινείς και αληθινοί για μας και τους γύρω μας.

Πολύ ωραία ιστορία.

χ.ζ. είπε...

αγαπητέ πάντα μου αποσπάς ένα χαμόγελο στο τέλος των γραμμών σου...
καλή χρονιά.

Ανώνυμος είπε...

...μα ακόμα πιο όμορφοι πύργοι, είναι αυτοί που χτίζουμε με ονειρόσκονη, ΜΕΣΑ στα κεφάλια μας...

I.P.Potis είπε...

Κostantja: από την άλλη βέβαια δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Ακόμη και στα σχόλια.

Alice: η αλήθεια είναι πως το κομμάτι του παιδιού έχει διαμορφωθεί κατ'αρχάς από το οικογενειακό περιβάλλον, επομένως δεν εκφράζει την πραγματική προσωπικότητα μας. Νομίζω πως η Kostantja μπορεί να πει περισσότερα πάνω σε αυτό.

χ.ζ.: αυτό είναι κάτι που με κάνει και χαίρομαι.

Όχι και τόσο Ανώνυμη: αρκεί να μην κλειδώνουμε τους εαυτούς μας απ'έξω.

Καλή χρονιά σε όλους!

aniaris είπε...

Μέρες τώρα περνάω και ξαναπερνάω και όλο κάτι θέλω να γράψω γι'αυτό σου το κείμενο και νομίζω πως δε θα το βρω ποτέ.

alicia είπε...

μου αρεσουν οι αναλυτικες περιγραφες σου και η εκπληξη που νιωθω καθως συνεχιζω να διαβαζω..
η συγκεκριμενη ιστορια μου αφησε μια αισθηση "καψιματος" ακριβως στο κεντρο μου.
ειναι ομορφα τα παιδικα ονειρα ακομα κι οταν δεν υφιστανται, ακομα κι οταν δεν μπορουν να υφιστανται.

καλησπερες

lust-time είπε...

μα τί σόι παιχνίδι είναι αυτό? ποιός χάνει ποιός κερδίζει?

kr04 είπε...

πολλές φορές είναι επικίνδυνο να ξεκλειδώσεις μια πορτα ακόμα και αν σφιχτοκρατάς το κλειδί στο χέρι σου...

I.P.Potis είπε...

aniaris, ώρες τώρα σκέφτομαι πως θα απαντήσω σε αυτό σου το σχόλιο και νομίζω πως δε θα τα καταφέρω ποτέ.

alicia, τα όμορφα όνειρα, όμρφα καίγονται. Τα παιδικά άκομη πιο όμορφα. Καληνύχτες.

lust-time, τα καλύτερα παιχνίδια είναι αυτά που κερδίζουμε χάνοντας. Ίσως και το αντίθετο.

Πρώην ανώνυμη, ο κίνδυνος είναι σίγουρα ένα σημαντικό ζήτημα. Η δειλία ένα δεύτερο. Όμως υπάρχει κι ένα τρίτο: το κλειδί που κρατάς να μην ταιριάζει σε αυτή την πόρτα κι εσύ απλά να μην το γνωρίζεις, επειδή δεν προσπάθησες ποτέ να την ξεκλειδώσεις.

kr04 είπε...

μπορει να προσπαθησες και το κλειδι να λυγισε.ποιος ξερει?

I.P.Potis είπε...

O κλειδαράς.