Το μπαρ κάτω από την πόλη

Απόψε θέλω να πάμε μαζί στο μπαρ κάτω από την πόλη.

Θα περπατήσουμε ανάμεσα στους τσιμεντένιους κορμούς από τις ρίζες των πολυκατοικιών.

Στα σκοτεινά, μονάχα με τους φακούς που παίρναμε μικροί στην κατασκήνωση.

Θα κουραστείς το ξέρω, θα είναι δύσκολα το ξέρω, μπορεί και να χαθούμε.

Για λίγο.

Στο τέλος όμως θα φτάσουμε.

Θα μας υποδεχτεί στην είσοδο, όπως συνηθίζεται, η ιδιοκτήτρια.

Πάντα νέα και πάντα γερασμένη.

Και πάντα όμορφη.

Κι ύστερα θα μας υποδεχτεί η κάπνα. Η μουσική.

Οι χορεύτριες είναι πάντα μεθυσμένες και στο μπαρ κάτω από την πόλη πάντα νύχτα.

Ο πιανίστας θα είναι αφηρημένος, τα δάχτυλα του λεπτά, τα νύχια του βρώμικα.

Θα κάτσουμε στο μπαρ.

Ο μπαρμαν, τυφλός, χωρίς μαύρα γυαλιά, θα μας βάλει το ποτό μας.

Θα μας μιλήσει για λίγο, ύστερα θα πιάσει την τρομπέτα του και θα τη γυαλίσει μηχανικά.

Θα μιλήσει σε κάποιον άλλον.

Λένε πως ο χρόνος δεν περνάει στο μπαρ κάτω από την πόλη.

Ίσως για αυτό έχουν αφήσει ξεκούρδιστα όλα τα ρολόγια στους τοίχους.

Επίτηδες.

Κι όταν θα πιούμε τα ποτά μας και θα μιλήσουμε για όλα εκείνα που μέχρι σήμερα μας αξίωσε η ζωή να δούμε και να πράξουμε, θα κάνουμε σχέδια για το αύριο και ας γελάει ο θεός μαζί μας.

Γιατί πόσες φορές γέλασε με τον άνθρωπο και πόσες βγήκε γελασμένος;

Στο τέλος, φίλε μου, όταν θα φεύγουμε ζαλισμένοι όχι τόσο από τη βότκα και το ρούμι, αλλά από τον έρωτα για τους εαυτούς μας τους ίδιους, θα αγκαλιαστούμε σαν να 'ναι στερνή φορά που τα 'πιαμε και θα γυρίσουμε πίσω στην πόλη.

Η κάπνα θα γίνει καυσαέριο και η μουσική, των αυτοκινήτων οι άγριες κόρνες.

Όμως τα όνειρα μας θα μείνουν έτσι όπως τα πλάσαμε.

Κι ας προσπαθούν οι άλλοι να τα κάνουν διαφημιστικά σποτάκια.

Γιατί εκείνοι δε θέλουν να ακούσουν τη μουσική που έρχεται μέσα από τις σχάρες των υπονόμων.

Κι εξακολουθούν να σβήνουν τα τσιγάρα τους στην άσφαλτο των μεγάλων λεωφόρων, σκληρή και μαύρη, πάνω από τα μεθυσμένα κεφάλια μας.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

τα νερα των υπονομων, ορμητικα και σκοτεινα ειναι αυτα που κανουν τις ανατροπες στις ησυχες πολεις ..τις πλημμυριζουν και σπανε τη μαυρη ασφαλτο που μεχρι πριν απο λιγο επικρατουσε στο γκριζο τοπιο

Ανώνυμος είπε...

..οι μεθυσμενοι αμεριμνοι γελουν με το θεαμα..

Ανώνυμος είπε...

..οι μεθυσμενοι αμεριμνοι γελουν με το θεαμα..

markos-the-gnostic είπε...

χωρίς κανένα δικαίωμα πατάνε πάνω στα σώματα μας

I.P.Potis είπε...

ανώνυμε, αυτή είναι μια αισιόδοξη σκέψη.

μάρκο, τους το έχουμε δώσει το δικαίωμα.

Stardustia είπε...

Λες και διάβαζα την "αντίστοιχη" σκηνή από το "corpse bride"...

Talisker Stt. είπε...

-Σαν ασπρομαυρη ταινια ..
σκουρα γκρι ρουχα και φοντο την Αμερικη της ποτοαπαγορευσης..

fei είπε...

υπαρχει αυτο το μπαρ;
το εψαχνα καιρο.
ενα μπαρ που να μη χωραει τις βιτρινες
ενα μπαρ που να ακουω τα λεπτα οταν περνανε
και ας περνανε αργα.
αραγε να υπαρχει;
μακαρι γιατι το εχω αναγκη.