αλήθειες

Αυτή η ιστορία μπορεί να είναι μικρή, αλλά τελείωνει με μια μεγάλη αλήθεια.

Σου αρέσουν οι μεγάλες αλήθειες, το ξέρω.

Σε ποιον δεν αρέσουν, θα μου πεις.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κουβαλάει μια μεγάλη αλήθεια μέσα του.

Και που να μη θέλει να τη μοιραστεί.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ανάγκη τη μεγάλη αλήθεια.

Και που αν δεν τη βρει θα την αναζητήσει ακόμη και στα σκουπίδια του πολιτισμού μας.

Για αυτό, χρόνια τώρα, φτιάχνουμε θεούς, νόμους και εξισώσεις.

Για αυτό φτιάχνουμε ιστορίες.

Ναι, ιστορίες, σαν και αυτήν εδώ που τώρα διαβάζεις.

Μια μικρή ιστορία που αρχίζει με ένα ακόμη μικρότερο ψέμα.

Αγγελία

«Πωλείται ουράνιο τόξο, με εφτά χρώματα. Εφτά πραγματικά χρώματα και άπειρες αποχρώσεις. Μία για κάθε συναίσθημα – μία για κάθε διαφορετικό χαμόγελο και μία για κάθε διαφορετικό δάκρυ. Τα χρώματα είναι σε άριστη κατάσταση, και ο ιδιοκτήτης τους τα έχει δει ελάχιστα. Δεκτός κάθε έλεγχος από ειδικούς, τόσο για την ποιότητα όσο και τη γνησιότητα του προϊόντος. Τιμή λογική».

- Ποια μπορεί να είναι δηλαδή, μια λογική τιμή για κάτι τέτοιο;

Τη ρώτησε, καθώς εκείνη ακουμπούσε το κεφάλι της στην κοιλιά του.

- Δεν ξέρω, αν δεν είναι πολύ ακριβό θα μου το πάρεις;

Τα λόγια της ξεχείλιζαν από τη γνωστή αχόρταγη προσμονή της.

- Θα δούμε, απάντησε εκείνος.

Διάβασαν την επόμενη αγγελία.

Και αυτή, όπως και η προηγούμενη, ήταν γραμμένη σε σύστημα Μπράιγ.

δια σταύρωσις

Λένε πως η ζωή είναι μονάχα ένας δρόμος.

Καθώς της ζήτησε απόψε να τον παντρευτεί,

εκείνη στέκεται μετέωρη σε μία διασταύρωση.

Αμήχανη, δεν ξέρει τι να προτιμήσει.

Τη διαίρεση.

Ή τη σταύρωση.


αφιερωμένο στον padrazo και τις όμορφες αλληγορίες του

Στο σούπερ μάρκετ των ευθυνών

Πήγαμε πάλι χθες το βράδυ με την καλή μου στο σούπερ μάρκετ των ευθυνών.

Μόνος μου δεν πάω σχεδόν ποτέ, μονάχα με την καλή μου ή με το αφεντικό μου ενίοτε.

Τι κόσμος! Μικροί και μεγάλοι γέμιζαν τα καροτσάκια τους, βιαστικοί με όσες περισσότερες ευθύνες μπορούσαν.

Παρατήρησα πως όσο περνάει ο καιρός βλέπεις όλο και μικρότερες ηλικίες στην υπεραγορά των ευθυνών. Παλιότερα δεν ήταν έτσι.

Ούτε είχε τόσο κόσμο.

Καθώς περπατούσαμε, πιασμένοι σε ένα γλυκύτατο αγκαζέ (το είδος εκείνο του αγκαζέ που χαρακτηρίζει τη διάθεση του ενός να τραβήξει τον άλλον κάπου που εκείνος δε θα πήγαινε ποτέ), με το μικρό, σχεδόν άδειο καρότσι μας, βρεθήκαμε απέναντι του.

Η καλή μου έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

Στην αρχή κι εγώ εντυπωσιάστηκα.

Το καρότσι του είναι πέντε φορές σαν το δικό μας και οι ευθύνες σχεδόν ξεχειλίζουν. Ξεχειλίζουν τακτοποιημένες.

Τον κοιτάζω λοιπόν πίσω από το τακτοποιημένο καρότσι του, μπρος από το τακτοποιημένο μυαλό του και παραδέχομαι πως είναι ο πιο υπεύθυνος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.

Κοιτάω και τα χάλια μου (ναι, είμαι ο πιο ανεύθυνος άνθρωπος που θα μπορούσα να γνωρίσω) και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ.

Αναρωτιέμαι αν αγαπάει τις ευθύνες του.

Αν τις απολαμβάνει. Αν λαχταρά να μαζέψει κι άλλες. Να μαζέψει όσες περισσότερες μπορεί, να γεμίσει και δεύτερο καρότσι ή ακόμη και τρίτο.

Να γίνει ευθυνάρχης. Ή υπερευθυνάρχης.

Αναρωτιέμαι αν κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί τις απαριθμεί μία μία και τις ακουμπά δίπλα στο μαξιλάρι του.

Μα περισσότερο από όλα αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν έπρεπε μια μέρα να του αναθέσουν την ευθύνη να μην έχει καμιά απολύτως ευθύνη;