Απέναντι από το κρεβάτι του βρίσκεται ένα μεγάλο καλοκουρδισμένο ρολόι.
Είναι κόκκινο και έχει δείκτες από γυαλιστερό ατσάλι.
Και βέβαια είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει όταν ξυπνάει.
Για ένα και μόνο λόγο.
Θέλει να δει σε πόση ώρα θα σηκωθεί από το κρεβάτι.
Με το ένα μάτι μισάνοικτο δίνει ραντεβού για το ξεκίνημα της μέρας του μετά από πέντε δέκα λεπτά.
Φροντίζει πάντα να είναι στρογγυλεμένη η ώρα.
Ακριβώς, και τέταρτο, και μισή, παρά τέταρτο.
Μα όταν έρχεται η ώρα να σηκωθεί, δεν το κάνει.
Μόνο παίρνει σιωπηλή παράταση.
Με το άλλο μάτι μισάνοικτο κανονίζει στο μυαλό του το επόμενο ραντεβού.
Και ξανά και ξανά, μέχρι που ξυπνάει εντελώς.
Τελικά όταν σηκώνεται δεν το έχει από πριν κανονισμένο.
Ούτε είναι στρογγυλεμένη η ώρα.
Με αργόσυρτα βήματα πάει για το μπάνιο.
Και κάπου μέσα του γκρινιάζει πως έχασε πάλι όλη τη μέρα του στο κρεβάτι.
Πως το φως του ήλιου σύντομα θα χαθεί πάλι.
Κι εγώ, που τον κοιτάζω μέσα απ’ το ρολόι, σκεφτομαι τη σχέση του ανθρώπου με το χρόνο.
Αυτή η συνεχόμενη μετάθεση των ραντεβού.
Η εναλλαγή του ύπνου και του ξύπνιου.
Το μισοκοίταγμα στους δύο δεμένους δείκτες.
Κι η γκρίνια για το χάσιμο της μέρας.
Ένα αδιάκοπο και παρατεταμένο, μοναχικό χουζούρι, με το ρολόι κλειδωμένο στη ρίζα του μυαλού σου.
