λελέ

Το τελευταίο γράμμα από τον πόλεμο δεν το διάβασε.

Ίσως γιατί δεν ήθελε να ξέρει την έκβασή του.

Σημασία έχει ότι ο πόλεμος τελείωσε.

Έπιασε έναν παλιό, σχεδόν τελειωμένο, αναπτήρα και άναψε την άκρη του.

Και όταν λαμπάδιασε ολόκληρο, δεν τράβηξε το χέρι του.

Μα κάηκε μαζί του.

Την επόμενη μέρα ξύπνησε μεθυσμένος και καλοδιάθετος.

Ήταν ελεύθερος.

Γράμματα από τον πόλεμο - Στην ουρά

Ήταν μια πολύχρωμη, φιδογυριστή ουρά και εκείνος ήταν στην άκρη της.

Ήταν περήφανος που τα είχε καταφέρει.

Γιατί ήταν μια μεγάλη ουρά.

Μια πραγματικά μεγάλη ουρά.

Μια σημαντική ουρά.

Κι εκείνος ήταν στην άκρη της και περίμενε υπομονετικά για τη σειρά του.

Αυτή η αναμονή του έμεινε αξέχαστη.

Εφτά χρόνια, τρεις μήνες και είκοσι δύο απαράλλαχτες ημέρες.

Βεβαία δεν ήταν για πολύ καιρό στην άκρη της ουράς.

Σιγά σιγά έγινε μέρος της.

Μα αυτό δεν είχε και τόσο σημασία, αφού συνέχιζε να κοιτάζει την ίδια ακριβώς πλάτη.

Κάποιοι εγκατέλειψαν. Άλλοι κουράστηκαν, άλλοι ήταν ανυπόμονοι.

Εξάλλου, είναι γνωστό πως η ανία της ρουτίνα δεν ταιριάζει στον οποιοδήποτε.

Μα αυτός, πιστός στον σκοπό του, δεν άφησε μήτε την κούραση μήτε την αμφιβολία να τον σταματήσουν.

Και ένα πρωινό, ένα σταχτί πρωινό του Νοέμβρη, όλοι του οι κόποι και οι θυσίες του ανταμείφθηκαν.

Ήρθε η στιγμή να φτάσει στην αρχή της.

Ή ίσως στο τέλος της.

Και τώρα, σχεδόν ξαφνιασμένος, δίχως την πλάτη του άγνωστου μπροστινού του για συντροφιά, έκανε το τελευταίο του βήμα.

Ίδιο ακριβώς με όλα τα υπόλοιπα.

Όμως τώρα που έφτασε στο τέλος της, είχε ξεχάσει γιατί στάθηκε στην αρχή της.

Ή ίσως να είχε συμβεί και το ανάποδο.

Πάντως εκείνος εκ τοτε δεν σταμάτησε να κυνηγάει την ουρά του.

Γράμματα από τον πόλεμο - Δικασμένη προσωπικότητα

Είμαι σοσιαλιστής. Θέλω να περιορίσω τις κοινωνικές ανισότητες. Θέλω ένα μεγάλο κράτος πρόνοιας.

Είμαι συντηρητικός. Πιστεύω στη διατήρηση της παράδοσης, σαν στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας.

Είμαι αντιεξουσιαστής. Θεωρώ δεδομένο πως η εξουσία αλλοτριώνει τον χαρακτήρα του ανθρώπου και τις κοινωνικές σχέσεις γενικότερα.

Είμαι φιλελεύθερος. Θέλω να υπάρχει αξιοκρατία και κοινωνικός συναγωνισμός. Μισώ την κρατική γραφειοκρατία και το βόλεμα του δημοσίου.

Νιώθω όλο αυτό το χάος να αντιπαλεύει μέσα μου.

Πολλές φορές ένα κομμάτι του εαυτού μου να δικάζει κάποιο άλλο.

Και τελικά τα βάζω με τον εαυτό μου.

«Ξέρεις κάτι, νομίζω πως την τελευταία φορά που τα έβαλα με τον εαυτό μου βγήκα κερδισμένος».

«Ναι ε; Και ο χαμένος ποιος ήταν δηλαδή;»

Γράμματα από τον πόλεμο - Σαν όνειρο

Κάθε πρωί, όταν ξυπνούσε δίπλα της, την αγκάλιαζε και η ψυχή του τραγουδούσε.
Γιατί κάθε μέρα που ξεκινάει είναι και μια μικρή αντάμωση.
Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί δίπλα της, έκλαιγε σιωπηλά με στεγνά δάκρυα.
Γιατί κάθε ύπνος είναι και ένας μικρός θάνατος.
Ας είναι ευλογημένοι όσοι μπορούν και ξεχωρίζουν τη διαδοχή τους.
Μαζί.

Sergio Javier Goycochea, 1789

Πολλές φορές συνέβαινε το εξής.

Ονειρευόταν πως κι εκείνος μέσα στο όνειρο του να κοιμάται την ονειρεύεται.

Πως την αγκάλιαζε με όλη του την αγάπη και την προστάτευε από τους πρώτους παιδικούς της εφιάλτες.

Τότε ξυπνούσε και ήταν ολομόναχη στο κρεβάτι της.

Το ψυγείο έτριζε για λίγο ή κάποιο μηχανάκι της υπενθύμιζε πόσο άδεια ήταν η πόλη.

Μα ήξερε πως εκείνος μεσα στο όνειρο του την είχε όσο πιο βαθιά κρυμμένη.

Ψιθύριζε τότε μοναχή της στο σκοτάδι λόγια αγάπης και λίγο πριν χαράξει ξαναγλιστρούσε στους ίσκιους των ονείρων του.

Ύστερα ξυπνούσε εκείνος.

Την φιλούσε στην πλάτη και τις έλεγε τρυφερά στο αυτί τα λόγια που εκείνη του είχε μόλις ψιθυρίσει.

Μέχρι που ξημέρωνε.

Κι εκείνοι ξυπνούσαν αγκαλιασμένοι.