Ηδονή ή αβλεψία?

Ήταν το πρώτο Πάσχα της ζωής μου πέρασα ολομόναχος. Ούτε συγγενείς, ούτε φίλοι, ούτε γνωστοί. Γνωστοί υπήρχαν αλλά τους απέφυγα.

Τη Μ.Παρασκευή πήγα στον επιτάφιο αλλά γύρισα στο σπίτι μου πριν γυρίσει εκείνος την πόλη. Δεν ασπάζομαι το χριστιανισμό, αλλά σέβομαι τις παραδόσεις του. Κατάλαβα όμως πως τελικά ούτε τις παραδόσεις σέβομαι. Απλά μου αρέσει να τις μοιράζομαι. Οπότε έφυγα, γύρισα σπίτι και ήπια ένα τσίπουρο. Ύστερα, κοιμήθηκα.

Το Μ.Σάββατο δεν πήγα καν εκκλησία και την Κυριακή έψησα δυο μπριζόλες και έπαιξα κάμποση ώρα σκάκι στο δίκτυο. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί τι μίζερο Πάσχα και να νιώσει συμπάθεια ή οίκτο. Δεν είναι όμως έτσι. Για μένα ήταν ένα συνηθισμένο σαββατοκύριακο και αν δεν ήταν τα τηλέφωνα των φίλων θα περνούσε απαρατήρητο. Το μυαλό μας κάνει δυστυχείς ή ευτυχισμένους. Είμαι μακριά από τους φίλους μου εδώ και δύο χρόνια. Μου λείπουν έτσι κι αλλιώς, το Πάσχα δεν αλλάζει κάτι.

Τη Δευτέρα το βράδυ κατασκόπευσα λίγο τη γειτόνισσα μου. Ξέρω πως δεν είναι σωστό, αλλά νιώθω ότι κατα βάθος το ξέρει ότι τη βλέπω. Ίσως αυτό να ‘ναι το άλλοθι κάθε ηδονοβλεψία. Τα σπίτια μας είναι απέναντι˙ βλέπω την κρεβατοκάμαρα της. Δε μου έχει ξανατύχει να παρακολουθήσω τη σεξουαλική ζωή κάποιου άλλου ζωντανά. Παλιότερα, θυμάμαι, όταν τη συναντούσα στο δρόμο, σχεδόν δεν την πρόσεχα. Ήταν τόσο συνηθισμένη φυσιογνωμία που σχεδόν αγνοούσα την ύπαρξη της.

Από τότε που την είδα πρώτη φορά στα ενδότερα διαμερίσματα της αυτό άλλαξε. Είναι περιέργο πως ελκύεσαι ξαφνικά από τον άλλο, επειδή μόνο και μόνο γνωρίζεις ότι κάτω από το λιτό τζιν της κρύβεται ένα κόκκινο μικροσκοπικό στριγκάκι ή ότι συνήθως βάζει το σύντροφο της να εκσπερματώσει πάνω στο στήθος της. Τότε και η πιο αδιάφορη φυσιογνωμία αποκτά μία αύρα σκοτεινής γοητείας. Πόσο μάλλον όταν ανακαλύπτεις πως πίσω από τη χλιαρή εμφάνιση κρύβεται τόσο πάθος, που ίσως φτάνει στα όρια της διαστροφής.

Αναρωτιέμαι συχνά πως θα ένιωθα, αν ήμουν εγώ το αντικείμενο παρακολούθησης. Αν με παρακολουθούσε εκείνη, οποιαδήποτε εκείνη, την ώρα που εγώ κάνω έρωτα. Είμαι σίγουρος πως η σκέψη τούτη με διεγείρει. Να σκέφτομαι πως ανάμεσα στις δυο κρεβατοκάμαρες μας έχει χτιστεί μια αόρατη γέφυρα, πως υπάρχει μια μυστική επικοινωνία. Σήμερα σε βλέπω εγώ, αύριο εσύ. Ναι, ναι σίγουρα με διεγείρει. Όμως αυτό ίσως και να είναι το άλλοθι κάθε ηδονοβλεψία.

Μήπως σου βρίσκονται 100.000 ευρώ?

Με αφορμή το τελευταίο ποστ του περαστικού:

Η ληστεία των 100.000 ευρώ δεν πήγε καλά και τώρα, αν και καταφέρατε να κρύψετε τα χρήματα, βρίσκεσαι μαζί με τον συνένοχο σου για ανάκριση σε ξεχωριστούς θαλάμους.

Αν δεν ομολογήσει τη ληστεία κανείς από τους δυο σας θα φάτε απο 2 χρόνια φυλακή ο καθένας.

Αν ομολογήσετε και οι δυο θα φάτε από 7 χρόνια.

Αν ομολογήσει ο ένας από τους δυο, αυτός που ομολογει την γλιτώνει και αυτός που δεν ομολογεί τρώει 10 χρόνια.

Μην ξεχνάτε πως δεν γνωρίζει κανείς από τους δυο σας τι θα αποφασίσει ο άλλος.
.
Λοιπόν; Καμιά ιδέα;

Senorita

I’ve been shot in the wherewithalls

and I don’t think I can stop from all this hullabaloo΄

.

Κάθομαι στο αυτοκίνητο, ψιχαλίζει. Το τραγούδι στο ράδιο δε λέει να τελειώσει.

Δυο οδοκαθαριστές μαζεύουν τα απομεινάρια της λαϊκής. Προσπαθώ κι εγώ να μαζέψω τις σκέψεις μου. Ή έστω τα απομεινάρια τους.

Πολύ αλκοολ, πολύς πονοκέφαλος, πολύ νύστα. Και βήχας, πολύς βήχας.

Τα πρωινά, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους ανθρώπους. Ειδικά αν μοιραζόμουν το κρεβάτι μου μαζί τους το προηγούμενο βράδυ.

.

Mary jane’s on the game again

seratonin’s all I use I just wish it were true

.

Ψιχαλίζει, κάθομαι στο αυτοκίνητο. Τσιγάρα; Γιατί, έχω αναπτήρα; Οι γυναίκες θέλουν να κάνουν παιδιά, οι άντρες σεξ. Το αποτέλεσμα ονομάζεται πολιτισμός.

«Η ηθική, θήκη του πολιτισμού πολύτιμη είναι». Ποιος το είχει πει αυτό; Ίσως κι εγώ χθες βράδυ όταν σε φλέρταρα. Βήχας.

«Η ηθική από καιρό έχει πεθάνει. Η αισθητική μας κυβερνά μονάχα». Είχες απαντήσει.

Don’t treat me like a god Treat me like a dog

I’ll come home to you

To you

Ένας γέρος ταλαίπωρος περνάει το δρόμο. Σαπισμένα δόντια και πνευμόνια, μου χαμογελά. Μου χαμογελά ο θάνατος σαν γερασμένος πιστολέρο. Βήχας.

Του χαμογελώ κι εγώ, αλλά έχει φύγει.

Κάθε βήμα του, η ζωή που μας απομένει. Μαζί; Μόνοι;

I’m addicted to you You’re my love my senorita

I’m addicted to you Hope were gonna pull through

I’m addicted to you You’re the love that makes me younger

I’m addicted to you Hope were gonna pull through

Pull through

Βήχας. Μαζεύονται οι ψιχάλες σιγά σιγά στο παρμπρίζ. Μαζεύονται και λένε τα μυστικά τους.

Η ψιχάλα πάντα θέλει να γίνει βροχή κι ύστερα πάλι αναπολεί τον καιρό που ήταν ψιχάλα.

«Και τα σύννεφα;»

Τι να πω εγώ για τα σύννεφα. Αυτά δε θα σταματήσουν ποτέ να ταξιδεύουν.

.

Sing a prayer Lonely nights are here

If I can’t square my fears With what I want to do

Γκρίζα σύννεφα, με γεύση κάρβουνου και άνοιξης. Η γεύση σου στο στόμα μου. Μαζί με φτηνό κρασί, φτηνά τσιγάρα και πρόστυχα ανέκδοτα.

Βήχας. Βήχας και το τραγούδι στο ράδιο δε λέει να τελειώσει.

Μόνο οι οδοκαθαριστές έφυγαν. Βρίζοντας.

Don’t treat me like a god Treat me like a dog

I’ll be good to you To you

Βρέχει.

Κάθε μέρα που ξυπνάω δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια,
κάθε μέρα που φεύγω βιαστικός,
που σε κοιτάζω έτσι για μια στιγμή πριν κλείσω την πόρτα,

σε βλέπω για πρώτη φορά.

I’m addicted to you You’re my love my senorita

I’m addicted to you Hope were gonna pull through

I’m addicted to you You’re the God that makes me stronger

I’m addicted to you Hope were gonna turn blue

Turn blue

Η βδομάδα των παθών μου

Η βδομάδα των παθών ξεκίνησε από την παρασκευή το απόγευμα, λες και βιάζονταν οι πρόκες για το ετήσιο ραντεβού τους με τον Εσταυρωμένο.

Οι λέξεις που έμαθα αυτές τις άγιες μέρες: ελεύθερο επάγγελμα & deadline

Αντε καλή σταύρωση

υ.γ. μάλλον δεν έπρεπε να βάλω στο στόμα μου τους άγιους τόπους μέρες που είναι.