στον πύργο

πόλεμος και ειρήνη

2011-11-13T19:06:00.002+02:00

Τρεις φίλοι συναντιούνται σε μια μπάρα. Έξω φυσάει, ο αέρας καρφώνει σκισμένα εισιτήρια στη βιτρίνα του μπαρ, αυτοί τα κοιτάζουν, πίνουν και καπνίζουν. Κανείς τους δε μιλάει πολύ.

Ο πρώτος μετράει τα λεπτά και ρίχνει που και που ματιές στο κινητό του. Δεν έχει πάρει ακόμη απάντηση για εκείνο το πρώτο ραντεβού και ας έχουν περάσει έξι ώρες. Αναρωτιέται αν ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν κατάφερε να γράψει το σωστό τηλέφωνο ή αν απλά έδειχνε τόσο μεθυσμένος που δεν του έδωσε εκείνη το πραγματικό της.

Ο δεύτερος είναι λίγο πιο σκυφτός από τους υπόλοιπους. Εδώ και δύο χρόνια προσπαθεί να καταλάβει γιατί διαλύθηκε ο γάμος του. Σαν ένα βάζο που έσπασε και εκείνος προσπαθεί ακόμη να βρει όλα τα κομμάτια, όχι για να τα κολλήσει, αλλά για να θυμηθεί το σχέδιο που ήταν ζωγραφισμένο πάνω τους. Κάθε μέρα που περνούσε η εικόνα αυτή γίνεται όλο και πιο ξένη.

Ο τρίτος μιλάει έντονα. Εδώ και χρόνια έχει κηρύξει τον πόλεμό του στις γυναίκες και πλέον έχει αρχίσει να νιώθει νικητής, τις ταλαιπωρεί σίγουρα περισσότερο από ότι τον ταλαιπωρούν εκείνες. Και καθώς οι άλλοι δύο κουνάνε το κεφάλι ρυθμικά, εσύ δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν συμφωνούν μαζί του ή απλά ακολουθούν τη μουσική. Όμως αυτό δε φαίνεται να τον απασχολεί, γιατί ξέρει πως αυτά που τους φέρνουν δίπλα κάτι τέτοια βράδια είναι μέσα στη μουσική.

Κι έτσι περνάνε οι ώρες και εκείνοι γελάνε άσκοπα και κοιτιούνται στα μάτια και θυμούνται ιστορίες που βρέθηκαν χαμένοι. Και το αλκοόλ τους ζαλίζει, το μήνυμα στο κινητό δεν έρχεται ποτέ, ο γάμος παραμένει το ίδιο εκείνο βάζο με τα κομμάτια του χαμένα κι οι μάχες του πολέμου αν και κερδισμένες, άγευστες. Τους φταίνε οι γυναίκες, τις βρίζουν και τις ποθούν ταυτόχρονα, μα πάνω από όλα ξέρουν ότι πορεύονται μαζί ενάντια τους, ότι είναι σίγουροι για όλα αυτά που λένε.

Τρομακτικά σίγουροι.

Αργότερα, τρώνε χαμογελαστοί δίπλα στην καντίνα και το κρύο δεν τους πολυπειράζει πια. Ο πρώτος αστειεύεται, ο δεύτερος σιγοτραγουδάει και ο τρίτος προετοιμάζεται για την επόμενη του μάχη. Κι εκείνη τη στιγμή βλέπει δυο συνομήλικες τους να τρώνε μες στο αυτοκίνητο και να του κάνουν νόημα με μια ένταση αδικαιολόγητη. Της πλησιάζει μηχανικά και πριν προλάβει να αναρωτηθεί, το παράθυρο έχει κατέβει και το άδειο πλαστικό τους πιάτο εμφανίζεται μπροστά του.

«Μήπως θα μπορούσες να το πετάξεις στον κάδο δίπλα, για να μη βγαίνουμε από το αμάξι;».

Κι εκείνος υπακούει λες και έχει ξεχάσει όσα λέγανε τόσες ώρες με τους άλλους δύο, λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, και μπροστά στα γουρλωμένα μάτια των φίλων του παίρνει το άδειο πιάτο και το πετάει. Καθώς κλείνει το παράθυρο πνίγει το ευχαριστώ τους κι ύστερα έρχεται ο θόρυβος της μηχανής να τις εξαφανίσει.

Τότε ο τρίτος γυρίζει προς τους υπόλοιπους, που είναι πασαλειμένοι με μουστάρδες και εντελώς ακίνητοι. Ακόμη και ο αέρας σταματάει να φυσά. Περνάνε ακριβώς τρία δευτερόλεπτα και κάπου, όχι και τόσο μακριά, ακούγεται ο ήχος από ένα τρακάρισμα.

Περνάει άλλο ένα δευτερόλεπτο κι οι τρεις τους ξεραίνονται στα γέλια.

πονοκέφαλος

2011-10-31T12:04:00.000+02:00

Ξυπνάς και το ξυπνητήρι σου υπενθυμίζει πως ο πονοκέφαλος φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να είναι το πρώτο πράγμα που σε υποδέχεται μαζί με το σκληρό φως. Εσύ πάλι το έχεις συνηθίσει.

Καπνίζεις ένα τσιγάρο μόνο και μόνο για να πνιγείς στον ίδιο το βήχα σου και φτιάχνεις ένα χυμό από φρέσκα πορτοκάλια, έτσι για να ειρωνευτείς λίγο την κατάσταση σου. Στο ραδιόφωνο, κάπου ανάμεσα στα παράσιτα ακούς μια διαφήμιση για τράπεζες και αυτό σου ξαναθυμίζει τον πονοκέφαλο που πιστός στο πρωινό ραντεβού του έχει βαλθεί να σου ξεριζώσει τα μάτια.

Παίρνεις ένα παυσίπονο.

Παίρνεις και δεύτερο.

Μετά τη διαφήμιση της τράπεζας, δυο δημοσιογράφοι διαφημίζουν την επικείμενη πτώχευση της χώρας. Στην αρχή δεν μπορείς να καταλάβεις που τελειώνει το πρώτο και που αρχίζει το δεύτερο. Όπως ακριβώς το βραδινό μεθύσι και ο πρωινός πονοκέφαλος.

Όσα παυσίπονα και να πάρεις ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα είναι πάλι εκεί.

ένοχος κατ'επανάληψιν

2011-10-31T03:13:00.003+02:00

Κάποτε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω πάντα νηφάλιος. Όμως πλέον δεν υπάρχει βράδυ που να είμαι νηφάλιος. Και γράφω μόνο βράδυ.

Πόσο καιρό είναι αυτό το πλέον;

Το μοτίβο είναι τόσο απελπιστικά επαναλαμβανόμενο που καταντά βαρετό, μια ρουτίνα που συναγωνίζεται την καθημερινότητα ενός λογιστή ή ενός τραπεζικού υπαλλήλου. Με δύο διαφορές. Πρώτον, ο λογιστής δεν έχει την ψευδαίσθηση πως η ζωή του κυλάει ανάμεσα στις μικρές, αθόρυβες εκστάσεις της μέθης, οργασμούς δίχως ανταπόκριση και πίπες σε τουαλέτες ή έρημες πλατείες. Δεύτερον δεν κουβαλά τις τύψεις μιας καθημερινότητας που στερείται νοήματος. Πραγματικά, ο λογιστής θα δώσει ένα νόημα σε αυτό που κάνει, δεν δυσκολεύεται να πείσει τον εαυτό του πως ολόκληρη η ζωή του βασίζεται σε αυτό κι ύστερα αφού τον πείσει το κάνει πράξη:

βασίζει ολόκληρη τη ζωή του πάνω σε αυτό.

Χθες το βράδυ γάμησα μια δικηγόρο. Οι γυναίκες καριέρας μου δίνουν πάντα την αίσθηση πως το σεξ για αυτές είναι περισσότερο εκτόνωση παρά απόλαυση. Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με αυτό, το ότι εκείνες θέλουν να εκτονωθούν, σημαίνει πως θέλουν από μένα να τις εκτονώσω και αυτό συνήθως με κάνει να βγαίνω κερδισμένος.

Το πρωί έμαθα πως είναι παντρεμένη με ένα λογιστή.

Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι. Πίναμε καφέ, εκείνη σκέτο, εγώ μέτριο. Το δωμάτιο ήταν κρύο, γιατί ο διαχειριστής πέθανε πριν ένα μήνα και κανείς δεν τόλμησε να αναλάβει το ρόλο του. Όταν της είπα πως ήταν λογιστής, εκείνη μου είπε πως το ίδιο και ο άντρας της. Ύστερα πήγαμε στις δουλειές μας, την άφησα έξω από το δικαστήριο, αλλά δεν έφυγα αμέσως. Την είδα να φτιάχνει κάπως αδέξια τα μαλλιά της λίγο πριν βρεθεί μες στην αίθουσα, αντιμέτωπη με τον κατηγορούμενο.

Το έκανε με τη βεβαιότητα πως δεν την βλέπω και την είδα με τη βεβαιότητα πως δε θα την δω ποτέ ξανά.

Ο κατηγορούμενος φορούσε μαύρα γυαλιά για να κρύψει το ξενύχτι που του κατέβαζε τα μάτια μέχρι το σαγόνι. Χθες το βράδυ είχε πιεί μέχρι να πεθάνει, όμως είχε αποτύχει και σε αυτό και τώρα να που βρισκόταν μπροστά σε μια απόφαση που θα μπορούσε να τον καταστρέψει για πάντα. Η γυναίκα του θα του τα έπαιρνε όλα, γιατί απλά εκείνος δεν μπόρεσε να τις κρύψει ούτε μια από τις φορές εκείνες που την είχε απατήσει.

Το αστείο στην υπόθεση είναι πως εκείνη μπορούσε.

Πηδούσα τη δικηγόρο και το χαιρόμουν, γιατί σκεφτόμουν πως συντηρεί ένα σύστημα που επιβραβεύει την ικανότητα να επιβιώνεις χρησιμοποιώντας τη σκληρότητα και την υποκρισία. Αν ήμουν φαλλοκράτης θα υπογράμμιζα πως πρόκειται για δύο βασικές γυναικείες αρετές. Αν πάλι δεν ήμουν δε θα χαιρόμουν όταν πήδαγα τη δικηγόρο με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο.

Πόσο ταπεινωτικό μπορεί να είναι το πλέον;

Το αξιοσημείωτο σε αυτή την ιστορία - που όπως θα έχετε ήδη καταλάβει δεν μπορώ να διηγηθώ με μια συνέχεια στην κατάσταση που βρίσκομαι αυτή την ώρα - είναι πως υπήρξε μια στιγμή που, ενώ ακουμπούσε στο έδρανο του δικαστηρίου προσπαθώντας να βοηθήσει αυτή την κατ’ επανάληψιν απατημένη σύζυγο να πάρει την περιούσια του μοιχού συζύγου της, η δικηγόρος αναπολούσε όλες εκείνες τις μικρές στιγμές της ταπείνωσης που έζησε την προηγούμενη νύχτα.

Ίσως και να της το θύμισε ο τρόπος με τον οποίο έγερνε μπροστά στο έδρανο.

Για εκείνη βέβαια, το αξιοσημείωτο σε αυτή την ιστορία ίσως να ήταν πως ακριβώς την ίδια στιγμή που οι αναπολήσεις της την έκαναν να υγραίνεται και που ο κατηγορούμενος ίδρωνε μετανιώνοντας για κάθε μικρό ή μεγάλο παραστράτημα του, ακριβώς εκείνη λοιπόν τη στιγμή, ο άντρας της ο ταπεινός λογιστής, λίγο πριν μπει στο αεροπλάνο της επιστροφής, της αγόραζε σοκολατάκια στο αεροδρόμιο.

Και όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα, της έφερνε κατ’ επανάληψιν τα αγαπημένα της.

Αποτριχια

2011-09-04T10:47:00.006+03:00

Τετοιες ωρες ειναι που λες στον εαυτο σου, "γιατι συνεχιζεις να το κανεις αυτο;". Δυστυχως, ο εαυτος σου δεν ειναι τοσο ομιλητικος πλεον σ αυτες τις συζητησεις. Μετα απο το φιασκο με το φανη (τον φανταστικο παιδικο σου φιλο), κραταει μια σταση επιφυλακτικη με μια μικρη πικρια για τα χαμενα ονειρα της νιοτης του. Σαν 30χρονος αριστερος σε κουβεντα του τυπου "τι χαρακτηριστικα θα πρεπει να εχει η επανασταση και πως θα πετυχουμε τη οριστικη καταργηση της εξουσιας".

Αλλοι θα το ελεγαν ωριμανση και ρεαλισμο, αλλοι θα το ελεγαν παραδοση και εφησυχασμο, αλλα δεν ειμαστε τωρα σε θεση να βαζουμε κι αλλους στην ιστορια. Ηδη οι χαρακτηρες εχουν αρχισει να διαμαρτυρονται για μεγαλυτερους ρολους και περισσοτερες ατακες (εκτος απο τον εαυτο), ο 30χρονος αριστερος δε, αδιαφορωντας τελειως για την αστυνομια πρωτοτυπιας ξεστομισε το "οταν τα γραφαμε εμεις αυτα, εσεις ακομα νομιζατε οτι ο συριζα ειναι αριστερα". Κι ομως υπαρχει χωρος (οπως υπηρχαν και λεφτα).

Εσυ συνεχιζεις, γιατι ξερεις οτι σ' ακουει, "οταν γνωριζεις τη μιση αληθεια πως μπορεις να παρεις σωστες αποφασεις;". Σε κοιταει με ενα βλεμμα που θελει να πει "καποιος επρεπε να κανει κατι". Κοιταζεσαι στον καθρεφτη. Μπροστα σου η μιση αληθεια. Η σκοτεινη πλευρα της σεληνης θα σου θυμιζει τα λαθη σου. Τα λαθη που δεν εμαθες ποτε και δεν ειχες την ευκαιρια να μετανοιωσεις. Κι αυτο σ' ενοχλει πιο πολυ κι απο μυγα που βρεθηκε καταμεσημερα μεσα στη κουνουπιερα σου.

Κοιτας το οργανο του εγκληματος. Κοιτας το χερι σου. Το κραταει. Δεν υπαρχουν δικαιολογιες, δεν υπαρχουν ελαφρυντικα. Χθες το βραδυ φαινονταν ολα σωστα. Στον ωμο σου ο παπαγαλος ονειρευεται ρολους σε διαφημισεις του 80. Κοιτας το καθρεφτη ξανα.

"Γιατι; Γιατι συνεχιζεις να κουρευεσαι μονος χωρις να εχεις πισω καθρεφτη;"

το κορίτσι των διακοπών

2011-08-16T21:01:00.003+03:00

Μεσημέρι

Τον βλέπω που κάθεται στη βεράντα του εξοχικού του με μισόκλειστα τα μάτια. Το αριστερό του χέρι παίζει με την άκρη της εφημερίδας, πότε την τσακίζει και πότε τη λυγάει. Στο τραπεζάκι δίπλα του στέκεται ένα μπουκάλι νερό, μισογεμάτο, ζεστό, υποταγμένο πλήρως στη νοθρώτητα του καλοκαιριού. Κάποιος μέσα ροχαλίζει, ο άνεμος είναι καυτός και η θάλασσα μοιάζει να αχνίζει. Γράφω στο σημειωματάριο μου: «Νομίζω πως περιμένει κάτι. Ίσως το πότε θα φανεί και φέτος το κορίτσι των διακοπών».

Σούρουπο

Μόλις ο ήλιος αγγίξει τον ορίζοντα, αρχίζουν να χορεύουν πάνω στους σβέρκους μας οι ιστορίες. Αυτή τη φορά εκείνος θυμάται το απόγευμα που πρωτογνωρίστηκαν. Ο χρόνος που έχει περάσει από τότε κάνει την ανάμνηση να διαθλάται, να σκορπίζει στις άκρες του μυαλού του και τα χρώματα της να θαμπώνουν στο λιγοστό φως της ημεράς που τον εγκαταλείπει. Ήταν άραγε μόνο δώδέκα χρονών; Ποιος τον ξύπνησε όταν εκείνη είχε φύγει; Και γιατί αυτό το μικροσκοπικό ζευγάρι μπλε, πλαστικά σανδάλια κλωτσούσε επίμονα μέσα στο κεφάλι του; Γράφω στο σημειωματάριο μου: «Η πρώτη της ανάμνηση σπάνια είναι και η ομορφότερη. Και ακόμη σπανιότερα μπορείς να καταλάβεις γιατί σε τυρανάει».

Νύχτα

Δε φυσάει πια. Οι κουρτίνες στέκουν ακίνητες και υγρές, η θάλασσα είναι μαύρη και τα αστέρια συνεχίζουν να αγνοούν επιδεικτικά όλους αυτούς που προσπαθούν κι απόψε να τα μετρήσουν. Κάθεται στην άκρη της μικρής ξύλινης πλατφόρμας και πίνει κονιάκ. Εκείνη πίνει κάτι πιο καλοκαιρινό, τζιν με τόνικ ίσως, και όπως κάθε χρόνο κάνει πως δεν τον βλέπει. Μιλάνε, οι πρώτες κουβέντες βγαίνουν κάπως αδιάφορα, σα να πρέπει να γνωρίστουν ξανά από την αρχή. Αργότερα, ξαπλωμένοι στην παραλία προσπαθούν κι εκείνοι να μετρήσουν τα άστρα. Είναι πολύ σκοτεινά για να γράψω οτιδήποτε.

Ξημέρωμα

«Πες μου μια ιστορία».

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πιστολάς...»

«Όχι, τέτοια. Μια ρομαντική θέλω.»

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι.»

«Έτσι μπράβο».

«Που ερωτεύτηκε έναν πιστολά...»

«Είσαι ένα καθίκι».

«...»

«Αυτός εκεί πέρα πάλι, τι στο καλό σημειώνει;»

Πρωί

Το φως χτυπάει με δύναμη στα βότσαλα κι από εκεί τρυπάει τα μάτια του. Νιώθει το αλάτι μαζί με την αγρύπνια να τεντώνουν το δέρμα του. Χασμουριέται. Εκείνη κολυμπάει γυμνή ανάμεσα στα βράχια, το νερό λείο, αόρατο σχεδόν, τον προσκαλεί. Καθώς σηκώνεται, τα καβούρια τον κρυφοκοιτάνε στο πέρασμα του και οι γλάροι συνεχίζουν να κράζουν ανέμελα. Για μια στιγμή κοιτάζει μια βάρκα εμπρός του, μισοβουλιαγμένη που όμως επιμένει να επιπλέει. Γράφω στο σημειωματάριο μου: «Κάθε χρόνο συναντιώνται και περνάνε τρεις μέρες μαζί. Μιλάνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, ξυπνάνε μαζί, η θάλασσα χτυπά τις φτέρνες τους. Και κάθε χρόνο όταν την αποχωρίζεται αναρωτιέται αν ήταν και φέτος η ίδια. Εκείνη πάλι του χαμογελάει χωρίς να αναρωτιέται για τίποτα.»

Περίληψη

2011-05-07T03:00:00.005+03:00

Η μηχανή τρέχει με 160 χλμ την ώρα κι εσύ συνοδηγός και σε αυτό το ταξίδι, αισθάνεσαι τον αέρα να πιέζει με τα 160 χλμ του το κράνος στο μέτωπό σου. Το νιώθεις στο κέντρο του κούτελου σου, εκεί ακριβώς από όπου ξεκινάνε όλες σου οι σκέψεις, πριν ακόμη φθάσουν στα αυτιά σου [οι γνωστοί σου αναμασημένοι ψίθυροι], πριν προλάβουν να βρουν τα μάτια σου [οι ακόμη πιο οικίες σου ξέθαμπες εικόνες].

Είναι λες και θέλει να τις σπρώξει με όλη του τη δύναμη έξω.

Να τις πετάξει πίσω σου στην άσφαλτο.

Και να χαθούν κάτω από τα λάστιχα των αυτοκινήτων.

Όμως εσύ τις βλέπεις, μία μία σαν ανταμώσουν με την άσφαλτο, να τινάζονται.

Ναι, ορθώνονται και τρέχουνε ξωπίσω σας.

Σαν εκείνα τα σκυλιά που κυνηγάνε το αγοράκι με το ποδήλατο.

Τις βλέπεις μία μία και τις αναγνωρίζεις:

1. Δύο αεροπορικά εισητήρια, μέσα σε ένα άδειο πακέτο από σοκολάτα.

2. Δύο μήνες, ο ένας κολλημένος πάνω στον άλλον. Δε θυμάσαι ποιος ήρθε πρώτος.

3. Πρώτη μέρα πίσω στο σπίτι. Έβαλες πλυντήριο και ξέχασες τα ρούχα εκει μέσα για μια βδομάδα. Ύστερα ξαναέβαλες πλυντήριο και ξαναξέχασες τα ρούχα εκεί μέσα για μια βδομάδα. Ύστερα ξαναέβαλες πλυντήριο, αλλά εκείνο δε λειτουργούσε πια. Άπλωσες τα ρούχα και τα άφησες απλωμένα [για μια βδομάδα;]. Όταν βγήκες να τα μαζέψεις δεν είχε απομείνει τίποτα πια. Μόνο μανταλάκια.

4. Μαντηλάκια, από εκείνα που κουβαλάνε πάντα στη τσάντα τους τα ψυχαναγκαστικά κοριτσάκια που αγαπήσαμε. Μαντηλάκια και οινόπνευμα.

5. Ένα μπουκάλι βότκα που ορκίστηκες να μην ξαναγγίξεις. Τρεις μέρες τα κατάφερες, ύστερα χτύπησε το τηλέφωνο και τα πράγματα έγιναν πάλι απλά. Φυσιολογικά.

6. Ένα άδειο μπουκάλι βότκα. Μια ρωσίδα και ένα άδειο σπίτι που δεν το αναγνωρίζεις. Στην πραγματικότητα δεν είσαι τόσο άδειος όσο φαίνεσαι. Η βότκα όμως είναι.

Ο αέρας σε χτυπάει και το κράνος σου δεν αστειέυται καθόλου. Όχι φιλαράκο, αυτή τη φορά θα σου το σπάσω το ξερό σου το κεφάλι.

Και τα σκυλιά συνεχίζουν να γαβγίζουν.

Ξέρω πως δεν έχω να σου εξιστορήσω τίποτα σπουδαίο πια.

Η περίληψη εξάλλου είναι πάντοτε λειψή.

Ειδικά, όταν η λήψη καθορίζεται από την έλλειψη.

η δίαιτα

2011-03-04T00:46:00.001+02:00

Όταν γύρισε στο διαμέρισμα του είχε νυχτώσει πια. Έκλεισε πίσω του την πόρτα απαλά και περπάτησε στα σκοτεινά ανάμεσα στα έπιπλα χωρίς να δυσκολευτεί, ήξερε πολύ καλά που ακριβώς βρίσκεται το καθένα και ήταν εκεί στην ίδια θέση για πολύ καιρό τώρα. Ο διακόπτης από το παλιό φωτιστικό αντιστάθηκε, όπως πάντα, στο δάχτυλό του, αλλά τελικά του έκανε τη χάρη. Το φως έφερε το δωμάτιο στον κόσμο του.

«Αν θες να ξέρεις, η ζωή μου μαζί σου δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια κακοστημένη φάρσα!», το φως έφερε και τα λόγια της στο μυαλό του.

Η πολυθρόνα του το ίδιο σκληρή, ο τοίχος απέναντι του το ίδιο άδειος. Ο δίσκος στο πικάπ πηδούσε στα ίδια ακριβώς σημεία. Σήκωσε το ακουστικό και πήρε ένα τηλέφωνο στην τύχη, κανείς δεν απάντησε. Πήρε άλλο ένα, αλλά πάλι τίποτα. Την τρίτη φορά στάθηκε τυχερος.

«Εμπρός;», ήταν άντρας, 60άρης και σφυρούσε το σίγμα.

«Γεια σας, θα ήθελα να κάνω μια παραγγελία.»

«Λάθος κάνετε.», του το έκλεισε βιαστικά.

Μετά από ένα λεπτό ξαναπήρε.

«Εμπρός;», η φωνή τώρα έδειχνε κάπως ενοχλημένη, σα να περίμενε τη συνέχεια. Τα σίγμα έβγαιναν μια οκτάβα πιο ψηλά.

«Ναι, θα ήθελα μια πίτσα με αντζούγιες και δυο μπύρες.», συνέχισε εκείνος το ίδιο ατάραχος με την πρώτη φορά.

«Λάθος κάνετε. Εδώ είναι σπίτι.», το ακουστικό έπεσε πάλι βαρύ.

Το τρίτο τηλεφώνημα ήταν στις πληροφορίες καταλόγου, από όπου και πήρε τα στοιχεία που αντιστοιχούσαν στον αριθμό που μόλις είχε καλέσει. Το τέταρτο σε μια πιτσαρία για να στείλει στον εξηντάρη μια πίτσα με αντζούγιες και δυο μπύρες.

Αργότερα, όταν χτυπούσε το τηλέφωνο δεν το σήκωσε, μόνο κοίταξε το ρολόι του. Ακόμη πιο αργότερα, όταν άκουσε το θυροτηλέφωνο είχε ήδη το τραπέζι του στρωμένο. Ο γέρος είχε αποδειχθεί αντάξιος των προσδοκιών και της πείνας του.

Όταν χώρισαν εκείνη άρχισε δίαιτα. Ίσως για να τον εκδικηθεί, που τόσα χρόνια της γκρίνιαζε για την πλαδαρή κοιλιά της. Εκείνος πάλι, τον τελευταίο καιρό όταν γυρνούσε το βράδυ σπίτι, στοιχημάτιζε το δείπνο του στην ανθρώπινη εκδικητικότητα.

Έκλεισε πίσω του την πόρτα κρατώντας μια πίτσα και δυο μπύρες.

Μέχρι στιγμής, δεν είχε καταφέρει να χάσει ούτε ένα γραμμάριο.

η αεροσυνοδός

2011-02-25T01:35:00.000+02:00

Σπάω το κεφάλι μου μια βδομάδα τώρα να σου γράψω τρεις αράδες για την αεροσυνοδό. Μην περιμένεις ούτε μία. Δεν είναι λίγα αυτά που ξέρω για τη ζωή της, όχι, μπορώ με άνεση να σου διηγηθώ τρεις ιστορίες που θα σου κάνουν εντύπωση, ή να σου αποκαλύψω ένα ψέμα που το ξέρουν μόνο τρεις άνθρωποι σε αυτή την ήπειρο. Όμως, δεν έχω την παραμικρή ιδέα, για το τι σήμαινουν αυτές οι τρεις ιστορίες για εκείνη, πόσο μάλλον γιατί είπε το ψέμα. Τι μπορώ να σου γράψω εγώ λοιπόν;

Τη μέρα που γνωριστήκαμε φορούσε ένα κίτρινο φουλάρι. Μόνο αυτό θυμάμαι, γιατί απεχθάνομαι το κίτρινο σε όλες του τις αποχρώσεις. Τη δεύτερη φορά δε θυμάμαι τίποτα, ούτε την τρίτη. Από κει και πέρα είναι όλα κάπως συγκεχυμένα. Αναμνήσεις, συζητήσεις, σεξ, περισσότερες αναμνήσεις, μια καλή φιλία [μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ αντρός και γυναικός; - κλισέ], περισσότερες συζήτησεις, εκείνη πάντα ανάμεσα στα σύννεφα εγώ καρφωμένος και με τα δύο μου πόδια κάτω στη γη.

Απορώ με όλους τους άντρες συγγραφείς που γράφουν βιβλία ολόκληρα με ηρωίδες τόσο αναλυτικά και με βεβαιότητα πλασμένες, που σχεδόν σε πείθουν για την πραγματικότητα αυτών των χαρακτήρων και απορώ. Πως είναι δυνατόν να πείθουν τις αναγνώστριες τους; Οι πιο προικισμένοι – ίσως επειδή αντιλαμβάνονται την αδυναμία τους – αναφέρονται μόνο στις πράξεις τους, ποτέ στις σκέψεις, πόσο μάλλον στα συναισθήματα τους. Τι μπορώ να σου γράψω εγώ λοιπόν;

Η κούπα του καφέ είναι ακουμπισμένη μπροστά της. Την βλέπω που περιεργάζεται μια μεγάλη ολοστρόγγυλη σταγόνα που έχει στάξει στο τζαμένιο τραπεζάκι. Τα μάτια της δείχνουν κουρασμένα, ίσως μόνο εξαιτίας της σκέψης πως σε λίγο θα φύγει για δουλειά. Ίσως στη σκέψη πως τα χρόνια περασαν πιο γρήγορα από ότι τα λογάριασε. Γέρνει λίγα εκατοστά το κεφάλι προς τα μπρος, πάντα το ίδιο αφηρημένη, σχεδόν ευάλωτη, πριν φορέσει τη στολή της, πριν την απογείωση.

Κάποτε ακόμη και τα άστρα προσγειώνονται. Τότε, εκείνες τις δίχως ελπίδα ημέρες, να μην κοιτάς τη γη. Να μην κοιτάς ούτε τον ουρανό. Να κοιτάς ευθεία μέσα στο σκοτάδι.

Μην ποδοπατάς τα άστρα που έπεσαν και άφηνε τα υπόλοιπα να χαιδεύουν τα λαμπερά μαλλιά σου.

Τι άλλο μπορώ να σου γράψω εγώ λοιπόν;

απο κάλυψη καλά πας

2011-02-24T20:20:00.002+02:00

Εκείνος δε θα το λεγε σε κανένα, αλλά το Σάββατο το βράδυ θα πάρει τα cd του και τα γραφτά του και θα τα πάει εδώ. Εγώ πάλι πάντα ήθελα να ξεβρακώσω τον σούπερμαν. Τι μπορεί να μου κάνει εξάλλου;

En el avion

2011-02-19T18:08:00.001+02:00

Οι δυο ισπανοί στα διπλανά καθισμάτα δεν είχαν βάλει γλώσσα μέσα τους από τη στιγμή της απογείωσης. Εκείνος, που κοιμόταν τρίωρα τις τελευταίες πέντε μέρες, τους κοίταξε με μια δόση σαφούς εχθρότητας. Δεν έδειξαν να του δίνουν και πολύ σημασία.

Γύρισε πάλι στο παράθυρο. Τίποτα, μόνο σύννεφα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου και για μια στιγμή η φευγαλέα αντανάκλαση της αεροσυνοδού στο τζάμι. Την κοίταξε, τον κοίταξε κι αυτή συνηθισμένη στα απαιτητικά βλέμματα των επιβατών, ή ακόμη πιο συνηθισμένη στα ερωτικά βλέμματα των αντρών επιβατών. Ήταν όμορφη.

Αν ο πρώτος νόμος της νύχτας λέει «ποτέ μην την πέσεις στη σερβιτόρα», ο αντίστοιχος πρώτος νόμος της πτήσης θα πρέπει να λέει «ποτέ μην την πέσει στο όμορφο κοριτσάκι με τη μπλε στολή». Εκτός κι αν είσαι ο πιλότος. Ή ο μπάρμαν. Εκείνος πάντως δεν ήταν τίποτα από τα δύο κι έτσι απόμεινε να την κοιτάζει σα βλαμένος με το στόμα ελαφρώς ανοιχτό και το μυαλό του αλεσμένο από την αυπνία και τους φλύαρους ισπανούς.

Θυμήθηκε το μάθημα ισπανικών που τον περίμενε μόλις θα γυρνούσε πίσω και έβρισε. Το είχε υποσχεθεί πως θα ξεκινήσουν ισπανικά στο καλύτερο του φίλο και όπως πάντα θα κρατούσε το λόγο του. Πάντα κρατούσε το λόγο του. Η μικρή λεπτομέρεια βέβαια, ήταν πως του το είχε υποσχεθεί μεθυσμένος. Όμως ακόμη κι έτσι θα πήγαινε στα μαθήματα.

Η αεροσυνοδός τον κοίταξε με ένα τρόπο που δεν ήταν εντός των διακριτών ορίων του επαγγελματισμού, αλλά αυτός ήταν τόσο αφοσοιωμένος στο εσωτερικό του βρίσιμο εναντίον ισπανών και ισπανικών, που δεν την παρατήρησε. Είχε βαρεθεί να μαθαίνει ξένες γλώσσες. Κάποτε του άρεσε, ναι, αλλά τώρα πια έβρισκε τη διαδικασία της εκμάθησης τόσο επαναλαμβανόμενη που προτιμούσε να βλέπει σειρές - σε επανάληψη.

Ήρθε το φαγητό και οι ισπανοί ηρέμησαν κάπως. Η αεροσυνοδός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποσπάσει κάτι από την προσοχή του, αλλά εκείνος τώρα είχε κλείσει τα μάτια και προσπαθούσε να θυμηθεί πως ονομάζεται η αεροσυνοδός στις πέντε γλώσσες που είχε μάθει μέχρι σήμερα. Τα ισπανικά θα ήταν η έκτη. Stewardess, hôtesse de l'air, hostess, стюардесса, flyvertinne.

Άνοιξε τα μάτια αυτάρεσκα. Οι ισπανοί ξανάρχισαν τον αδυσώπητο βομβαρδισμό τους, ο πιλότος πληροφόρησε τους επιβάτες πως σύντομα θα ξεκινούσαν την κάθοδο και η αεροσυνοδός δε φαινόταν πουθενά εκεί γύρω. Εκείνος τεντώθηκε με την παρήγορη σκέψη πως σύντομα θα έφτανε τις έξι ξένες γλώσσες. Η προσγείωση ήταν ομαλή.

Αργότερα, όταν την είδε τυχαία να βγαίνει από το αεροδρόμιο και να ψάχνει ταξί αποφάσισε να της μιλήσει. Stewardess, hôtesse de l'air, hostess, стюардесса, flyvertinne. Οι λέξεις γύριζαν στο κεφάλι του σαν φωτισμένα αεροπλανάκια του λούνα πάρκ. Ναι, σύντομα θα ήξερε την λέξη αυτή σε άλλη μία ξένη γλώσσα.

Όταν όμως την πλησίασε και άνοιξε το στόμα του για να της μιλήσει, συνειδητοποιήσε πως δεν μπορούσε να θυμηθεί τη μητρική του.

αεροδρόμιο

2011-02-18T11:33:00.002+02:00

Τα αεροδρόμια του άρεσαν. Πήγαινε τουλάχιστον δυο ώρες πριν την πτήση του και χάζευε τον κόσμο. Ειδικά τις γυναίκες. Τις έβλεπε να περπατούν με όλη τη χάρη του κόσμου ανάμεσα στις αποσκευές και τα καταστήματα, να ψάχνουν αγχωμένες το εισιτήριο ή την ταυτότητα τους και να σέρνουν τις βαλίτσες τους με τα πολύχρωμα ροδάκια. Πάντα ανήσυχες.

Του άρεσε αυτή η ανησυχία, πότε πιο αραιή και πότε πιο πηχτή, πάντα όμως παρούσα εκεί ανάμεσα τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες. Τους έκανε όλους λιγότερο φλύαρους και πιο αφηρημένους. Ίσως για αυτό να του άρεσαν τα αεροδρόμια, γιατί πάντα θεωρούσε τους ανθρώπους φλύαρους, πιο φλύαρους από ότι θα έπρεπε να ορίζει ο σχεδιασμός του είδους από μια υποτιθέμενη ανώτερη δύναμη.

Έτσι και σήμερα, ικανοποιημένος με αυτό το σύντομο μεταφυσικό του συμπέρασμα, κάθισε να πιει τον καθιερωμένο καφέ πριν από την πτήση του και να παρατηρήσει τους ανθρώπους. Τους λιγομίλητους, ανήσυχους ανθρώπους. Τα πρόσωπα τους περνούσαν από μπροστά του κι εκείνος μέσα τους έβλεπε τις αμέτρητες παραλλαγές της ίδιας ιστορίας που ξεκινούσε με μια τυχαία γέννηση και τελείωνε με έναν το ίδιο τυχαίο θάνατο.

Ένα κοριτσάκι τον έδειξε μέσα από το καρότσι του και του χαμογέλασε. Η μητέρα της ούτε που τον πρόσεξε.

«Αυτό μάλιστα, μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα ακόμη και αν σου γάμησαν την κωλοτρυπίδα πριν καλά καλά ξημερώσει», είπε ο γέρος δίπλα του που είχε προσέξει κι αυτός το γέλιο του παιδιού. Έδειχνε καλοδιάθετος και καλοσυνάτος.

«Από ότι θυμάμαι δε μου ‘χει τύχει ποτέ να ξυπνήσω πριν ξημερώσει», του απάντησε και τον κοίταξε πιο προσεχτικά. Ήταν πάνω από εξήντα, ίσως και εξηνταπέντε, με μια στρογγυλή κοιλίτσα, μια στρογγυλή καράφλα ανάμεσα σε μικρούς περιποιημένους άσπρους θάμνους και δυο στρογγυλά μάγουλα, λίγο πιο κόκκινα από ότι συνηθίζεται. Η ίδια κοκκινίλα λέρωνε και το ασπράδι των ματιών του.

«Δε φαντάζομαι να κοιμάσαι βαριά;», συνέχισε στον ίδιο τόνο που θύμιζε μια χαρωπή, γελαστή καμπανούλα.

«Δε φαντάζομαι να είσαι μαστουρωμένος;», τον ρώτησε κι εκείνος ρητορικά. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως ο γλυκύτατος αθυρόστομος γεράκος ήταν υπό την επίρροια κάποιας ψυχοτρόπης ουσίας.

«Ισμαάν», είπε ο γέρος και του άπλωσε το χέρι.

«Χάρηκα», άπλωσε κι εκείνος το δικό του και το έσφιξε. Ήταν ζεστό και απαλό.

«Ξέρεις γιατί μου αρέσουν τα αεροδρόμια, φίλε μου;», τον ρώτησε μετά από μερικά λεπτά και συνέχισε χωρίς να περιμένει απάντηση. «Γιατί βρίσκουν τον τρόπο τους να σου υπενθυμίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ομορφιά της ζώης.» Του έκανε νεύμα να κοιτάξει στην άλλη πλευρά του διαδρόμου. Μια δροσερή κοπέλα έσπρωχνε ένα άλλο καροτσάκι.

Από μέσα του μια ογδοντάχρονη τους κοίταξε και τους χαμογέλασε ευγενικά.

Επέστρεψαν και οι δύο στις σιωπές τους. Ύστερα από μισή ώρα ακούστηκε από τα μεγάφωνα η αναγγελία της πτήσης του. Γύρισε να χαιρετήσει τον Ισμαάν, αλλά τον είχε πάρει ο ύπνος. Κι από ότι φαινόταν εκείνος κοιμόταν βαριά.

πίτσα, ρακή και bossa nova

2011-02-16T20:14:00.005+02:00

Το μπαρ δεν ήταν ακριβώς μπαρ, όμως στην πιο φωτεινή γωνιά του μια μικρή ορχήστρα τριών μουσικών έπαιζε απαλή τζαζ και bossa nova. Κιθάρα, μπάσο και σαξόφωνο. Πλησίασε στην μπάρα με την αβεβαιότητα εκείνου που βρισκόταν σε ένα μέρος για πρώτη φορά. Κατα βάθος του άρεσε αυτό το συναίσθημα, ήταν το ίδιο με αυτό που ένιωθες την πρώτη μέρα σε καινούργια δουλειά. Κοίταξε τριγύρω του τους νέους του συναδέλφους.

Στο τραπέζι ακριβώς δίπλα ένα ζευγάρι έτρωγε πίτσα. Δεν ήταν καμιά σπουδαία γαστρονομική δημιουργία, μάλλον το αντίθετο θα συμπέραινε κανείς αν είχε περισσότερο φως, αλλά το ζευγάρι έδειχνε ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα. Δεξιά του ένας γέρος γύρω στα εξηνταπέντε έπινε ρακή. Αν έκρινες από τη θολούρα στο βλέμμα του πρέπει να είχε κατεβάσει αρκετά ποτηράκια, όμως και για αυτή την παρατήρηση το φως δεν επαρκούσε. Ήταν όλο μαζεμένο στη γωνιά που έπαιζε η μπάντα.

Εκείνος παρήγγηλε κονιάκ. Θυμήθηκε το μπουκάλι που είχε φυλαγμένο μες στην ντουλάπα του. Τώρα πια κόντευε να τελειώσει, είχαν δεν είχαν απομείνει δυο δάχτυλα κονιάκ και αυτά δεν θα έμεναν για πολυ καιρό ακόμα. Το είχε κρατήσει κάποτε σαν ενθύμιο μιας όμορφης εποχής, που έτρωγε κι εκείνος πίτσα χωρίς να τον πολυνοιάζει η ποιότητα της. Καθώς τα χρόνια περνούσαν το μπουκάλι, από σουβενίρ είχε μεταμορφωθεί σε μια κλεψύδρα που έδειχνε το χρόνο της απελευθέρωσής του από αυτή την όμορφη εποχή. Έπινε μια φορά το χρόνο και αυτό όχι πάντα.

«Όταν ήμουν μικρός και διάβαζα ένα βιβλίο που μου αρέσει, πάντα στο τέλος διάβαζα όλο και πιο λίγο, όλο και πιο λίγο, ξέρεις, για να μην τελειώσει.»

Κοίταξε το γέρο που του μίλησε από δίπλα του και αυτή τη φορά τον αναγνώρισε. Τον είχε γνωρίσει σήμερα στο αεροδρόμιο. Τον έλεγαν Ισμαάν και ταξίδευαν μαζί για αυτή την προγονική του πόλη. Το πρωί του είχε πει μια ιστορία και απόψε του είπε άλλη μία.

«Όμως πάντα τελειώνει, εκτός κι αν δε θες να μάθεις το τέλος. Για αυτό σταμάτησα να το κάνω με τα βιβλία. Όμως η συνήθεια σου μένει, ξέρεις, κι έτσι το κάνω πια με το ποτό μου. Αυτό μπορείς να το αφήσεις πριν τελειώσει καμιά φορά. Εξαρτάται τι θες από το βράδυ σου», είπε και του έσπρωξε το μισογεμάτο καραφάκι με τη ρακή του. Ύστερα τον καληνύχτισε, πλήρωσε και έφυγε.

Το ζευγάρι με την πίτσα τσακωνόταν. Άραγε το χούι του Ισμαάν να ίσχυε και για τις πίτσες; Τα μάτια της γυναίκας ήταν υγρά, ακίνητα στο λαιμο του άντρα. Εκείνος τώρα κοιτούσε προς το μέρος της μουσικής, χωρίς όμως να βλέπει κάτι. Ούτε να ακούει. Εκείνη σηκώθηκε και έφυγε. Εκείνος δεν τη σταμάτησε. Μετά από λίγο έφυγε και αυτός.

Πίσω στην μπάρα ένας άλλος άντρας είχε παρακολουθήσει με προσοχή τον καυγά τους. Συλλογιόταν ακόμα τα λόγια του Ισμαάν και το μπουκάλι που είχε φυλαγμένο στην ντουλάπα του. Έριξε μια τελευταία ματιά στην παρατημένη πίτσα κι ύστερα ρούφηξε μια γουλιά από τη ρακή του γέρου. Η μπάντα στη γωνία συνέχισε να παίζει bossa nova.

μεσημέρι ανάμεσα στους τοίχους

2011-02-11T20:50:00.003+02:00

Η βροχή ξαναγύρισε, έτσι ξαφνικά όπως είχε φύγει. Τον βρήκε δίπλα σε ένα περίπτερο, μεσημέρι, να διαβάζει τους τίτλους από τις εφημερίδες, αλλά εκείνος δεν την άφησε να τον διακόψει. Διάβασε και τον τελευταίo και ύστερα περπάτησε μέχρι τον ηλεκτρικό, νιώθωντας τα μαλλιά του να μουσκεύουν και τα ρούχα του να γίνονται όλο και πιο βαριά.

Η πόλη γέμισε ομπρέλες, αδιάβροχα και βιασύνη, λες και πριν δε βιαζόταν αρκετά. Στο βαγόνι του η γυναίκα δίπλα του τον κοίταξε από κάτω προς τα πάνω. Ήταν καμια δεκαριά χρόνια μεγαλύτερη του και το ίδιο μούσκεμα με αυτόν. Χαμογελάσαν ο ένας στον άλλο με τη συνενοχή δύο εφήβων που έκαναν κοπάνα στο διαγώνισμα των μαθηματικών.

«Κι εσύ απροετοίμαστος ε;»

«Άλλα περίμενα και άλλα μου ήρθανε.»

«Και είναι κακό αυτό;»

«Εξαρτάται πόσο σου αρέσει η βροχή.»

«Μμμ.. η βροχή μου αρέσει. Δε μ’αρέσει να είμαι βρεγμένη.»

«Έχεις υπόψη σου καμιά τρύπα να στεγνώσουμε μέχρι να περάσει η μπόρα;»

Κατέβηκαν στην προτελευταία στάση. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και οι πολυκατοικίες σκοτεινές πάνω από τα κεφάλια τους. Μπήκαν σε μια που δεν είχε τίποτα το διαφορετικό από όλες τις υπόλοιπες. Το ασανερ ήταν χαλασμένο και τα φώτα της σκάλας δε λειτουργούσαν. Ανέβηκαν με τα πόδια μέχρι τον τελευταίο όροφο, εκείνη μπροστά και αυτός την ακολουθούσε. Πίσω τους ένα μικρό ποτάμι από σταγόνες.

Το σπίτι της ήταν ακατάστατο και τα μάλλια της μπλεγμένα. Της σήκωσε τη μπλούζα αργά κι εκείνη σήκωσε τα χέρια της πειθήνια. Τα στήθη της μακρόστενα, οι θηλές είχαν αρχίσει να σκύβουν. Τον δάγκωσε στο λαιμό, τη δάγκωσε στα χείλια. Οι λαιμοί τους βρεγμένοι, η βροχή χτυπούσε την ταράτσα. Και οι τοίχοι του δωματίου ήρθαν πιο κοντά τους κι ας τους πίεζαν με τις υγρές παλάμες τους.

Όταν κάνεις έρωτα με μια μεγαλύτερη γυναίκα είναι σαν να επιστρέφεις στην αγκαλιά της μάνας σου. Κι ύστερα όταν μείνεις μόνος στο κρεβάτι, όπως ήταν εκείνος τώρα, νιώθεις όλη τη μοναξιά του νεογέννητου μετά την απροσδιόριστη απόδραση από την ανυπαρξία. Άγγιξε τον τοίχο και φαντάστηκε πως βρίσκεται πίσω στη θαλπωρή της μήτρας. Η ζεστασιά της έκανε την ψυχή του να ηρεμήσει.

Όταν εκείνη βγήκε από το μπάνιο η βροχή είχε πια σταματήσει, ένας φωτεινός ήλιος κρυφοκοίταζε ανάμεσα από τα σύννεφα κι εκείνος είχε φύγει.

βραδινό κουστούμι

2011-02-10T03:33:00.003+02:00

Ο καναπές είχε χρώμα πράσινο σκούρο, αλλά το λιγοστό φως τον έκανε να μοιάζει με καφέ ή κάτι τέτοιο. Στο δωμάτιο δεν ήταν κανείς άλλος εκτός από εκείνον. Εκείνον και το κουστούμι. Το επεξεργάστηκε για κάμποση ώρα κι ύστερα κάθισε δίπλα του. Δε βιαζόταν εξάλλου.

Ήταν ένα κουστούμι μαύρο παλαιομοδίτικο. Όχι ότι ήξερε ποια ήταν η μόδα στα κουστούμια, αλλά το κουστούμι αυτό είχε κάτι που του θύμιζε τον γάμο των γονιών του. Ίσως να φταίει ο καναπές, σκέφτηκε. Αυτός ήταν σίγουρα παμπάλαιος και το κουστούμι στρωμένο πάνω του έμοιαζε με κάποιον παλιό του πρόγονο που είχε χαθει στα ξαφνικά από μέσα του.

Ακούμπησε την πλάτη του πίσω κι ένιωσε ένα ένα τα ελατήρια να του πιέζουν την σπονδυλική του στήλη. Από τη μισάνοιχτη πόρτα του μπάνιου άκουσε τη βρύση που έσταζε. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο και αυτό τον έκανε να χτυπήσει ρυθμικά δυο φορές τα δόντια του για να μη νιώθει μόνος. Κοίταξε πάλι το κουστούμι.

Τον τελευταίο χρόνο είχε πάει με δεκατρείς γυναίκες. Τα προηγούμενα δεκατρία μόνο με μία. Δεν είχε παράπονο, όλες συμφωνούσαν πως το κουστούμι του πήγαινε μια χαρά και μάλιστα οι περισσότερες τον έγδυναν με ιδιαίτερη φροντίδα. Χαμογέλασε, μάλλον αυτάρεσκα, κι ετοιμάστηκε να το φορέσει για άλλη μια βραδιά. Τότε παρατήρησε ένα μικρό λεκέ στο δεξί μανίκι. Έμεινε ακίνητος, η βρύση του μπάνιου συνέχισε να στάζει.

Κανείς δεν ξέρει για πόση ώρα στάθηκε σε εκείνο το σημείο να κοιτάζει αμίλητος το κουστούμι. Ο χρόνος πολλές φορές ξεδιπλώνεται χωρίς να το καταλάβεις κι ακόμη ευκολότερα στα σπίτια χωρίς καθρέφτες. Μάζεψε το κουστούμι και μπήκε στο μπάνιο χωρίς να ανάψει το φως. Εκεί το άπλωσε μέσα στη μπανιέρα, φροντίζοντας να ακουμπήσει το λεκέ ακριβώς στο σημείο που έπεφτε η σταγόνα.

Ύστερα ξάπλωσε στον καναπέ και έκλεισε τα μάτια. Ένιωσε για άλλη μια φορά ένα ένα τα ελατήρια να του πιέζουν την σπονδυλική του στήλη. Τώρα πια δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα.

πρωινός καφές και δυο πεθαμένα σπουργίτια

2011-02-09T12:34:00.004+02:00

Το κακό με το παρατεταμένο μεθύσι είναι πως δε θυμάσαι ποτέ τη στιγμή που συνέρχεσαι. Δεν υπάρχει μια φωτεινή επιστροφή στην πραγματικότητα, ούτε ένα σημείο αναφοράς που μπορείς να διακρίνεις την ανάδυση σου από τα σκοτάδια του οινοπνεύματος πίσω στην καθημερινότητα. Η μετάβαση είναι ένα θολό μονοπάτι γεμάτο αλκοολικές αναθυμιάσεις και παραπλανητικούς ήχους. Ένα κομπρεσέρ ανοίγει τρύπες έξω στο δρόμο, που όμως μπορεί να είναι και ένα τρυπάνι που ταλαιπωρεί τους ή τοίχους της πολυκατοικίας σου, η γειτόνισσα που μαζεύει τα ρούχα ή ίσως τα παιδιά της, ένα ραδιόφωνο κάπου εκεί έξω ή τηλεόραση που έχεις ξεχάσει ανοιχτή ποιος ξέρει πόσο καιρό τώρα στο σαλόνι σου. Ξαφνικά χωρις να το καταλάβεις βρίσκεσαι με τον πρώτο καφέ στο χέρι και τον καθρέφτη απέναντι σου.

Εκείνος βέβαια δεν είχε πια καθρέφτες στο σπίτι του. Τους είχε σπάσει έναν έναν για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, πράγμα που το μετάνιωνε όποτε προσπαθούσε να ξυριστεί. Σήμερα όμως δεν είχε τέτοια προβλήματα. Ακουμπούσε στο κάγκελο του μπαλκονιού του και χάζευε την κίνηση στο δρόμο από κάτω. Ο καφές του ήταν ακόμη ζεστός, όπως και οι φωνές των παιδιών που γυρνούσαν από το σχολείο. Ήταν μια μικρή άνοιξη μες στη μέση του χειμώνα, που το μόνο που υπήρχε για να του υπενθυμίσει αυτό ήταν τα γυμνά δέντρα και τα δυο νεκρά σπουργίτια που είχε βρει όταν βγήκε έξω.

Τις προηγούμενες νύχτες είχε κάνει τόσο κρύο που τα σπουργίτια έπεφταν από τα δέντρα το ένα μετά το άλλο. Εκείνος βέβαια δεν το είχε προσέξει στην κατάσταση του, ή και να το είχε προσέξει δεν το θυμόταν τώρα – αυτό μάλλον είναι το καλό με το παρατεταμένο μεθύσι. Κοίταξε για κάμποσο τα δυο νεκρά σπουργίτια και θυμήθηκε πως όταν ήταν μικρός είχε σκοτώσει ένα με το αεροβόλο του, και μάλιστα πως ήταν πολύ περήφανος για αυτό. Ήταν ο μοναδικός από τους φίλους του που είχε καταφέρει κάτι τέτοιο και για αυτό το λόγο είχε πιστέψει για πολλά χρόνια από τότε πως ήταν διαφορετικός.

Ένα παιδί άρχισε να τρέχει φωνάζοντας στο δρόμο. Οι φίλοι του γέλασαν δυνατά. Εκείνος το είδε από το μπαλκόνι του και σκέφτηκε πως δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος όταν είχε σκοτώσει εκείνο το σπουργίτι. Ύστερα κοίταξε ξανα τα δυο νεκρά πουλιά στο μπαλκόνι του, άπλωσε το χέρι του στην καραμπίνα του, σημάδεψε προσεκτικά και πυροβόλησε το παιδί που έτρεχε πίσω από το κεφάλι. Ο δρόμος βουβάθηκε και τα τελευταία ζωντανά σπουργίτια φτερούγισαν τρομαγμένα.

Τινάχτηκε ζαλισμένος από το κρεβάτι του. Τα πόδια του ήταν ξεσκέπαστα για ώρες και είχαν παγώσει. Σηκώθηκε, περπάτησε με κόπο στην κουζίνα, έφτιαξε καφέ. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ο καθρέφτης του μπάνιου του σπασμένος. Βγήκε στο μπαλκόνι και κοίταξε το δρόμο μουδιασμένος. Το κακό με το παρατεταμένο μεθύσι είναι πως δε θυμάσαι ποτέ τη στιγμή που συνέρχεσαι.

δυο μήνες μεθυσμένος

2011-02-09T04:01:00.001+02:00

«Καλέ μου κύριε είστε εντελώς μεθυσμένος».

Η γυναίκα φορούσε μαύρα και εκείνος δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα περισσότερο απο αυτό. Σήκωσε το αριστερό του χέρι, από πείσμα ίσως, για να την πείσει πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο από αυτό που έδειχνε, ή απλά γιατί ήταν το μοναδικό πράγμα που του φάνηκε λογικό εκείνη τη στιγμή. Η μπάρα πίεζε το κεφάλι του και έκανε τον πονοκέφαλο του να υψώνεται σαν γιγάντιος βράχος στο κέντρο ακριβώς του εγκεφάλου του. Μουρμούρισε κάτι, αλλά δεν βρέθηκε κανείς να το ακούσει.

«Καλέ μου κύριε ξημέρωσε. Πρέπει να φύγετε».

Ένιωσε ένα τράβηγμα στο πουκάμισο του, διστακτικό στην αρχή, πιο επίμονο στη συνέχεια. Προσπάθησε να σηκωθεί, έφτυσε στο πάτωμα, παραπάτησε μέχρι το φως. Η κάσα της πόρτας ήταν γεμάτη σκλήθρες, τις ένιωσε μία μία στα δάχτυλα του. Δεν προχώρησε άλλο, παρά έμεινε εκεί, αγκαλιά με την κάσα, να πληγώνει τα δάχτυλά του. Μουρμούρισε κάτι ακόμη.

Το φως ήρθε να κοπανήσει με το πελώριο σφυρί του το βράχο που κουβαλούσε μέσα στο κεφάλι του και να του θυμίσει πως για τους υπόλοιπους ήταν ακόμη ζωντανός. Στη γωνία του δρόμου ένας γέρος κατουρούσε στα κλεφτά. Δυο πόρνες τον χάζευαν νυσταγμένες. Ένα παλιό ταξί τσαλαβούτησε στα νερά και έφερε στα αυτιά του το πρώτο αχό της μέρας.

Έφτασε με κόπο μέχρι το παγκάκι στη στάση των λεωφορείων. Ευτυχώς ήταν άδειο και έτσι δε δυσκολεύτηκε να απλώσει τις ποδάρες του. Βρήκε και μια εφημεριδά στο πεζοδρόμιο για να κρυφτεί από τον ήλιο που σε λίγο θα ορμούσε καταπάνω του. Τελικά όρμησε ένα τσούρμο περιστέρια στα ψίχουλα που ήταν σπαρμένα ολόγυρα του και εκείνος, κάπου ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο του, τα πέρασε για κοράκια που γύρευαν να κατασπαράξουν τα σωθικά του. Τινάχτηκε για μια στιγμή και ύστερα έσκυψε μπροστά και ξέρασε. Τα περιστέρια γουργούρησαν ευτυχισμένα.

Μια από τις πόρνες τον πλησίασε, αλλά εκείνος δεν της έδωσε σημασία. Πέρασε το χέρι της στα μαλλιά του και τον χαΐδεψε τρυφερά, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Άρχισε να μουρμουρίζει πάλι. Εκείνη κατάλαβε το τραγούδι που προσπαθούσε να τραγουδήσει. Πλησίασε αργά μέχρι το αυτί του, ένιωσε το χνώτο της να ανακατεύεται με το ξεφτισμένο άρωμα της και τον ιδρώτα του. Του ψιθύρισε.

«Ίσως κάποτε να ζήσαμε ερωτευμένοι σχιζοφρενείς. Αλίμονο σε όσους υπήρξαν μοναχά ερωτευμένοι. Αλίμονο και σε μας που απομείναμε σχιζοφρενείς.»

ντιρέκτ

2010-12-21T20:53:00.008+02:00

Καθισμένος στο σκαμνί του, με τα χέρια απλωμένα στα σχοινιά, ο Λέσλυ Άφτερ νιώθει μονάχα το βουητό. Δεν το ακούει, το νιώθει. Το νιώθει να πιέζει το δέρμα του, να τεντώνει τις νεκρές νευρικές του απολήξεις και να τον τραβάει όλο και πιο έντονα πίσω στο ρινγκ. Μπροστά του, ο κόουτς ουρλιάζει ακατάληπτες λέξεις, αλλά εκείνος ίσα ίσα που βλέπει τα χείλια του γερο-Χάνκυ να ανοιγοκλείνουν και τα χέρια του να τινάζονται πέρα δόθε. Γέρνει λίγο το κεφάλι του προς τα εμπρός, και νιώθει νερό ανάκατο με αίμα να στάζει από το στραβό του πηγούνι. Στην άλλη γωνία βλέπει τον αντίπαλο του να τον κοιτάζει επίμονα. Το βουητό γίνεται πιο δυνατό.

Στην καθημερινή ζωή του ο Λέσλυ Άφτερ είχε μια παράξενη συνήθεια. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, έμενε για λίγο καθισμένος στο κρεβάτι του, άνοιγε το συρτάρι του διπλανού κομοδίνου και έπιανε ένα παλιό αχρησιμοποίητο περίστροφο. Κάθε βράδυ με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις, έβαζε τη μοναδική σφαίρα στο μύλο, τον γύριζε για κάμποση ώρα και μετά αφού τον έκλεινε στην τύχη, τραβούσε την ασφάλεια και με μια αποφασιστική κίνηση έβαζε το όπλο μες στο στόμα του. Το δάκτυλο του ήταν πάντα κολλημένο στη σκανδάλη. Το κρατούσε εκεί για τριάντα τουλάχιστον δευτερόλεπτα και όταν ήταν πια σίγουρος πως ήθελε να ζήσει και την αυριανή μέρα το έβγαζε από το στόμα του, το ασφάλιζε, και το επέστρεφε στο συρτάρι. Ύστερα κοιμόταν.

Όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε τραβήξει ποτέ τη σκανδάλη. Μια φορά μονάχα είχε φτάσει κοντά, όταν είχε μείνει με το όπλο χωμένο στο στόμα του για δύο ώρες. Το σεντόνι του είχε γίνει μούσκεμα από τα σάλια του που έτρεχαν αυτές τις δύο ατελείωτες ώρες και τελικά κοιμήθηκε στον καναπέ. Το πανίσχυρο ένστικτο της επιβίωσης του πρόσφερε πάντα έναν τουλάχιστο λόγο για να μη ρισκάρει τη ζωή του. Όταν ήταν μικρός πριν κοιμηθεί έκανε την προσευχή του. Κατά κάποιο τρόπο το ίδιο ακριβώς έκανε και τώρα.

Πίσω στο σκαμνί του, νιώθει τον αιθέρα να σκίζει τα ρουθούνια του. Δεν καταφέρνει όμως να τρυπήσει τις σκέψεις του και ακόμη περισσότερο δεν καταφέρνει να διώξει εκείνο το συναίσθημα που τον έχει γραπώσει από την πλάτη και τον βαραίνει. Δεν του έχει συμβεί ξανά, κάτι άλλο συμβαίνει εδώ απόψε. Το συναίσθημα είναι πολύ έντονο μες στην απλότητα του, αλλά κείνος δεν μπορεί να το αναγνωρίσει. Δεν το έχει ξανασυναντήσει στο λεξικό της ψυχής του. Σηκώνεται και αυτό συνεχίζει να τον τραβάει πίσω στα σχοινιά.

Σηκώνεται και περπατάει προς τον αντίπαλο του. Εκείνος κάνει ακριβώς το ίδιο.

Ο Λέσκυ Άφτερ δεν ήταν κανένας σπουδαίος πυγμάχος, αλλά ούτε ήταν και κανένας μέτριος. Απόψε όλοι περίμεναν πως θα κερδίσει εύκολα τον μάλλον άσημο αντίπαλο του και το ίδιο πίστεψε και αυτός από την πρώτη του γροθιά. Όμως τα πράγματα δεν είχαν εξελιχθεί καθόλου έτσι. Μπορεί ο άσημος αντίπαλος του, να ήταν πιο αδύναμος, ή τεχνικά κατώτερος, αλλά είχε καταφέρει να στέκεται ακόμη στα πόδια του. Ήταν στην ίδια - ίσως και σε χειρότερη - άθλια κατάσταση με τον Λέσλυ Άφτερ, επιδεικνύοντας ένα πείσμα και μια αντοχή πρωτόγνωρη στο θεόρατο μαύρο άντρα.

Η πυγμαχία είναι πάνω από όλα θέληση, του έλεγε πάντα ο κόουτς. Πρέπει να λυγίσεις την θέληση του αντιπάλου σου, όπως το τσιμέντο το καρφί. Και η θέληση του δεν λυγίζει με τα χτυπήματα που δίνεις, αλλά με τα χτυπήματα που δέχεσαι.

Εκείνη τη στιγμή ένα φλας αστράφτει. Ένα φλας, που φωτίζει τον αντίπαλο του και του ξετυλίγει μια αποκαλυπτική σειρά απο σκέψεις, τόσο αναμφισβήτα διαυγείς, τόσο πειστικά σαφείς, που τον κάνουν να χαμηλώσει έντρομος το βλέμμα στα βρωμισμένα γάντια του. Λες και όλος αυτός ο σωματικός πόνος και η μυική κούραση, κρατάνε το κορμί του δεμένο πίσω και αφήνουν τη σκέψη του να ανυψωθεί και να δει τον εαυτό του να μάχεται τον αντίπαλο του και τον αντίπαλο του να μάχεται τον εαυτό του. Και βλέπει ξεκάθαρα πως το ρινγκ είναι μια φυλακή, μα πως ακόμη μεγαλύτερη φυλακή είναι ο κόσμος ολόγυρα του, το βουητό, συμπαγές και άκαμπτο σαν τους βράχους του κυμματοθραύστη. Βλέπει τον εαυτό του να μάχεται μες στη φυλακή και τότε καταλαβαίνει πως το βάρος που τον τραβάει πίσω στα σχοινιά, σε αυτά τα διακριτικά όρια της φυλακής του, είναι το βαθύτερο εκείνο συναίσθημα της συμπόνιας. Της συμπόνιας για τον αντίπαλό του, που πλέον - με το βλέμμα πάντοτε σκυμμένο στα γάντια του - ξέρει πως δεν μπορεί πια να νικήσει. Γιατί για τους φυλακισμένους νίκη δεν υπάρχει.

Το φλας αστράφτει αλλά ο Λέσλυ Άφτερ δεν μπορεί να ξεχωρίσει πια το πρόσωπο του αντιπάλου του. Εκείνος με ένα δυνατό ευθύβολο χτύπημα τον ξαπλώνει στο ρινγκ.

Μετά το τέλος του αγώνα γύρισε σπίτι. Το βουητό δεν ήταν τώρα πια τίποτα περισσότερο από μια ξεθωριασμένη ηχώ. Δεν ήταν πολύ αργά. Δεν άνοιξε την τηλεόραση. Πήγε κατευθείαν στο κρεβάτι του. Έβγαλε το περίστροφο από το συρτάρι, έβαλε τη σφαίρα στη θαλάμη και γύρισε το μύλο. Τον σταμάτησε σε μία τυχαία θέση. Ύστερα, αφού τον ξανάκλεισε, απασφάλισε το όπλο και το έβαλε στο στόμα του. Μετά από ακριβώς τριάντα δευτερόλεπτα τράβηξε την σκανδάλη.

Εκείνο το βράθυ κοιμήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του ήρεμος. Την επόμενη μέρα ξύπνησε ελεύθερος.

φωτογράφος κηδειών

2010-12-07T18:24:00.004+02:00

Βρέχει βατράχια έξω. Τα παντζούρια είναι κλειστά και η σόμπα γεμίζει με μονοξείδιο του άνθρακα το δωμάτιο. Ακούω τα βατράχια, που κοπανάνε με μανία στο ξύλο – ματώνουν άραγε; – και κοιτάζω το τηλέφωνο. Εκείνο μου απαντάει. Το σηκώνω. Τη φωνή αυτή την έχω ακούσει πολλές φορές και για άλλη μια μου λέει μια ιστορία. Είναι μια φωνή βραχνή και πηχτή σαν μπαγιάτικο μέλι.

Αυτή τη στιγμή, σε μια κοιλάδα, κάπου έξω από την πόλη, ο κύριος Μέλβιν είναι καθισμένος σε ένα ολοστρόγγυλο άσπρο βράχο και τραβάει φωτογραφίες. Φυσάει ένα ζεστό, υγρό αεράκι και τα σύνεφα μοιάζουν με ξεθωριασμένα ζαχαρωτά. Ο κύριος Μέλβιν δεν τραβάει όμως τα σύννεφα, παρά μόνο τη νεκρή φύση. Είχε εργαστεί για κάποια χρόνια σαν φωτογράφος κηδειών.

«Που είπες ότι δουλεύεις;».

Η γυναίκα, με το τακτοποιημένο γιακαδάκι και τα καθώς πρέπει γυαλάκια, έχει γουρλώσει τα μάτια. Μάλλον δεν πιστεύει αυτό που μόλις έχει ακούσει. Και ο γοητευτικός άντρας που βρίσκεται μπροστά της μεταμορφώνεται σε ένα γκαργκόιλ, σε ένα μακάβριο θέαμα, σε ένα νεκροθάφτη των εικόνων. Για άλλη μια φορά ο κύριος Μέλβιν απομακρύνεται από τον κόσμο των ζωντανών και γίνεται αναπόσπαστο μέλος της επόμενης φωτογραφίας που θα τραβήξει.

Και εκεί συναντά δύο άντρες που ματώνουν πάνω στο μάρμαρο, ημίγυμνοι, με τα μακριά μαλλιά να στάζουν ιδρώτα και τα μάτια τους μισόκλειστα.

Τον κοιτάζουν για λίγο μέσα από το λυκόφως που δένει τη ζωή με το θάνατο και του θυμίζουν με μια φωνή:

«Το παρόν δεν υπάρχει».

«Μονάχα το παρελθόν», λέει ο νέος.

«Και το μέλλον», λέει ο γέρος.

Ο κύριος Μέλβιν αναποδογυρίζει το νόμισμα και κάτω από το μάρμαρο βρίσκει μια γυναίκα που τον υποδέχεται υγρή και ζεστή σαν ανοιξιάτικο αεράκι. Δαγκώνει το κάτω χείλος, τα μαλλιά της τινάζονται.

«Παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχει. Μόνο το παρόν».

Πίσω στη μικρή καφετέρια, ένας άντρας τον κοιτάζει ακριβώς με το ίδιο έκπληκτο; – καχύποπτο; – απωθητικό; – βλέμμα. Τα πρόσωπα που έχει απέναντι του εναλλάσονται, όπως το φως με το σκοτάδι, όμως το βλέμμα παραμένει το ίδιο. Μόνο όταν τα ίδια πρόσωπα έρχονται ξανά σε αυτόν για να του ζητήσουν τις υπηρησίες του, μόνο τότε, το βλέμμα έχει αλλάξει. Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να θυμούνται τον πόνο άραγε;

Ο κύριος Μέλβιν δεν έμεινε σε αυτή τη δουλειά για πάρα πολύ. Του το είχε πει εξάλλου ο δάσκαλος του.

«Εκείνοι τον πόνο τον δένουν στην εικόνα. Εσύ τον φορτώνεσαι στο σβέρκο σου».

Για αυτό οι νεκροθάφτες προτιμάνε να κοιτάζουν το νεκρό, παρά τους ζωντανούς ολόγυρα του. Για αυτό και εκείνος τώρα, ενώ κάθεται στη μέση μιας ολοζώντανης κοιλάδας τραβάει μονάχα τη νεκρή φύση. Σαν αυτό το μικρό βατράχι που κατά λάθος πάτησε πριν λίγο.

Σαν όλα αυτά τα νεκρά βατράχια που βρήκα μετά την μπόρα στο μπαλκόνι μου.

Αγώνας Τρόμου

2010-12-05T12:36:00.002+02:00

Υπάρχει ένα παραθυράκι στην Αρχή Διατήρησης της Αδράνειας. Ίσα ίσα για να αερίζεται η σκέψη και να παίρνουν τα μυαλά σου αέρα.

Αρχίζεις τις αεροβασίες, κρύβεσαι πίσω από αερολογίες και καταντάς να ψάχνεις απεγνωσμένα τρόπο να το κλείσεις, γιατί η παγωνιά του κενού κατασκηνώνει στο καθιστικό σου και τακτοποιεί τους εφιάλτες σου, σαν αλλη Miss Doubtfire.

Κι ενώ εσύ αμφιβάλλεις για φλόγες και καιγεσαι για βολές προς κάθε κατεύθυνση, ο αυτοέλεγχός σου κατεβαίνει στα μπαρ για μια μπύρα με των φρονίμων τα παιδιά. Το σκηνικό αλλάζει και βρίσκεσαι σε ενα κελί που το κρύο είναι πιο κρύο και το σκοτάδι πιο σκοτεινό.

Και αν οι τοίχοι γύρω με τα ανυπότακτα φιορδ και τις καχύποπτες πυγολαμπίδες σου μοίαζουν ψεύτικοι, δε μπορείς να ξεχάσεις τόσους συντρόφους σου που πέθαναν απο υπερβολική δόση αλήθειας, στα ξεχασμένα σοκάκια των τριάντα.

Παρ' ολα αυτα εσυ χαμογελάς, γιατί το καιρικό παράθυρο για να ανέβεις στην κορυφή της ανίας κλείνει σιγά σιγά και εσύ δεν εχεις φτάσει ακόμα στον πάτο. Ανάβεις ένα τσιγάρο για τον τρόμο και ξεκινάς τρέχοντας να βρεις τη διαθεση που σε έχει προσλάβει για χαμάλη της. Χαλάλι της.

Τα βηματά σου συγχρονίζονται με τον ήχο που κάνουν και η ηχώ σε μεταφέρει σε όλους τους διαδρόμους ταυτόχρονα. Μπερδεύεσαι, σκοντάφτεις και κλωνοποιείσαι σε κάθε νευρική σου απόληξη. Ξαπλωμένοι στους γκρεμούς του εγκεφάλου σας, ένα πράγμα σας έρχεται στο μυαλό:

Στην παραδοχή ενός ασύγχρονου αγώνα τρόμου κρύβεται η χαμένη κάλτσα της ασφάλειας σας.

ρεαλισμός

2010-09-30T23:41:00.006+03:00

«Ας είμαστε ρεαλιστές».

Σου λέει ο άντρας πίσω από το γραφείο, το αφεντικό σου. Τον κοιτάς και προσπαθείς να καταλάβεις για ποιον ακριβώς ρεαλισμό σου μιλάει. Όμως δεν μπορείς να καταλάβεις, είναι σαν να μιλάτε διαφορετικές γλώσσες και ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Οι κόσμοι σας απέχουν πολύ ο ένας από τον άλλον. Ο δικός του τελειώνει στα σύνορα του γραφείου του, ο δικός σου αγκαλιάζει όλη την πόλη. Την αγκαλιάζει και την ξεπερνάει, βουλιάζει σε μια θάλασσα χωρίς ορίζοντα, χαμογελάει στο καλοκαίρι, φτάνει στην άκρη της γης και εκεί βουτάει σε ένα σβησμένο ηφαίστειο. Κι εκείνος που αν και δεν το ξέρει αυτό, καθώς πέρα από την άκρη του γραφείου του υπάρχει μόνο ένας τοίχος, το διαισθάνεται, το βλέπει κάθε μέρα στα μάτια σου και προσπαθεί να σε τραβήξει μέσα στο δικό του. Προσπαθεί να συνθλίψει τον κόσμο τον κόσμο σου και το σφυρί στο χέρι του το λέει ρεαλισμό.

«Ας είμαστε ρεαλιστές».

Θριαμβολογεί η γυναίκα με τις πλαστικές σακούλες στην στάση. Θα μπορούσε να είναι μάνα σου κι εκείνη επαινούσε πάντα τις αρετές του ορθολογισμού. Πόσο σημαντικό είναι να πατάς γερα στα πόδια σου και να είσαι πρακτικός. Τη θυμάσαι να γυρίζει από το σούπερ μάρκετ, μαζί με τον πατέρα σου και να τακτοποιούν τα ψώνια στα ντουλάπια. Κι ύστερα τη θυμάσαι να κλαίει αθόρυβα τη νύχτα, όχι γιατί η ίδια έχτισε τη φυλακή ολόγυρα της, αλλά γιατί τώρα όταν κλείνει τα μάτια της δεν μπορεί πια να ονειρευτεί. Ο ρεαλισμός, ξέρεις, όταν σβήσουν τα φώτα δε μένει στις σακούλες του σούπερ μάρκετ. Βλέπεις πάλι τη γυναίκα με τα ψώνια, βλέπεις χιλιάδες γυναίκες δίπλα της να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, βλέπεις και τους άντρες τους σα μαριονέτες να κοιτάζουν αμέτοχοι τις τηλεοράσεις τους. Όλοι τους συνένοχοι στις ρεαλιστικές ζώες τους.

«Ας είμαστε ρεαλιστές».

Πρώτη φορά το είχες ακούσει στο σχολείο. Μάλιστα, το είχε πει ένας δάσκαλος που συμπαθούσες και που μάλλον σε συμπαθούσε κι αυτός. Ήθελε να ηρεμήσει λίγο τη νεανική σου τρέλα, να σε βοηθήσει να εκμεταλλευτείς τις δυνατότητες σου. Με το ρεαλισμό μπορούσες να καταφέρεις πολλά. Δεν ήταν το χρήμα ή η κοινωνική αποδοχή, ήταν πως μόνο έτσι θα μπορούσες να αγαπήσεις την εικόνα του εαυτού σου. Ο δάσκαλος σου προσέφερε το δρόμο για την εσωτερική σου ηρεμία και εσύ τον είχες κλωτσήσει σαν ένα κουβά γεμάτο σκατά, γιατί τότε μπορούσες ακόμη να είσαι ένας βίαιος ονειροπόλος. Πόσο αστείος σου φαίνεται τώρα, όταν τον είδες στο καφενείο να παίζει τη σύνταξη του στα χαρτιά, ελπίζοντας για το άγγιγμα της τύχης. Ήταν, σκέφτηκες, σα να προσπαθούσε να ξεφύγει τώρα, λίγο πριν το τέλος από όλα αυτά που είχε διδάξει.

«Ας είμαστε ρεαλιστές».

Σου είχε πει, πριν φύγει για τελευταία φορά. Κάποτε παραβγαίνατε στο τρέξιμο, ακριβώς στο κέντρο της λεωφόρου. Τα αμάξια ουρλιάζανε ξυστά δίπλα σας και εσείς ουρλιάζατε από χαρά. Της είχες γράψει εννιά ποιήματα στην πόρτα του σπιτιού της και εκείνη σου διάβαζε παραμύθια μονάχα όταν κοιμόσουνα. Κι όταν ξύπνησες βρήκες την πόρτα γυαλισμένη και για κάποιο λόγο, που ακόμη αρνείσαι πεισματικά να καταλάβεις, ήταν πιο σημαντικό να πλένεις σωστά τα πιάτα, από ότι να τα σπας καθώς της κάνεις έρωτα. Ήταν εξάλλου και επιζήμιο για τον οικονομικό σας προγραμματισμό. Και τότε άνοιξε το στόμα της και άκουσες τη φωνή του αφεντικού σου, τη φωνή της μάνας σου και τη φωνή του δασκάλου, ανακατεμένες σαν τρία φίδια που βγήκαν απο το στόμα της όχι για να σε σκοτώσουν, αλλά για να σε φέρουν πιο κοντά της. Γιατί, οι άνθρωποι που αγαπιούνται πρέπει να υποτασσόνται ο ένας στις ρεαλιστικές ανάγκες του άλλου. Εσύ μονάχα γέλασες. Γέλασες για να μην κλάψεις και εκείνη τώρα χαιδεύει την κοιλιά της, που φουσκώνει με το παιδί κάποιου άλλου και ετοιμάζεται όταν σε λίγο γεννηθεί να του διαβάσει παραμύθια που όλοι έζησαν καλά και εμείς καλύτερα.

«Ας είμαστε ρεαλιστές».

«Η μοναδική χρησιμότητα του ρεαλισμού σας είναι να σας κάνει νιώθετε καλύτερα», τους απάντησες. «Όμως, κάπου μέσα σας, το ξέρω και το ξέρετε πολύ καλά, υπάρχει κάτι, ένα μικρό φτερωτό έντομο ας πουμε, που σιγοπερπατάει και πεταρίζει. Κάποιοι το νιώθετε χαμηλά στη σπονδυλική σας στήλη και άλλοι να σας τσιμπολογάει στα έντερα, ή στην άκρη του μυαλού σας. Όλοι όμως το νιώθετε τη νύχτα, λίγο πριν σας πάρει ο ύπνος, μαζί με το φόβο και την αμφιβολία πως κάτι στις τακτοποιημένες σας ζωές είναι λάθος.

Εγώ αυτό το ζουζούνι το καβαλάω, σαν να ναι πήγασος ή φοβερός ιππόγρυπας και πέρα από τα σύννεφα κάνω βόλτες. Δεν είμαι μόνος. Εκεί βρίσκω κι άλλους ονειροβάτες και όλοι μαζί, χορεύουμε κάτω από το φεγγάρι και φτύνουμε τις βρώμικες ταράτσες των σπιτιών σας. Κι εσείς αυτό το λέτε βροχή ή πιο σωστά ψιλόβροχο. Κι εμείς απο αυτό, περιμένουμε τον σπόρο να φυτρώσει».

ανακύκλωση

2010-09-18T00:44:00.006+03:00

Στην Κάτω Πόλη κάθε Σάββατο οι σκουπιδιάρηδες φέρνουν τα σκουπίδια. Οι κάτοικοι της τους κοιτάζουν με προσμονή να γεμίζουν τους σκουπιδοτενεκέδες έξω από τα σπίτια τους και μόλις τελειώσουν και ακούσουν τα μεγαλά φορτηγά τους να φεύγουν, βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον και ψαχουλεύουν στο σκοτάδι τους σκουριασμένους κάδους.

‘Ετσι έκανε και ο Μόρις Φριτ, που κάποτε έβγαζε το ψωμί του σαν φωτογράφος και που τώρα ζούσε με έναν αλκολικό και μια σακάτισσα σε ένα μικρό δυάρι. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχε τραβήξει την τελευταία του φωτογραφία, τόσο πολλά που τώρα πια εκείνη η ζωή του έμοιαζε σαν να ήταν η ζωή κάποιου άλλου.

Αυτό το Σάββατο είχε υγρασία και τα κόκκαλα του πονούσαν. Έχωσε το ένα χέρι του βιαστικά και ανακάτεψε τα περιεχόμενα του σκουπιδοτενεκέ. Στο άλλο κρατούσε μια ραγισμένη γκαζόλαμπα. Λίγο αργότερα είχε μαζέψει μισό καρβέλι ψωμί, δύο ληγμένα μπουκάλια γάλα και μισό πακέτο ασπιρίνες. Το τελευταίο πράγμα που έβγαλε ήταν ένα σπασμένο κάδρο.

Έφεξε με την γκαζόλαμπα στη φωτογραφία και είδε σε αυτή τον εαυτό του αγκαλιά με τη γυναίκα του και το νεογέννητο γιο του. Τότε ακόμα εκείνη περπατούσε και ο γιος του δεν είχε βάλει το πρώτο του ποτό στο στόμα. Δε θυμόταν ποιος τους είχε τραβήξει αυτή τη φωτογραφία, ούτε μπορούσε να φανταστεί σε ποιον θα μπορούσε να ανήκει αυτό το κάδρο. Θυμήθηκε όμως τη στιγμή της γέννησης στο μαιευτήριο και αυτό του έδωσε γαλήνη.

Αργότερα, το ίδιο βράδυ, ονειρεύτηκε πως ο γέρος του είχε πεθάνει.

Ιός

2010-09-16T19:44:00.009+03:00

Το πόδι του ακούμπησε στο πάτωμα και για μια στιγμή δίστασε, καθώς ένιωσε ένα ελαφρύ τρέμουλο μέχρι τη γάμπα. Κατέβασε και το άλλο πόδι του από το κρεβάτι και πάτησε πιο καλά, σα να δοκίμαζε τις δυνάμεις του, ή σα να προσπαθούσε να θυμηθεί πως είναι να περπατάς. Το δωμάτιο δεν είχε πολύ φως και απ’εξω ακουγόταν μόνο ο θόρυβος της πόλης.

Ακούμπησε το θερμόμετρο δίπλα στη λεκάνη με το ξύδι και σηκώθηκε προσεχτικά, ακουμπώντας με το καλό του χέρι τον τοίχο. Περπάτησε μέχρι το μπάνιο με αργά, συρτά βήματα, μέχρι που πάτησε ένα μικρό θρύψαλλο απο γυαλί. Βλαστήμησε, αλλά δεν κόπηκε. Το βλέμμα του ακολούθησε το γυαλάκι από το πάτωμα μέχρι τη σπασμένη οθόνη του υπολογιστή του.

Πριν μερικές μέρες τον είχε κολλήσει έναν ιό. Μέσα στα νεύρα του, είχε καρφώσει ένα τασάκι στο κέντρο της οθόνης, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον ιό να μετοικήσει από το νεκρό μηχάνημα στο δικό του νευρικό σύστημα. Μετά από λίγες ώρες είχε χάσει σημαντικό μέρος της μνήμης του και κάθε φορά που προσπαθούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι, το δωμάτιο αποκτούσε μια γαλάζια απόχρωση.

Τα φάρμακα που του έγραψε ο γιατρός δεν έκαναν και πολλά πράγματα, προφανώς καταπολεμούσαν τα συμπτώματα και όχι την ασθένεια. Χθες το βράδυ τον πήρε τηλέφωνο ένας φίλος που το είχε περάσει μικρός και του εξήγησε πως έπρεπε να διαγράψει όλη του τη μνήμη για να θεραπευτεί. Εκείνος δεν είπε τίποτα, αλλά ευχήθηκε να μπορούσε να καρφώσει ένα τασάκι και στο κέντρο του δικού του κεφαλιού του.

Αφού, όμως δεν μπορούσε να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, απλά σηκώθηκε και για άλλη μια φορά έσυρε τα πόδια του μέχρι το μπάνιο. Έξω είχε λιακάδα, αλλά δεν το έμαθε ποτέ.

τέλος εποχής

2010-03-08T19:22:00.002+02:00

Καθισμένος στο κέντρο του νεκροταφείου, ο άντρας κλαίει με λυγμούς. Είναι το νεκροταφείο των φτωχών και ο τάφος που ακουμπάει ο άντρας είναι κάποιου ανώνυμου. Δεν κλαίει όμως για αυτόν.

Όλο το βράδυ χιόνιζε και τώρα το χιόνι είναι βαθύ και φρέσκο, απάτητο στους ξεχασμένους τάφους, καφέ στα μονοπάτια. Όλα μοιάζουν ακίνητα, μα δεν είναι. Το βουητό των αυτοκινήτων παραβιάζει τις σιωπές των νεκρών και σου υπενθυμίζει πως η πόλη συνεχίζει να ζει πίσω από το μαντρότοιχο του νεκροταφείου. Όμως ο άντρας κάθεται στο κέντρο του νεκροταφείου και κλαίει με λυγμούς. Δεν ακούει ούτε την πόλη, ούτε την σιωπή. Μονάχα τη φωνή του που πνίγεται.

«Παλιά, όταν ήμουν πιο νέος, και ήμουν λυπημένος ερχόμουν εδώ. Σκεφτόμουν τότε, πως τίποτα δε συγκρίνεται με το θάνατο και κάπως ο πόνος μου μετριαζόταν».

Ο άντρας σηκώνει το κεφάλι του και βλέπει το γέρο με την ομπρέλα και τα γυαλιά ηλίου. Του λείπει ένας κυνόδοντας και ο δείκτης του δεξιού χεριού του.

«Αργότερα, όταν μεγάλωσα κάπως, ερχόμουν εδώ όταν δεν ένιωθα τίποτε απολύτως. Με κυρίευε η θλίψη για τη ματαιότητα της ζωής και το αναπόφευκτο της πτώσης. Πολλές φορές έφευγα συντετριμμένος, όμως ήταν πραγματική ανακούφιση να νιώθεις τόση θλίψη, όταν πιο πριν δεν ένιωθες τίποτα, μα τίποτα, απολύτως».

Ο άντρας σκουπίζει τα μάτια του και τον ρωτάει:

«Κι όταν ήρθες εδώ, γιατί έχασες κάποιον που αγαπούσες;»

«Είναι περίεργο ξέρεις… Όταν συνέβη αυτό, είχα έρθει τόσες πολλές φορές σε αυτό εδώ το μέρος, που η οικειότητα έκανε τον πόνο μου να μοιάζει χαμένος μέσα στις αντανακλάσεις από όλες αυτές τις επισκέψεις, όπως ακριβώς αναρωτιέσαι αν μέσα στις αντανακλάσεις του αντίλαλου υπάρχει κάτι από τη φωνή σου».

Στην άλλη πλευρά της πόλης ένα κορίτσι κρατάει ένα μπουκέτο με μαργαρίτες και χαζεύει τον ουρανό που δε φαίνεται. Τα σύννεφα κατεβαίνουν όλο και πιο χαμηλά και οι πολυκατοικίες μοιάζουν με σπιρτόξυλα, καρφωμένα το ένα δίπλα στο άλλο, σε δυο τούφες από μπαμπάκι. Το κορίτσι με τις μαργαρίτες ρωτάει ένα περαστικό τι χωρίζει το χειμώνα από την άνοιξη και εκείνος το κοιτάζει με απορία και συνεχίζει το δρόμο του δίχως να πει κουβέντα.

«Το πιο περίεργο ξέρεις ποιο είναι;», λέει τότε ο άντρας. «Πως εγώ βρίσκομαι εδώ, γιατί θέλω να ακούω τις αντανακλάσεις τις φωνής μου. Με κάνουν να νιώθω λιγότερο μόνος».

«Το ξέρω, αλλά δε σκέφτηκες ποτέ σου πως μόνο οι νεκροί δε νοιώθουν μοναξιά μες στους νεκρούς ανάμεσα;»

Το κορίτσι με τις μαργαρίτες περνάει μια διάβαση πεζών και ονειρεύεται κάστανα. Όμως, εδώ και χρόνια έχουν απαγορευτεί τα κάστανα σε αυτή την πόλη και πριν λίγο καιρό και οι μαργαρίτες. Παραδόξως, κανείς δεν της έκανε παρατήρηση. Ίσως γιατί όλοι οι περαστικοί ήταν πολύ αφηρημένοι, ή ίσως γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για την τήρηση των νόμων. Όπως και να έχει το κορίτσι φτάνει στον προορισμό του και χτυπάει το κουδούνι που τρίζει στην είσοδο της πολυκατοικίας. Το ασανσέρ, που τρίζει ακόμη περισσότερο, την ανεβάζει στον τελευταίο όροφο και εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα, ανοίγει η πόρτα και το κορίτσι μπαίνει μέσα.

Κάποιος έχει ξεχάσει ανοιχτές τις μπαλκονόπορτες. Τα σύννεφα έχουν γεμίσει το ρετιρέ και εκείνη δεν βλέπει τίποτα πια, μόνο ακούει κάτι, που θα μπορούσες να πεις ότι θυμίζει τους λυγμούς ενός άντρα, και έρχεται από το ταβάνι, ή ίσως και πιο πάνω από αυτό. Σηκώνει τις μαργαρίτες, στο σημείο που κάποτε είχε αφήσει ένα βάζο. Τεντώνεται, μα το βάζο δεν είναι εκεί. Τεντώνεται, και οι μαργαρίτες χάνονται από το χέρι της.

«Ίσως, να έχεις δίκιο», λέει ο άντρας στο γέρο, «όμως μαζί με το θάνατο πεθαίνει και η ελπίδα, όπως και με την παγωνιά πεθαίνουν τα λουλούδια».

«Ποιος ξέρει;», είναι τα τελευταία λόγια του γέροντα και σκύβει το κεφάλι.

Ο άντρας ακολουθεί το βλέμμα του στο έδαφος, στα πόδια του μπροστά. Στην αρχή παραξενεύεται λιγάκι, καθώς, μέσα από το χιόνι ξεπροβάλει δειλά δειλά μια μαργαρίτα. Κι ύστερα παραξενεύεται ακόμη περισσότερο, καθώς την πρώτη ακολουθεί ολάκερο μπουκέτο.

τρικυκλοποδιά

2010-02-16T18:22:00.004+02:00

Ο Λόρυ ντι Μπω ήταν για πολλά χρόνια υπάλληλος σε μια μικρή ναυτιλιακή εταιρία. Ζούσε μια ζωή ήσυχη, μόνος του παρά τα σαράντα του χρόνια και αυτό του αρκούσε. Δε χαμογελούσε συχνά, ούτε όμως σκυθρώπιαζε κιόλας, δεν είχε φύγει από την πόλη ποτέ, ούτε σκόπευε να το κάνει στο μέλλον, φίλους δεν είχε πολλούς, δύο-τρεις παλιούς συμμαθητές που τους συναντούσε στο τέλος κάθε βδομάδας, στο ίδιο πάντα μαγεριό.

Μια φορά το μήνα, πήγαινε στις γυναίκες.

Εκεί, στο ξενοδοχείο του Κ., περνούσε ένα ολόκληρο βράδυ, μαζί με την Εβιγιόν ή την Θέλμα, και ύστερα το επόμενο πρωί, αφού την πλήρωνε, έπαιρνε το ταλαιπωρημένο τρίκυκλο του και γύριζε την πόλη πριν προλάβουν και ξυπνήσουν όλοι οι άνθρωποί της. Πριν τελειώσει τη βόλτα του σταματούσε σε ένα περίπτερο και αγόραζε μία σοκολάτα ή ένα παγωτό, αν ήταν καλοκαίρι. Ύστερα γυρνούσε σπίτι.

Μέχρι που μια μέρα…

Η Φρειδερίκη Μπακ έπλεκε ένα καινούργιο κόκκινο πουλόβερ. Ήταν το εικοστό τέταρτο στην πολυτάραχη ζωή της. Πάντα έπλεκε ένα πουλόβερ μετά από ένα χωρισμό και αν ήταν έντονος πάντα διάλεγε το κόκκινο χρώμα. Το σπίτι της ήταν γωνιακό και από την τζαμαρία έβλεπες όλη την πλατεία, αν και τέτοια ώρα δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος. Η δεσποινίδα Μπλακ είχε να κοιμηθεί δύο μέρες και δε θα το έκανε μέχρι να τελειώσει το πουλόβερ. Σε λίγο θα ξημέρωνε και τα νεύρα της, μετά από τόσους καφέδες και στραβοβελονιές, δεν ήταν καθόλου καλά.

Τότε ήταν που το τρίκυκλο εισέβαλε στο καθιστικό της κάνοντας θρύψαλα τη μεγαλόπρεπη τζαμαρία.

Αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ, η δεσποινίδα Μπλακ όρμησε καταπάνω στον απρόσμενο εισβολέα, ουρλιάζοντας κάτι ασυνάρτητο που περιλάμβανε τις λέξεις «κουβάρι, πουλόβερ και γουρούνια». Στη συνέχεια άρχισε να καρφώνει με τις βελόνες της, τον άγνωστο άντρα σε όλα τα προφανή σημεία του σώματός του και όχι μόνο. Όταν εκείνος υπέμεινε αδιαμαρτύρητα την επίθεση της, εκείνη σταμάτησε και τον κοίταξε με απορία. Όταν της πρόσφερε το παγωτό που κρατούσε ακόμη στο χέρι του, γαρνιρισμένο με κομμάτια από την τζαμαρία της, εκείνη, αντί να του τρίψει στη μούρη, σκέφτηκε, ή πιο σωστά ένιωσε, με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, πως ίσως αυτή είναι η μόνη αλήθεια στον έρωτα και εντελώς αυθόρμητα τον φίλησε.

Έτσι γνωρίστηκαν ο Λόρυ ντι Μπω και η Φρειδερίκη Μπακ.

Αργότερα, πολύ αργότερα, όταν γεννιόταν το πρώτο τους παιδί, εκείνη δεν του είχε μιλήσει ακόμη για τις εικοσιτέσσερις ατυχείς περιπτώσεις του παρελθόντος της. Θεώρησε πως αν του το έλεγε, θα χανόταν η μαγεία. Βέβαια κι εκείνος από την πλευρά του, δεν της είπε ποτέ, ότι την είχε ερωτευτεί από είκοσι χρονών.

για ένα τσιγάρο δρόμος

2010-02-11T04:38:00.006+02:00

Ο άντρας με το ξεθωριασμένο σακάκι ακουμπάει στην άκρη της γέφυρας και κοιτάζει τα νερά του ποταμού. Ανάβει τσιγάρο. Η νύχτα μόλις έχει πέσει στην πόλη, κόσμος πηγαινοέρχεται στο δρόμο δίπλα του, γυναίκες με ψώνια, παιδιά που σχόλασαν από τα φροντιστήρια, αργόσχολοι γέροι. Δείχνουν όλοι εξοικειωμένοι με την ύπαρξη της γέφυρας, εκείνος όχι. Ο άντρας με το ξεθωριασμένο σακάκι μοιάζει να περιμένει κάτι. Ή κάποιον.

Ζούμε τις ζωές μας κάπως βιαστικά. Σκηνοθετούμε την κάθε μας μέρα και τελικά καταλήγουμε να τη βλέπουμε στο fast-forward, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή σκηνοθετούμε την επόμενη. Αν βέβαια μας ρωτήσουν, ισχυριζόμαστε πάντα πως έχουμε τον έλεγχο, πως γνωρίζουμε το σενάριο καλύτερα από τον καθένα και πως ανυπομονούμε να ζήσουμε το επόμενο επεισόδιο. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Σκηνοθετούμε το μέλλον και χάνουμε τις λεπτομέρειες του παρόντος και δυστυχώς δεν υπάρχει ριπλέι για να μας δώσει πίσω τη χαμένη εικόνα.

Αναρωτιέμαι αν ο άντρας με το ξεθωριασμένο σακάκι περιμένει και αυτός το επόμενο επεισόδιο.

Η γέφυρα δεν είναι καινούργια. Κανείς από τους ανθρώπους της πόλης δεν έχει γεννηθεί πριν τη χτίσουν, έτσι όλοι νομίζουν πως υπήρχε από πάντοτε. Όμως δεν είναι έτσι. Την έφτιαξαν κάποτε, κάποιοι άνθρωποι σαν και αυτούς για να ενώσουν την πόλη με την άλλη μισή. Την έφτιαξαν με πολύ κόπο, όμως δε σταμάτησαν να προσπαθούν μέχρι που τελείωσε, γιατί γνώριζαν πως κάθε ένωση, από την πιο απλή μέχρι την πιο μεγαλεπήβολη, χρειάζεται μόχθο για να γίνει.

Όμως ο άντρας με το ξεθωριασμένο σακάκι, δε μοιάζει να σκοπεύει να τη διασχίσει.

Αντίθετα καπνίζει αργά το τσιγάρο του και δε σηκώνει το βλέμμα από τον βρώμικο ποταμό. Στα νερά του καταλήγουν όλα τα σκουπίδια των δρόμων αυτής της πόλης. Αδιακρίτως πλευράς. Όμως ανάμεσα στα πλαστικά μπουκάλια και τις τσαλακωμένες εφημερίδες, καθρεφτίζεται και το φως του φεγγαριού. Και μπορεί το φεγγάρι έτσι να μην είναι τόσο όμορφο, αλλά σίγουρα είναι πιο αληθινό.

Όσο πιο πολύ τον παρατηρώ, τόσο πιο πολύ μου δίνει την εντύπωση πως βρισκόταν σε αυτό ακριβώς το σημείο από πάντοτε. Εγκλωβισμένος σε μια ατέρμονη αναμονή, ή προσμονή αν θέλετε, ενώπιον αυτής της γέφυρας.

Όμως κάνω λάθος. Ήρθε πριν από λίγο και ήρθε από πολύ μακριά για να σταθεί απέναντι μου, με την πλάτη γυρισμένη και τον καπνό από το τσιγάρο του να μου υπενθυμίζει πως ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει, όπως και τα νερά του ποταμού, όπως και οι περαστικοί γύρω μου, όπως και το φεγγάρι στο σιωπηλό στερέωμα. Σκέφτομαι πως κάποια στιγμή το φεγγάρι δε θα φαίνεται μέσα στο ποτάμι. Τα σκουπίδια όμως μένουν. Ανανεώνονται.

Το τσιγάρο πλησιάζει στο τέλος του.

Στον καθένα μας αναλογούν λίγα γραμμάρια ευτυχίας. Από αυτά τα μισά είμαστε πολύ βιαστικοί για να τα παρατηρήσουμε κι έτσι τα αγνοούμε. Από τα υπόλοιπα μισά, τα μισά τα ξοδεύουμε αλόγιστα, γιατί ίσως δεν έχουμε μάθει να εκτιμούμε την αξία τους. Και έτσι στο τέλος μένουν ελάχιστα, όσο ας πούμε φαίνεται το φως του φεγγαριού μέσα στο ποτάμι. Ή όσο κρατάει ένα τσιγάρο.

Έχεις καπνίσει ποτέ το τσιγάρο σου μέχρι το φίλτρο;

Στην αρχή καίγεσαι λίγο στα πνευμόνια και μετά, όταν φτάσεις στο φίλτρο, σου αφήνει μια πικρή γεύση. Τότε, για μια στιγμή αναρωτιέσαι αν κατά βάθος δεν ήθελες να αποδεχθείς ότι έχει τελειώσει, όμως αμέσως καταλαβαίνεις πως ήταν μοναχά η επιμονή σου να το γευτείς μέχρι να είσαι σίγουρος πως δεν έχει άλλο. Η ανταμοιβή μπορεί να είναι αυτή η αποτρεπτική πικρίλα, όμως στο τέλος, όταν πια κι αυτή έχει τελείως ξεθυμάνει, μένει η σιγουριά πως η γόπα που πέταξες δεν έχει τίποτα άλλο πια να σου δώσει.

Ο άντρας με το ξεθωριασμένο σακάκι πετάει το αποτσίγαρο μέσα στο ποτάμι.

Η καύτρα χάνεται και τσαλακώνει το φεγγάρι. Εκείνος, με ήρεμες κινήσεις βγάζει από την τσέπη του, γραμμένες κόλλες από χαρτί και τις πετάει τη μία μετά την άλλη μες στα ολόμαυρα νερά. Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Οι κόλλες δε βουλιάζουν, αλλά γίνονται μικρά χάρτινα καραβάκια. Εκείνος, το ίδιο ατάραχος, αφού πετάξει και την τελευταία, φεύγει και χάνεται μέσα στο πλήθος. Χάνεται και από τα μάτια μου.

Δεν ξέρω αν διάβηκε τη γέφυρα ή αν γύρισε τελικά από εκεί που ήρθε, όμως όταν έφυγε, έσκυψα στο μέρος που στεκόταν, και είδα πως τα καραβάκια του πέρασαν κάτω από αυτήν.

παιδικός σταθμός

2010-02-01T23:49:00.006+02:00

Κάποτε, όχι και πολύ παλιά, ζούσε στην πόλη ένας άντρας που είχε δυο κόρες. Η γυναίκα του είχε πεθάνει και άλλους συγγενείς δεν είχε. Μονάχα δύο κόρες. Η μία ήταν ψηλή και ξανθιά και την έλεγε Εστράλια και η άλλη ήταν πιο καχεκτικιά και φορούσε σιδεράκια. Αυτήν τη φώναζε Θαλώ.

Εκείνα τα χρόνια, την πρώτη νύχτα του χρόνου, συνηθιζόταν στην πόλη να βγαίνουν όλα τα παιδιά στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και να τραγουδάνε στο σκοτάδι τραγούδια, χαρούμενα για το χρόνο που έρχεται και λυπητερά για τη χρονιά που χάνεται πίσω. Παλιότερα, έβγαιναν και οι μεγάλοι, αλλά όσο περνούσε ο καιρός σταμάτησαν να βγαίνουν στα μπαλκόνια, μαζί με τους γιους και τις κόρες τους. Τώρα μονάχα κανέναν άστεγο άκουγες να τραγουδάει ανάμεσα στις φωνές των παιδιών. Ή καμιά φορά να βρίζει.

Έτσι, όπως και κάθε χρόνο, η Εστράλια και η Θαλώ, βγήκαν στο μικρό μπαλκόνι τους και, στριμωγμένες ανάμεσα στα σκουριασμένα κάγκελα, τραγούδησαν μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Καθώς περνούσε η ώρα το τραγούδι των παιδιών γινόταν όλο και πιο αδύναμο, μέχρι που έσβησε σιγά σιγά, καθώς ένα ένα τα παιδιά γυρνούσαν πίσω στους γονείς τους. Όταν πια δεν ακουγόταν τίποτα, εκείνες μπήκαν πάλι μέσα στο διαμέρισμα τους και έφαγαν μαζί με τον πατέρα τους σούπα από σιτάρι και κρέας. Αφού τελείωσαν με το φαγητό, εκείνος τις φίλησε – πρώτα την Εστράλια και ύστερα τη Θαλώ – και δίχως να πει άλλη κουβέντα, έπεσε για ύπνο.

Οι δυο αδερφές έκατσαν στο μικρό καναπέ και άνοιξαν την τηλεόραση. Κάθε χρόνο, εκείνη τη νύχτα, έπαιζε πάντα την ίδια ταινία. Κάθε χρόνο την έβλεπαν χωρίς ήχο για να μην ξυπνήσουν τον πατέρα τους που κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο.

«Ξέρω τι έκανες στη μαμά», είπε η Θαλώ στην Εστράλια, χωρίς γυρίσει να την κοιτάξει.

Εκείνη δεν απάντησε. Το κρεβάτι του πατέρα τους σιγοέτριξε.

«Ξέρω τι έκανες στη μαμά», ξαναείπε η Θαλώ στην Εστράλια, όμως αυτή τη φορά εκείνη δεν ήταν πια δίπλα της. Είχε πάει μέχρι τη μεγάλη τζαμόπορτα.

«Κοίτα τι βρήκα στο μπαλκόνι!», στα χέρια της κρατούσε μια πολύχρωμη σακούλα παιχνιδιών.

Η Θαλώ πλησίασε δισταχτικά κοντά της.

«Τι να έχει μέσα;», ρώτησε και την άνοιξε.

Βρήκε μια λάμα, το κομμένο χέρι μιας κούκλας πλαστικής και ένα σπασμένο κραγιόν. Η Θαλώ κοίταξε τη λάμα, κοίταξε τα ακίνητα μάτια της αδελφής της και την έπιασε από το χέρι.

«Μη φοβάσαι, δε θα πω τίποτα στον μπαμπά. Θα είναι το μυστικό μας».

Τη νύχτα εκείνη, οι δυο αδερφές κοιμήθηκαν σφιχταγκαλιασμένες. Το πρωί, το κρεβάτι τους ήταν άδειο. Το ξυπνητήρι χτύπησε ξανά και ξανά όμως δεν υπήρχε κανείς για να το κλείσει. Ο πατέρας τους βρέθηκε σφαγμένος στο κρεβάτι του και εκείνες είχαν εξαφανιστεί. Το μόνο στοιχείο που κατάφεραν να ανακαλύψουν οι αρχές, ήταν μια πολύχρωμη σακούλα παιχνιδιών. Μέσα της, βρήκαν μια χτένα χρησιμοποιημένη και ένα ζευγάρι σιδεράκια. Επίσης χρησιμοποιημένα.

Οι εφημερίδες έγραψαν για άγρια δολοφονία και απαγωγή, όμως η γριά που διηγήθηκε την ιστορία χθες το βράδυ, μου ορκίστηκε πως η λάμα που κρατούσε στο χέρι της, είχε πάνω της ακόμα το ξεραμένο αίμα του πατέρα της. Μου είπε ακόμη, πως το βλέμμα του δεν την καθόλου έκπληκτο όταν τον δολοφονούσε, και πως ακόμη πιο αδιάφορο ήταν το βλέμμα της μητέρας της μερικά χρόνια πιο πριν.

Όταν τη ρώτησα, αν μου τα λέει όλα αυτά γιατί επιζητά την εξιλέωση, χαμογέλασε.

Έβαλε το μαχαίρι στη φούχτα μου και με άφησε μόνο μου, έξω από την αίθουσα τοκετών, να περιμένω τη χαρμόσυνη είδηση της γέννησης της κόρης μου.

borges.remixed.vol3

2010-01-24T16:14:00.007+02:00

Ο Πέδρο Ενρίκες Ουρένια είναι καθισμένος στη βελούδινη πολυθρόνα του και συλλογιέται τα λόγια του Μπόρχες:

«Ποιος δεν ένιωσε κάποια στιγμή στη ζωή του ότι η μοίρα είναι πανίσχυρη και αλύγιστη, ότι είναι αθώα και, μαζί, απάνθρωπη;»

Ύστερα από λίγο, σηκώνεται νυσταγμένος, σβήνει την τηλεόραση και ξαπλώνει στο κρεβάτι του. Δίπλα του, η γυναίκα του ανασαίνει ελαφριά. Το κρεβάτι είναι μαλακό, ένα μικρό φωτιστικό στο κομοδίνο δίπλα του τον καληνυχτίζει και το φως χάνεται από τα μάτια του. Το φωτιστικό μένει αναμμένο.

Το όνειρο που θα δει σε λίγο, δεν έχει εικόνες. Ακούγεται μόνο μια μακρόσυρτη, κανονική φωνή, που μοιάζει με τη φωνή του, αλλά δεν είναι αυτή. Το όνειρο είναι σύντομο και ο Πέδρο γνωρίζει πως κοιμάται στην κάμαρα του, πως το φωτιστικό είναι ακόμη αναμμένο και πως πλάι του η γυναίκα του ανασαίνει ελαφριά.

Το όνειρο του λέει:

«Σε λίγες ώρες, θα τρέχεις βιαστικός στην αποβάθρα του υπόγειου σιδηρόδρομου, για να πας να παραδώσεις το μάθημα σου στο Πανεπιστήμιο. Ο σταθμός θα είναι το ίδιο βρώμικος με την προηγούμενη φορά που τον επισκέφτηκες και τα πρόσωπα γύρω σου το ίδιο ανοίκεια. Τελικά θα προλάβεις το τρένο, θα νιώσεις τη γνώριμη ανακούφιση και θα καθίσεις δίπλα στο παράθυρο. Θα οργανώσεις στο μυαλό σου τις συναντήσεις της ημέρας και θα κάνεις κάποια σχέδια για το απόγευμα. Λίγο αργότερα, κάποιος, που δεν ξέρω το όνομα του, θα σου απευθύνει κάποιες λέξεις. Δε θα του απαντήσεις, γιατί θα είσαι νεκρός. Ως συνήθως, θα έχεις αποχαιρετίσει τη γυναίκα σου και τις κόρες σου. Δε θα το θυμηθείς το όνειρο αυτό, γιατί η λήθη σου είναι αναγκαία ώστε να μπορέσουν να συμβούν όλα αυτά».

Ο Πέδρο Ενρίκες Ουρένια, αν και προσπάθησε να παρατείνει το όνειρο του όσο μπορούσε, τελικά υποτάχθηκε στη δύναμη της συνήθειας και ξύπνησε. Κοίταξε το ρολόι του, έβρισε νυσταγμένα και αφού αποχαιρέτισε τη γυναίκα του και τις κόρες του, έφυγε – τρέχοντας σχεδόν – για το σταθμό.

borges.remixed.vol2

2010-01-22T02:37:00.008+02:00

Η Έμμα Σουνς είναι καθισμένη σε μια φθαρμένη ξύλινη καρέκλα, σφίγγει τα δάχτυλα των χεριών της και συλλογιέται τα λόγια του Μπόρχες:

«Η μόνη νοητή εκδίκηση, αλλά και η μόνη νοητή συγγνώμη, είναι η λησμονιά».

Πόσο διαφωνεί μαζί του. Στο τραπέζι δίπλα της, είναι το γράμμα που την έχει πληροφορήσει για την αυτοκτονία του πατέρα της. Το δωμάτιο είναι μικρό, τακτοποιημένο και ήσυχο, ημιυπόγειο στο κέντρο της πόλης. Στο ραδιόφωνο, ένας δημοσιογράφος σχολιάζει την επερχόμενη απεργία στη βιοτεχνία που δουλεύει. Εκεί που κάποτε δούλευε και ο πατέρας της. Πριν φύγει.

Είχε κλάψει γοερά μέχρι που ξημέρωσε, κι ύστερα τον πόνο αντικατέστησε η βαθιά ανάγκη της για εκδίκηση. Για δικαιοσύνη.

Θυμήθηκε ξανά τις μέρες της ντροπής. Τότε που ο πατέρας της κατηγορήθηκε άδικα για τη μεγάλη απάτη στη βιοτεχνία. Θυμήθηκε τα αποκόμματα του τύπου που έβρισκε κολλημένα στα παράθυρα από τους γείτονες και τα βλέμματα του κόσμου όταν έβγαιναν από το σπίτι. Ο πατέρας της δεν μπορούσε να τα αντέξει όλα αυτά. Λίγο πριν φύγει από την πόλη, με άλλο όνομα και άλλα μάτια, της ορκιστεί πως ο κλέφτης ήταν ο Ααρών Λέβενταλ, ο τότε οικονομικός διαχειριστής και τωρινός συνιδιοκτήτη της βιοτεχνίας. Τα θυμήθηκε όλα αυτά και άρχισε να καταστρώνει την εκδίκηση της.

Και μόλις πέφτει ο ήλιος η Έμμα Σουνς σηκώνεται και ξεκινά.

Το λιμάνι είναι γεμάτο από μπαρ σαν και αυτό που αναζητά. Παρατηρεί τις γυναίκες που μιλάνε στους ναυτικούς. Εκείνη είναι 19 χρονών και οι άντρες της προκαλούν ακόμη μια αδικαιολόγητη αμηχανία, σχεδόν τρόμο. Τις παρατηρεί και ύστερα πλησιάζει μια παρέα ξένων. Σκέφτεται πως ο ένας τους είναι πολύ νέος και πως υπάρχει ο κίνδυνος να της εμπνεύσει κάποια τρυφερότητα, για αυτό ρίχνεται σε έναν άλλο, πιο λαϊκό, πιο χυδαίο.

Κατά τη διάρκεια της πράξης για μια στιγμή σκέφτεται, πως το φριχτό πράγμα που της κάνουν τώρα, το έκανε και ο πατέρας της, ο νεκρός πατέρας της, στη μητέρα της. Όμως αμέσως μετά προσπαθεί να κρατηθεί από το ότι στη δική της περίπτωση, ο καθένας από τους δυο τους είναι ένα όργανο για τον άλλο. Για εκείνον είναι ένα όργανο ηδονής, ενώ για εκείνη ένα όργανο εκδίκησης.

Ύστερα όταν μένει πια μόνη δεν ανοίγει αμέσως τα μάτια. Συγκεντρώνεται στην αίσθηση που έχει αφήσει ο ξένος στο κορμί της, και καθώς το κάνει αυτό μουρμουρίζει τα λόγια που θα ακούσει ο Λέβενταλ πριν πεθάνει.

Ντύνεται και παίρνει το δρόμο για τη βιοτεχνία.

Κάνει κρύο. Ο χειμώνας κάνει την πόλη να φαίνεται ακόμη πιο έρημη τη νύχτα. Οι άνθρωποι της γυρνάνε την πλάτη τους στα κλειστά παράθυρα και η Έμμα Σουνς τους είναι ευγνώμον για αυτό. Φροντίζει να πάει στη δουλειά της από δρόμους ξεχασμένους, η διαδρομή μοιάζει με έναν οικείο λαβύρινθο. Της θυμίζει το σχέδιο που έχει καταστρώσει.

Ο Ααρών Λέβενταλ, μένει πάντα μέχρι αργά στο γραφείο του. Για τον πολύ κόσμο είναι ένας σοβαρός άνθρωπος, για το μικρό στενό του κύκλο, ένας φιλάργυρος, για την Έμμα είναι ο δολοφόνος του πατέρα της. Απόψε έχει μείνει ειδικά για εκείνη: περιμένει την εμπιστευτική αναφορά που του υποσχέθηκε για την απεργία.

Κι εκείνη βρίσκεται τώρα μπροστά του.

Μουδιασμένη, λέει κάποια ονόματα, υπονοεί κάποια άλλα, παίζει αριστοτεχνικά το ρόλο της καταδότριας και κάποια στιγμή τα χάνει. Σαν να την κυριεύει ο φόβος και ο κύριος Λέβενταλ, της λέει να ηρεμήσει και πάει να της φέρει λίγο νερό. Ακριβώς όπως το έχει σχεδιάσει. Όσο λείπει η Έμμα ανοίγει το συρτάρι του και παίρνει το περίστροφο που όλοι ξέρουν πως ο κύριος Λέβενταλ κρύβει μέσα, από τον παθολογικό φόβο του για τους κλέφτες. Ύστερα από λίγο γυρνάει με το ποτήρι νερό στο χέρι.

Τράβηξε δυο φορές τη σκανδάλη.

Ο πελώριος άντρας σωριάστηκε στο πάτωμα. Τα χείλια του έφτυσαν βρισιές και αίμα και εκείνη άρχισε να του απαγγέλει τη θανατική καταδίκη («Εκδικήθηκα τον πατέρα μου, και κανείς δε θα μπορέσει να με τιμωρήσει…»), αλλά σταμάτησε, γιατί ο κύριος Λέβενταλ είχε πεθάνει. Δεν έμαθε ποτέ της αν είχε προλάβει να καταλάβει.

Ξέστρωσε το ντιβάνι, ξεκούμπωσε το σακάκι του νεκρού, του έβγαλε τα ματωμένα γυαλιά και σήκωσε το τηλέφωνο. Ύστερα είπε αυτά που έμελλε να ξαναπεί πολλές φορές, μ’ αυτά ή με άλλα λόγια:

«Συνέβη κάτι απίστευτο… Ο κύριος Λέβενταλ με κάλεσε εδώ με το πρόσχημα της απεργίας… Με βίασε, τον σκότωσα…»

Η ιστορία ήταν πράγματι απίστευτη, αλλά κανένας δεν την αμφισβήτησε, ίσως γιατί, κατά βάθος, ήταν αληθινή. Αληθινός ήταν ο τόνος της φωνής της, αληθινή η σεμνότητα, αληθινό το μίσος. Αληθινή ήταν ακόμη και η προσβολή που είχε υποστεί.

Ψέματα ήταν μόνο οι περιστάσεις, η ώρα και κάνα-δυο κύρια ονόματα.

Υγ. Το μόνο που δεν κατάφερε να προβλέψει στο κατά τα άλλα τέλειο σχέδιο της η Έμμα Σουνς, είναι πως το απόγευμα εκείνο συνέλαβε το ένα και μοναδικό παιδί της. Παραδόξως, του έδωσε το όνομα του νεκρού πατέρα της, αν και ο μικρός δεν του έμοιαζε καθόλου.

borges.remixed.vol1

2010-01-19T00:46:00.006+02:00

Ο Ταδέο Ισιδόρο Κρους είναι καθισμένος πίσω από μια κολώνα. Σφίγγει το όπλο του στο χέρι και συλλογιέται τα λόγια του Μπόρχες:

«…οι πράξεις μας είναι το σύμβολό μας. Οποιοσδήποτε βίος, όσο μακρύς και σύνθετος κι αν είναι, αποτελείται στην πραγματικότητα από μία και μόνη στιγμή: τη στιγμή που ο άνθρωπος μαθαίνει μια για πάντα ποιος είναι».

Θυμάται μια βραδιά πριν από χρόνια, όταν ήταν είκοσι χρονών, μπορεί και πιο μικρός, που βρέθηκε για άλλη μια φορά με την πλάτη του κολλημένη στο μπετόν. Τότε ήταν ιδρωμένος και μόνος, ήξερε πως ο θάνατος ήταν κοντά και για κάποιο λόγο αναρωτήθηκε ποιο να ήταν το πρόσωπο του πατέρα που ποτέ δεν γνώρισε.

Τα θεμέλια της πολυκατοικίας βρώμαγαν κάτουρο, οι σωλήνες σκουριασμένοι, έσταζαν. Δεν άκουγες τίποτα, μόνο τις ζεστές σταγόνες που έπεφταν αόρατες στο πάτωμα και το σούρσιμο από τα πόδια των αστυνομικών. Ήταν περικυκλωμένος. Έβγαλε την ασφάλεια από το όπλο του, προτίμησε να χτυπηθεί παρά να παραδοθεί. Πληγώθηκε στον πήχη του, στον ώμο, στο αριστερό του χέρι. Πλήγωσε βαριά τους πιο αντρειωμένους από τους διώκτες του. Όταν είδε το αίμα να κυλάει μέσ’ απ’ τα δάχτυλα του, πολέμησε με πιο πολύ κουράγιο από ποτέ. Πλησιάζοντας ξημερώματα, καθώς είχε ζαλιστεί από την αιμορραγία, τον αφόπλισαν.

Εκείνα τα χρόνια η αστυνομία στην πόλη είχε σωφρονιστικό χαρακτήρα. Για παλικάρια σαν κι αυτόν, δεν ήταν δύσκολη η αμνηστία. Κι έτσι και έγινε, μετά από κάμποσα χρόνια υπηρεσίας στα πιο σκοτεινά μέρη της πόλης, τον έστειλαν πίσω στη γειτονιά του. Ύστερα από λίγο παντρεύτηκε μια γυναίκα, έκανε ένα γιο, τον έβγαλε το όνομα του πατέρα του που δε συνάντησε ποτέ. Εκείνο τον καιρό θα έπρεπε να νιώθει ευτυχισμένος, αν και κατά βάθος δεν ήταν (τον περίμενε, κρυμμένη στο μέλλον, μια νύχτα πάμφωτη, θεμελιακή: η νύχτα που είδε επιτέλους το πρόσωπο του, η νύχτα που άκουσε επιτέλους το όνομα του.)

Πριν μια βδομάδα, πήρε διαταγή να συλλάβει έναν κακοποιό που έπρεπε να λογοδοτήσει για δυο φόνους. Τον έλεγαν Μαρτίν Φιερό, ήταν λιποτάκτης και κρυβόταν εδώ και μέρες κάπου στη γειτονιά του. Ίσως στο παρατημένο βενζινάδικο ή στο καμένο εργοστάσιο, ή και κάπου αλλού – σίγουρα άλλαζε τις κρυψώνες του κάθε λίγο. Ο φονιάς αν και περικυκλωμένος από τους αστυνομικούς τους ξέφευγε μέσα στο βρώμικο λαβύρινθο της πόλης. Τελικά, όμως τον εντόπισαν.

Απόψε ο Κρους βρέθηκε στα θεμέλια μιας άλλης πολυκατοικίας από αυτή που έφερνε στη μνήμη του, αλλά το μπετό που ένιωθε στην πλάτη του ήταν ακριβώς το ίδιο. Αισθάνθηκε πως τη στιγμή εκείνη την είχε ξαναζήσει. Ο φονιάς βγήκε από την κρυψώνα του για να χτυπηθεί μαζί τους. Τον είδε καλά, ήταν τρομερός στην όψη, τα μακριά μαλλιά και η γκρίζα γενειάδα του ήταν σαν να του ‘χαν καταβροχθίσει το πρόσωπο.

Ενώ ο Κρους πολεμούσε στο σκοτάδι, άρχισε να καταλαβαίνει.

Κατάλαβε πως κανενός το πεπρωμένο δεν είναι καλύτερο από του άλλου, αλλά και πως κάθε άνθρωπος οφείλει να σεβαστεί αυτό που φέρει εντός του. Κατάλαβε πως η στολή και οι επωμίδες είχαν ήδη αρχίσει να τον ενοχλούν. Κατάλαβε πως η δική του μοίρα ήταν η μοίρα του λύκου και όχι του κυνηγόσκυλου. Κατάλαβε πως ο άλλος ήταν ο εαυτός του.

Ξημέρωσε και μια ηλιαχτίδα φωτός έσπασε τη μαυρίλα του υπογείου.

Ο Κρους πέταξε το πηλίκιο του καταγής, φώναξε ότι δε θα συνηγορήσει στο φονικό ενός λεβέντη, και ρίχτηκε στη μάχη ενάντια στους αστυνομικούς, στο πλευρό του λιποτάκτη Μαρτίν Φιερό.

στην κορυφή της πόλης

2010-01-15T02:11:00.005+02:00

Οι άνθρωποι έχτισαν τον πιο ψηλό ουρανοξύστη στην πόλη κι έκαναν για αυτό μια μεγάλη γιορτή. Και γιόρταζαν, χωρίς να καταλαβαίνουν ακριβώς το γιατί, ίσως γιατί ένιωθαν το μεγαλείο του ανθρώπου, ίσως γιατί αναγνώρισαν τον κόπο και τη μεγαλοφυΐα, ίσως γιατί με αυτό το θεόρατο κτίσμα ήρθαν πιο κοντά στον ουρανό που πάντα κυνηγούσαν. Γιόρταζαν πάντως, γιόρταζαν με την καρδιά τους.

Και οι αρουραίοι κάτω από τους δρόμους και τις πλατείες, τους άκουγαν και χασκογελούσαν. Μέσα στους υπονόμους, μέσα στη λάσπη, τα σκουπίδια και το πλαστικό έβλεπαν το κατόρθωμα των ανθρώπων με μισό μάτι. Συμφώνησαν όλοι πως δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο και μάλιστα για να το αποδείξουν αυτό αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν μέχρι την κορυφή του, μπροστά στους ανθρώπους.

Μόλις, έπεσε ο ήλιος λοιπόν και η μεγάλη γιορτή πλησίαζε στο τέλος της, κάθε λογής ποντικοί και αρουραίο ξεχύθηκαν στους δρόμους και όρμησαν στον πύργο.

Στην αρχή ήρθε μεγάλη αναστάτωση. Οι άνθρωποι της πόλης δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Κάποιοι μίλησαν για κατάρα, άλλοι για εκδίκηση της φύσης, οι κυρίες ούρλιαζαν και τα παιδιά έκλαιγαν. Οι κάμερες γύρισαν την πλάτη τους στους τραγουδιστές και τους επίσημους και στράφηκαν στον ουρανοξύστη. Σύντομα, την αναστάτωση αντικατέστησε η περιέργεια.

Οι ποντικοί φούσκωναν από περηφάνια και ανέβαιναν. Η βραδιά ήταν δική τους.

Και ανέβαιναν και ανέβαιναν και ανέβαιναν, μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβαν πως δε θα ήταν τόσο εύκολο το εγχείρημα τους τελικά. Οι πιο γέροι και οι πιο μικροί κουράστηκαν πρώτοι. Άλλοι σταματούσαν και γύριζαν πίσω, άλλοι γλίστραγαν και χάνονταν στο κενό πίσω τους, άλλοι κοίταζαν το κενό και δείλιαζαν. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και πιο λίγοι απόμεναν. Όμως δεν το ‘βαζαν κάτω.

Τότε οι άνθρωποι, που κατάλαβαν πια τι προσπαθούσαν να κάνουν οι ποντικοί άρχισαν με τη σειρά τους να χασκογελάνε. Άλλοι λέγανε εξυπνάδες μεταξύ τους και άλλοι κορόιδευαν στα φωναχτά. Οι ποντικοί, δεν ήθελε και πολύ για να απογοητευτούν ακόμη περισσότερο, κι έτσι ο ένας μετά τον άλλον εγκατέλειπαν το εξουθενωτικό σκαρφάλωμα. Ειδικά, όταν άκουσαν τους ανθρώπους να φεύγουν, σίγουροι για την αποτυχία τους, ακόμη και οι πιο πεισμωμένοι έκαναν πίσω.

«Πάμε να φύγουμε», είπε τότε ένας από τους τελευταίους. «Δεν έχει νόημα πια, οι άνθρωποι έχουν δίκιο δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε».

Μόνο ένας ποντικός συνέχιζε. Δεν ήταν ο πιο καλοθρεμμένος, ούτε ο πιο δυνατός, κι όμως συνέχιζε. Τίποτα δεν αποσπούσε την προσοχή του, ούτε τα βογγητά των συντρόφων του, ούτε οι φωνές των ανθρώπων της πόλης, ούτε το τρομακτικό βούισμα του ανέμου. Συνέχιζε κι ύστερα από αρκετή ώρα, έφτασε κατάκοπος στην κορυφή. Τα είχε καταφέρει. Ναι, ήταν μονάχος του στην κορυφή της πόλης.

Ο ουρανός ήταν δικός του.

Όμως κανείς δεν είχε απομείνει για να θαυμάσει το κατόρθωμα του. Οι άνθρωποι από ώρα είχαν φύγει και μαζί τους και οι ποντικοί. Όταν κατέβηκε βρήκε μονάχα ένα γερο-αρουραίο που χωρίς να χάσει χρόνο τον ρώτησε:

«Μα πώς τα κατάφερες;»

Ο ποντικός τον κοίταξε για μια στιγμή, αλλά δεν του απάντησε.

«Αλήθεια, πες μου πως;»

Τίποτα.

«Πες μου τουλάχιστον, πώς δεν σε έπεισαν οι αποδοκιμασίες των ανθρώπων ή τα λόγια των συντρόφων σου; Αυτό ήταν που λύγισε και τους πιο ισχυρούς!»

«Είσαι τόσο θαρραλέος;»

«Είσαι τόσο πεισματάρης;»

«Ή μήπως είσαι απλά μισότρελος;»

Όμως ο ποντικός συνέχιζε να μην του απαντάει. Γιατί δεν ήταν ούτε θαρραλέος, ούτε πεισματάρης, ούτε θεοπάλαβος.

Γιατί απλά ήταν κουφός.

στον πύργο

2010-01-11T00:40:00.013+02:00

Το βρήκες σημειωμένο σε ένα άδειο σπιρτόκουτο σήμερα το πρωί:

«Όταν ήταν παιδί είχε φτιάξει έναν πύργο από άδεια σπιρτόκουτα. Τώρα που μεγάλωσε ψάχνει ένα σπίρτο για να τον κάψει».

Κάποιος το είχε αφήσει όρθιο στο πεζούλι, βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό. Το μάζεψες και το κράτησες, χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Τώρα, αν και έχουν περάσει αρκετές ώρες από αυτή τη μικρή αναπάντεχη ανακάλυψη, ο άντρας απέναντι σου την ξαναφέρνει πίσω στο νου σου.

Είναι στο ύψος σου, φοράει ένα μαύρο ημίψηλο και παίζει μηχανικά με ένα ίδιο σπιρτόκουτο. Κοιτάζει σταθερά πίσω σου. Ασυναίσθητα γυρίζεις να δεις τι βλέπει με τόση προσήλωση.

Το σιντριβάνι;

Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον. Τον παρατηρείς πιο προσεχτικά και καταλαβαίνεις πως δεν κοιτάζει κάτι συγκεκριμένο. Καταλαβαίνεις πως τελικά είναι συγκεντρωμένος στο ταλαιπωρημένο σπιρτόκουτο που βρίσκεται στο αριστερό του χέρι.

Αναρωτιέσαι το γιατί.

Ξαφνικά, καταλαβαίνει πως τον κοιτάζεις και σε καρφώνει με τα μάτια του. Με απόλυτη σοβαρότητα σου δείχνει το σπιρτόκουτο, ανασηκώνοντας το απαλά και στη συνέχεια το ανοίγει σπρώχνοντας με τον αντίχειρα του το πίσω μέρος.

Στην αρχή νομίζεις πως είναι άδειο, όμως στην πραγματικότητα μέσα του βρίσκεται άλλο ένα σπιρτόκουτο. Το βγάζει με το δεξί του χέρι και ακουμπάει το άλλο κάτω στο πεζοδρόμιο δίπλα του. Ύστερα το ανασηκώνει κι αυτό απαλά, και με την ίδια ακριβώς κίνηση βγάζει άλλο ένα. Ακουμπάει πάλι το άδειο στο πεζοδρόμιο, δίπλα στο προηγούμενο.

Επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση ξανά και ξανά.

Μέχρι που με τα άδεια σπιρτόκουτα, φτιάχνει ένα μεγάλο πύργο. Σε πλησιάζει και από το τελευταίο σπιρτόκουτο που βρίσκεται στα χέρια του, αυτή τη φορά αντί για σπιρτόκουτο, βγάζει ένα συνηθισμένο σπίρτο. Σου το παραδίδει όμως σχεδόν με επισημότητα, λες και είναι το κλειδί του πύργου που τόσο ήρεμα έφτιαξε. Μόλις το ακουμπάει στο χέρι σου, τραβάει αργά το δικό του και αφού κάνει μια διακριτική υπόκλιση, εξαφανίζεται μέσα στο πλήθος.

Δεν είπε απολύτως τίποτα, αλλά ξέρεις τι ζητάει από σένα.

Τώρα έχεις το σπιρτόκουτο, έχεις και το σπίρτο.

Όμως δεν έχεις πια καμιά διάθεση να κάψεις τους παιδικούς σου πύργους.

Ανάβεις ένα τσιγάρο και απομακρύνεσαι απολαμβάνοντας τη γεύση του μέσα στα πνευμόνια σου. Ξεφυσάς προς τα πάνω και κοιτάς τα άστρα.

Τελικά, οι πιο όμορφοι πύργοι είναι αυτοί που χτίζουμε με καπνό πάνω από τα κεφάλια μας.

έστω μία ιστορία

2010-01-01T18:44:00.007+02:00

Ο Τόμας Μπράουν στα τριάντα πέντε του χρόνια του ήταν πολύ απογοητευμένος από τη ζωή του. Είχε εγκαταλείψει τις σπουδές του πριν κάμποσα χρόνια και είχε καταλήξει να δουλεύει αχθοφόρος στο λιμάνι, μια δουλειά που σιχαινόταν και που τον κούραζε τόσο πολύ που δεν είχε όρεξη για τίποτα άλλο. Το μόνο που έκανε ήταν να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση του και να γκρινιάζει.

Ένα πρωινό που κατέβηκε στο λιμάνι για δουλειά, έγινε φασαρία. Πιάστηκαν δύο δικοί του με κάτι ναυτικούς στα χέρια, βγήκαν μαχαίρια, το κακό δεν άργησε να συμβεί. Μετά από λίγο ακούστηκαν οι σειρήνες της αστυνομίας και σκόρπισαν όλοι τους στα στενά. Ο Τόμας Μπράουν, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Το στενό που διάλεξε για να την κοπανήσει ήταν αδιέξοδο και άκουγε τους αστυνομικούς να βρίσκονται όλο και πιο κοντά. Για καλή του τύχη όμως παρατήρησε πως υπήρχε φως σε ένα παράθυρο από τα υπόγεια, που ήταν χωμένα ανάμεσα στους κάδους των σκουπιδιών. Χτύπησε δειλά την πόρτα.

Άνοιξε μια γριούλα, ζαρωμένη σαν μωρό, σχεδόν τυφλή.

«Έλα γιε μου, πέρασε μέσα».

Κάθισε σε μια ξεφλουδισμένη μπορντό πολυθρόνα. Μια σόμπα σιγόκαιγε και στο ραδιόφωνο έπαιζε παλιά τραγούδια. Η γριά τον κέρασε τσάι, του είπε τα νέα της, τον ρώτησε τα δικά του, εκείνος δεν είχε και πολλά να πει. Πέρασε η ώρα και ο Τόμας Μπράουν, αφού την ευχαρίστησε σηκώθηκε να φύγει.

«Τι ωραία που θα ήταν να μου έλεγες μια ιστορία πριν φύγεις», του είπε.

«Δυστυχώς, δεν ξέρω καμιά ιστορία», της αποκρίθηκε εκείνος.

«Μα πως γίνεται να μην ξέρεις ούτε μία;»

«Λυπάμαι», της είπε και το εννοούσε.

Βγήκε έξω στον κρύο αέρα, με μια βαθιά λύπη απλωμένη στο στήθος του. Είχε νυχτώσει. Περπάτησε για κάμποση ώρα στα στενά της πόλης, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να βρει το δρόμο του γυρισμού. Οι οδηγίες που ζητούσε από τους περαστικούς δεν τον βοηθούσαν καθόλου. Αντίθετα, έμοιαζαν να τον μπλέκουν ακόμη περισσότερο και κάποια στιγμή οι δρόμοι άδειασαν και άκουγε πια μονάχα τα βήματα του να αντηχούν ανάμεσα στα καταχωνιασμένα αυτοκίνητα.

Τότε είδε την πομπή. Άντρες και γυναίκες σιωπηλοί, με κεριά στα χέρια, ακολουθούσαν κάποιον που δεν μπορούσε να διακρίνει. Μια πρωτόγνωρη περιέργεια τον κυρίευσε και αποφάσισε να ακολουθήσει αυτό το ασυνήθιστο πλήθος. Πλησίασε όσο πιο κοντά μπορούσε στην αρχή της πομπής και ανακάλυψε πως τελικά ακολουθούσαν μια γυναίκα. Ύστερα από λίγο μπήκαν όλοι τους σε ένα παλιό βυρσοδεψείο.

Η γυναίκα τον πλησίασε. Είχε περίπου τα ίδια χρόνια με αυτόν. Το πρόσωπο της του φάνηκε όμορφο και οικείο, αλλά δεν ήταν σίγουρος αν την είχε γνωρίσει κάπου ή αν ήταν η οικειότητα εκείνη που εμπνέουν όλα τα όμορφα πρόσωπα.

«Η κηδεία θα γίνει σε λίγο και είμαστε όλοι πολύ θλιμμένοι, μήπως θα μπορούσες να μας παίξεις κάτι στο λαούτο; Θα μας έκανε να ξεχάσουμε για λίγο τον αποψινό μας πόνο».

Ο Τόμας Μπράουν παραξενεύτηκε.

«Λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω να παίζω λαούτο. Πάντα αγαπούσα το γλυκό του ήχο του, αλλά ποτέ δεν έμαθα να παίζω γιατί…»

«Σε παρακαλώ παίξε μας κάτι. Το ξέρουμε όλοι πως είσαι ο καλύτερος λαουτιέρης στην πόλη», τον διέκοψε η γυναίκα.

Ο Τόμας Μπράουν παραξενεύτηκε ακόμη περισσότερο.

«Τι είναι αυτά που λες, εγώ δε…»

Δίχως να το καταλάβει το λαούτο βρέθηκε στα χέρια του και τα χέρια του ξεκίνησαν να παίζουν. Κι έπαιξε πολύ καλά εκείνη τη νύχτα ο Τόμας Μπράουν και οι πονεμένες ψυχές των πενθούντων γαλήνεψαν κάπως. Και η δική του γαλήνεψε ακόμη περισσότερο.

Η γυναίκα τον ευχαρίστησε και το ξανακοίταξε με το ίδιο αρχικό της βλέμμα.

«Λοιπόν Τόμας Μπράουν, πολύ θα θέλαμε να μας βοηθήσεις και σε κάτι ακόμα. Η κόρη του άντρα που θρηνούμε εδώ απόψε, είναι απαρηγόρητη. Θέλει να πέσει και η ίδια στο λάκκο που θα βάλουμε το πτώμα του».

Δε θυμόταν να είχε αναφέρει το όνομα του στη γυναίκα, αλλά παρόλα αυτά δεν τη ρώτησε αν το είχε ακούσει από κάποιον άλλον ή αν κάποτε οι δυο τους είχαν γνωριστεί.

«Συγχώρα με, αλλά αυτό δε θα μπορούσα ποτέ να το κάνω. Δεν έκανα ποτέ παιδιά, δεν ξέρω τι να της πω, δεν μπορώ να…»

Όμως η γυναίκα τον πήρε από το χέρι και τον έφερε δίπλα σε ένα μικρό κορίτσι που είχε σκύψει το κεφάλι και τα χρυσά μαλλιά του χάιδευαν το πάτωμα.

Και ο Τόμας Μπράουν κάθισε δίπλα του και το χάιδεψε στο κεφάλι και του είπε λόγια συμπόνιας, του μίλησε για τη ζωή και για το θάνατο, και για την αγάπη και την ελπίδα. Και το κορίτσι σήκωσε το κεφάλι και σκούπισε τα μάτια του και τον αγκάλιασε.

Η γυναίκα τον ευχαρίστησε για άλλη μια φορά και στο τέλος του είπε

«Αφού μας βοήθησε δυο φορές, μπορώ να σου ζητήσω και μια τρίτη χάρη».

Ο Τόμας Μπράουν ένευσε καταφατικά, ήρεμος πια, αλλά μόλις άκουσε αυτό που του ζήτησε η γυναίκα ένιωσε τον τρόμο να τον γραπώνει από τους ώμους.

«Όχι αυτό που μου ζητάς δεν πρόκειται να το κάνω. Είναι πέρα από τις δυνάμεις μου».

«Μα μόνο εσύ γνωρίζεις πώς να δουλεύεις το νυστέρι. Κι αν δεν κόψουμε τα πόδια του νεκρού, πως θα χωρέσει εκείνος μες στο φέρετρο;», τον ρώτησε ήρεμη η γυναίκα.

«Ποτέ δεν τέλειωσα τις σπουδές μου και όλα αυτά τώρα τα έχω ξεχάσει…»

Όμως πάλι χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Μπροστά του ήταν το πτώμα, σκεπασμένο με ένα λευκό σεντόνι και γύρω του, τον κοιτούσαν όλοι οι πενθούντες σιωπηλοί. Στο χέρι του κρατούσε το νυστέρι και χωρίς δεύτερη σκέψη έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Του έκοψε τα πόδια τέλεια και η γυναίκα τον ευχαρίστησε για τρίτη φορά.

Τότε μια αποτρόπαιη σκέψη πέρασε από το μυαλό του. Με αργά, διστακτικά βήματα πλησίασε το πτώμα. Το χέρι του έπιασε το σεντόνι και με μια απαλή κίνησε το ανασήκωσε στο ύψος του προσώπου. Όλοι τον παρατηρούσαν ακίνητοι.

Ξεφύσηξε με ανακούφιση. Ο νεκρός άντρας του ήταν άγνωστος.

Αποχαιρέτησε τη γυναίκα και τράβηξε προς την έξοδο. Όμως λίγο πριν βγει από το παλιό βυρσοδεψείο, μαρμάρωσε. Στα σπασμένα κομμάτια ενός ραγισμένου καθρέφτη είδε το είδωλο του και δεν το αναγνώρισε αμέσως. Δεν το αναγνώρισε αμέσως, γιατί αντί για το γνώριμο πρόσωπο που ήξερε για δικό του, είδε το πρόσωπο του νεκρού άντρα.

Άρχισε να τρέχει. Η πόλη στριφογύριζε μέσα στο κεφάλι του, μαζί με όλα όσα είχε ζήσει εκείνο το βράδυ. Η γριά, η πομπή, το λαούτο, το μικρό κορίτσι, το νυστέρι, η γυναίκα και εκείνος ο άντρας που δεν γνώρισε ποτέ, ανακατεμένα μες στο μισοσκόταδο των πολυκατοικιών και των άδειων δρόμων. Όταν πια σταμάτησε ανακάλυψε πως βρισκόταν στο μικρό αδιέξοδο από όπου είχε ξεκινήσει. Γύρισε πίσω του.

Η γριά, που για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο και μόνο για μια φευγαλέα στιγμή του θύμισε την άγνωστη γυναίκα της κηδείας, βρισκόταν στο κεφαλόσκαλο όπως ακριβώς την είχε αφήσει.

«Λοιπόν γιε μου», του είπε, «είσαι σίγουρος πως δεν έχεις καμία ιστορία να μου πεις πριν φύγεις;»

έρωτας στα χρόνια της χολέρας

2009-12-31T02:27:00.006+02:00

Η χολέρα χτύπησε την πόλη και οι άνθρωποι κοιμόντουσαν ήσυχοι στα σπίτια τους. Κανείς δεν κατάλαβε πότε ακριβώς ήρθε, κανείς δεν την είδε, κανείς δεν την οσμίστηκε.

Μονάχα ένας γέρος, που είχε την παράγκα του λίγο πιο έξω από τα πρώτα σπίτια.

Την ώρα που, από συνήθεια, έψαχνε να δει στο γραμματοκιβώτιο του αν κάποιος τον θυμήθηκε, είδε τη μαύρη κυρά να πλησιάζει με το αργόσυρτο περπάτημα και τη θανατερή λαλιά.

«Πάλι έρχεσαι να χτυπήσεις την πόλη μας, κόρη του Άδη, δαιμόνισσα κυρά;»

Εκείνη του ‘γνεψε χωρίς να βγάλει μιλιά.

«Γιατί ξανά; Δε χόρτασες από ψυχές και άδικο θάνατο την τελευταία σου φορά;»

«Έτσι είναι γραφτό να γίνει».

«Και για να χουμε καλό ερώτημα, πόσους σκοπεύεις να πάρεις φέτος;»

«Δέκα χιλιάδες».

Ο γέροντας δεν είπε τίποτα άλλο, μόνο απέμεινε να κοιτάζει τις ίσιες πλάτες της, καθώς ο ήλιος πάσχιζε να ανέβει στον ορίζοντα.

Και ήρθε η χολέρα στην πόλη κι έφερε το μαύρο θάνατο σε άντρες, σε γυναίκες και παιδιά. Σε κανένα δε χαρίστηκε. Οι υπονόμοι ξέρναγαν χολή και οι πλατείες έσβησαν, γέλιο δεν άκουγες, μόνο θρήνους, βλαστήμιες και κατάρες που κρέμονταν από τα καλώδια του ρεύματος σα νεκρά πουλιά.

Κι όπως άξαφνα ήρθε, έτσι άξαφνα έφυγε.

Μα πάλι στο δρόμο της το γέροντα συνάντησε. Ήταν απομεσήμερο κι εκείνος ψαχούλευε το ραδιόφωνο ν’ακούσει τις ειδήσεις.

«Ψέματα μου είπες. Δεν πήρες δέκα χιλιάδες, πήρες πενήντα!», της είπε θυμωμένος.

«Δε σου είπα κανένα ψέμα», του αποκρίθηκε εκείνη ατάραχη, «εγώ δέκα χιλιάδες πήρα. Τις υπόλοιπες σαράντα, τις πήρε ο φόβος».

βράδυ σαββάτου

2009-12-06T01:50:00.004+02:00

Ήταν βράδυ Σαββάτου και ο Ισίδωρος Σμολένσκι, αφού ντύθηκε χωρίς βιασύνη, πήρε τη φωτογραφική του μηχανή μαζί με τον τρίποδα της, ένα κερί και ένα κηροπήγιο και στη συνέχεια αναχώρησε από την ταπεινή του κατοικία.

Σταμάτησε στο φαστφουντάδικο της γειτονιάς του, όπου παράγγειλε δύο χάμπουργκερ και μία μερίδα πατάτες. Κάθισε σε ένα τραπέζι κοντά στην έξοδο, έβγαλε το κηροπήγιο από την τσέπη του μαζί με το κερί και στη συνέχεια το άναψε. Δείπνησε μονάχος, κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα του προσωπικού και των πελατών και όταν τελείωσε με το φαγητό του, έστριψε ένα τσιγάρο το οποίο και κάπνισε.

Παραδόξως, ουδείς διαμαρτυρήθηκε.

Αφού έφυγε από το φαστφουντάδικο, κατευθύνθηκε προς το κέντρο. Του πήρε αρκετή ώρα να παρκάρει και συνέχισε για κάμποση ώρα πεζός, ανάμεσα σε ομπρέλες, φιλιά και αρώματα. Μπήκε σε μια τυχαία πολυκατοικία, ακολουθώντας ένα ζευγάρι που, κρίνοντας από τα βλέμματα που αντάλλαξαν ξεκλειδώνοντας την εξώπορτα, είχαν κάποια σχέδια που σίγουρα περιλάμβαναν και τον ανελκυστήρα.

Ο Ισίδωρος Σμολένσκι ανέβηκε από τις σκάλες.

Έφτασε στην ταράτσα. Η νύχτα ήταν ανήσυχη όπως κάθε σαββατόβραδο, ο ουρανός κάπως θολός, τα αστέρια κάπως αβέβαια. Περπάτησε μέχρι την άκρη της, χάζεψε για λίγο τη φορτωμένη λεωφόρο και ύστερα με αργές, σχεδόν νωχελικές κινήσεις, έστησε τον τρίποδα και ρύθμισε τη φωτογραφική του μηχανή στην αυτόματη λήψη. Πήρε φόρα και πήδηξε στο κενό.

Η αποτυχία του υπήρξε διπλή.

Η πολυκατοικία υπήρξε χαμηλότερη των προσδοκιών του. Αντί για τον πολυπόθητο θάνατο κατέληξε με μία διαλυμένη σπονδυλική στήλη και μια ολική παράλυση για την υπόλοιπη ζωή του. Επίσης, είχε ξεχάσει να ενεργοποιήσει το φλας, με αποτέλεσμα η φωτογραφία που τελικά βρέθηκε στα χέρια του (σχήμα λόγου), να απέχει πολύ από την απαθανάτιση της πιο σημαντικής στιγμής της ζωής του, καθώς ήταν ολόμαυρη. Παρολ' αυτά ζήτησε να του την κρεμάσουν απέναντι από το κρεβάτι του.

Όταν τον ρωτούσαν γιατί το ζήτησε αυτό, αφού στη φωτογραφία δε φαινόταν τίποτα απολύτως, απαντούσε:

«Για να θυμάμαι πως η αποτυχία στη ζωή μπορεί να σου διδάξει κάτι. Η αποτυχία στο θάνατο το ίδιο. Η αποτυχία και στα δύο, όμως, δεν μπορεί να σου διδάξει τίποτα άλλο πέρα από αυτό που μόλις σου είπα».

Σ.τ.μ. Από πολλούς μελετητές της μεταφυσικής, η ιστορία του Ισίδωρου Σμολένσκι θεωρείται η βασικότερη απόδειξη πως τελικά δεν μπορείς με κανένα τρόπο να δεις σε φωτογραφία το θάνατό σου.

η γυναίκα που ήταν δέντρο

2009-11-30T23:48:00.011+02:00

Τη γνώρισα πριν από μερικούς μήνες σε ένα συνηθισμένο καφέ της πόλης. Φορούσε κάτι σκούρο, ήταν σιωπηλή και κοιτούσε επίμονα το μπολ με τα κυβάκια της ζάχαρης. Δεν έδειχνε θλιμμένη, ούτε αφηρημένη, ήταν σα να ήταν κατά κάποιο τρόπο αποκομμένη από όσα συνέβαιναν γύρω της. Σαν να ήταν βυθισμένη σε ένα εκκωφαντικό εσωτερικό μονόλογο, που αφενός την εμπόδιζε να ακούσει οτιδήποτε άλλο συνέβαινε γύρω της, αφετέρου την προστάτευε με ένα μαγικό τρόπο από την ευτέλεια του κόσμου.

Ήταν η πιο γοητευτική γυναίκα που έχω γνωρίσει.

Μερικές μέρες αργότερα, αφού είχαμε κάνει έρωτα και καπνίζαμε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι της, αναφέρθηκα σε αυτή τη σιωπή της. Εκείνη μου διηγήθηκε την εξής ιστορία:

«Όταν ήμουν μικρή νόμιζα ότι ήμουν δέντρο. Το ξέρω πως είναι αστείο, αλλά η γιαγιά μου μου είχε πει πως όταν γεράσει πάρα πολύ ο άνθρωπος και δεν μπορεί πια να περπατήσει, τον πηγαίνουν μες στο δάσος κι εκεί του βγάζουν τα παπούτσια, του θάβουνε τα πόδια μέσα στο χώμα, κι ύστερα τον αφήνουν μοναχό ανάμεσα στα δέντρα. Εκείνος τότε κλείνει τα μάτια και δεν τα ανοίγει ποτέ ξανά, και ύστερα, αφού περάσουν πολλά πολλά χρόνια, ο γερασμένος άνθρωπος γίνεται δέντρο.

Έτσι έμαθα να αγαπάω τα δέντρα, όσο αγαπάω τους ανθρώπους. Και το πρώτο πράγμα που σου μαθαίνουν τα δέντρα είναι η σιωπή. Και το πρώτο πράγμα που σου μαθαίνει η σιωπή είναι ο εαυτός σου. Όμως όσο πιο πολύ σιωπάς τόσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τους άλλους ανθρώπους, γιατί τότε παύεις να ανήκεις στην πόλη τους. Ανήκεις πια στο δάσος και έχεις ανάγκη από άλλα δέντρα για να πλέξεις τα κλαδιά σου και όχι από πολυκατοικίες που σου πνίγουν τον ορίζοντα.

Καμιά φορά νιώθω ακόμα σα να είμαι δέντρο. Νιώθω τις ρίζες μου να βαθαίνουν κάτω από την άσφαλτο και τα φύλλα μου να ταξιδεύουν στα μπαλκόνια ή τις πιλοτές και τότε σωπαίνω, όπως τη μέρα που με είδες, και αναρωτιέμαι ως πότε οι άνθρωποι της πόλης θα μιλάνε τόσο φασαριόζικα μεταξύ τους χωρίς να λένε τίποτα, ως πότε θα ακούνε τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα χωρίς να ακούνε τίποτα, ως πότε θα αγκαλιάζονται μες στο σκοτάδι χωρίς να νιώθουν τίποτα».

Σηκώθηκα από το κρεβάτι, ντύθηκα κι έφυγα.

Κατάλαβα πως δεν υπάρχει πιο μοναχικό πλάσμα από ένα δέντρο δίχως το δάσος του.

Κι εγώ ούτε να γίνω θέλω του τελευταίου δέντρου ξυλοκόπος.

Ούτε του νέου δάσους του ρομαντικός κι ελπιδοφόρος αναδασωτής.

παρατηρητής καιρού

2009-11-26T02:52:00.007+02:00

“(…) Το έργο του παρατηρητή των καιρικών φαινομένων είναι μάλλον άγνωστο στο ευρύτερο κοινό, μάλλον εξαιτίας τόσο του μικρού αριθμού των παρατηρητών στη χώρα μας όσο και του ήπιου είδους εργασίας που το χαρακτηρίζει. Γενικά, μπορούμε να πούμε πως οι παρατηρητές καιρού είναι άνθρωποι χαμηλών τόνων, που περνούν σημαντικό χρόνο της ζωής του παρατηρώντας και καταγράφοντας, ακόμη και τις αμυδρότερες μεταβολές του καιρού, όπως αυτές περιγράφονται από τα μετεωρολογικά όργανα, σε πολλές φορές δυσπρόσιτα ή απομονωμένα μέρη της περιφέρειας (…)”.

Σύγχρονη Μετεωρολογική Βίβλος
Εκδόσεις Ινστιτούτου Μετεωρολογικών Ερευνών «Θαλής»

Κατά τη διάρκεια έρευνάς μου για τη διδακτορική μου διατριβή, στο αρχείο της γενικής διεύθυνσης κλιματολογίας της εθνικής μετεωρολογικής υπηρεσίας, παρατήρησα το παρακάτω σχόλιο, αναγραμμένο σαν υποσημείωση στην άκρη του δελτίου καταγραφής ημερήσιας βροχόπτωσης του μηνός Ιουνίου, για το έτος 1975 και το μετεωρολογικό σταθμό Μακρυνίτσας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 654 μέτρων και διαθέτει ένα βροχόμετρο τύπου Alter-Tretyakov:

“Την 7-6-1975 εσημειώθη καταιγίδα σπανίας περιπτώσεως με ολικόν ύψος βροχής 17,2 χιλιοστά.”

Αν και συνηθίζεται οι παρατηρητές καιρού να σημειώνουν παρόμοιες παρατηρήσεις, το εν λόγω σχόλιο μου έκανε εντύπωσή, καθώς ο Αλέξανδρος Μεταξάς, μοναδικός υπεύθυνος του σταθμού Μακρυνίτσας από τον Ιανουάριο του 1921 δεν είχε κάνει ποτέ άλλοτε, το παραμικρό σχόλιο, που να περιγράφει την σφοδρότητα ή την σπανιότητα των καιρικών φαινομένων. Αρκούταν στο να αναφέρει τυπικά τις αριθμητικές τιμές του αυτογραφικού οργάνου με τα τακτοποιημένα, ελαφρώς κεκλιμένα γράμματα του και τίποτε παραπάνω.

Η παραπάνω υποσημείωση εντυπώθηκε τελικά στη μνήμη μου και για έναν άλλο λόγο. Τον επόμενο μήνα, όπως και τους επόμενους μέχρι πρόπερσι, τα μηνιαία δελτία βροχόπτωσης υπέγραφε η Αθανασία Μεταξά, προφανώς η σύζυγος ή η κόρη του παρατηρητή. Καθώς συνηθίζεται μετά το θάνατο του παρατηρητή να αναλαμβάνουν το έργο του συγγενικά του πρόσωπα, συμπέρανα πως στο τέλος εκείνου του Ιουνίου του 1975, ο Αλέξανδρος Μεταξάς είχε πεθάνει.

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο βρέθηκα στο Πήλιο. Καθώς σταματήσαμε στη Μακρυνίτσα για φαγητό, η ανάμνηση του παραπάνω γεγονότος με ώθησε στο να αναζητήσω την Αθανασία Μεταξά, όμως οι κάτοικοι με πληροφόρησαν πως είχε φύγει από το χωριό πριν δύο χρόνια. Ήταν πράγματι η κόρη του Αλέξανδρου Μεταξά, ο οποίος είχε πεθάνει από καρκίνο το καλοκαίρι του 1975. Οι εικασίες μου ήταν σωστές.

Τις επόμενες μέρες, δεν ξανασκέφτηκα τίποτα σχετικό με αυτή την ιστορία, όμως απόψε, καθώς η καταιγίδα μαίνεται στην πόλη και η διακοπή ρεύματος την φέρνει πιο κοντά στη Μακρυνίτσα, γυροφέρνω με το νου μου ξανά και ξανά την εικόνα του γερασμένου παρατηρητή, που κοιτάζει την βροχή και συλλογιέται το θάνατο. Τον φαντάζομαι να φυλλομετρά αργά τα δελτία που έχει γράψει μέχρι εκείνη τη μέρα, και μέσα από τα καταγεγραμμένα επεισόδια βροχόπτωσης, μέσα από τις θύελλες και τις χιονοπτώσεις να προσπαθεί να χτίσει στη μνήμη του, ολόκληρη, τη μέχρι σήμερα ζωή του. Τον βλέπω σκεφτικό και ετοιμοθάνατο και δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι:

Ήταν άραγε, αυτή η μοναδική του υποσημείωση μια άτυπη υπογραφή παράδοσης του έργου του, μια ήσυχη υπενθύμιση πως κάποτε και αυτός υπήρξε, ή μήπως ήταν η ύστατη ανάγκη του να γίνει μάρτυρας ενός γεγονότος αξιοσημείωτου, ενός γεγονότος σπάνιου που σαν παρατηρητής για μια ζωή περίμενε και που καθώς πια αυτή, η ήπια ζωή του, έφτανε στο τέλος της, δυστυχώς ποτέ δεν ήρθε;

η ψείρα

2009-11-22T16:54:00.014+02:00

O Ισιδόρο Κρουζ απ' το Λας Έρας της επαρχίας Τσουμπούτ, ήπιε μια γερή δόση κρασί κι άρχισε:

«Αυτό που θα σας διηγηθώ, συνέβη πριν κάμποσο καιρό, τη χρονιά του βαρύτερου χειμώνα - θα πρέπει να τη θυμάστε. Τότε ήμουν φτωχούλης και ξερακιανός. Τόσο ξερακιανός που δεν έδινα σκιά. Τόσο ξερακιανός που δεν μπορούσα να φορέσω το πόντσο μου, γιατί, μόλις περνούσα το κεφάλι μου απ'την τρύπα, το πόντσο κατρακυλούσε στα πόδια μου. Μια μέρα είπα μέσα μου:

"Ισιδόρο, αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, πρέπει να πας στη Χιλή". Επειδή όμως τ'αλογο μου ήταν κι αυτό ξερακιανό σαν κι εμένα, πριν το καβαλήσω το ρώτησα:

"Τι λες φιλαράκο; Θα μπορέσεις να με σηκώσεις;" Κι εκείνο μου αποκρίθηκε:

"Ναι, αλλά δίχως σέλα. Βολέψου εδώ, ανάμεσα στα παΐδια μου". Έκανα ότι μου 'πε, και πιάσαμε να ανηφορίζουμε την κορδιγιέρα. Βρισκόμασταν πολύ κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, όταν άκουσα μιαν αδύνατη φωνούλα να μου λέει:

"Δεν αντέχω άλλο, θα κατέβω εδώ". Έκπληκτος, κοίταξα ολόγυρά μου μπας και βρω ποιος ήταν αυτός που μιλούσε, αλλά δεν είδα κανέναν. Τότε μίλησα στην ερημιά:

"Δε σε βλέπω. Παρουσιάσου". Η φωνή ξανακούστηκε:

"Κάτω απ'την αριστερή σου μασχάλη. Είμαι κάτω απ'την αριστερή σου μασχάλη". Έχωσα το χέρι μου μέσα στο πουκάμισο μου κι έπιασα κάτι μες στις δίπλες της μασχάλης. Βγάζοντας το χέρι μου, είδα κολλημένη στο δάχτυλο μου μια ψείρα - μια ψείρα τόσο αδύνατη όσο και τ'άλογό μου, όσο κι εγώ.

"Κακόμοιρη ψειρούλα" σκέφτηκα και τη ρώτησα από πότε ζούσε πάνω μου.

"Πολλά χρόνια, πολλά. Ήρθε η στιγμή να χωριστούμε. Αν και δε ζυγίζω ούτε ένα γραμμάριο, σας είμαι άχρηστο βάρος - κι εσένα και τ'αλόγου σου. Άσε με χάμω σύντροφε". Κατάλαβα πως η ψείρα είχε δίκιο και την έκρυψα κάτω από μία πέτρα, για να μην τη φάει κανένα πετούμενο.

"Αν πιάσω την καλή εκεί που θα πάω, θα 'ρθω να σε βρω στην επιστροφή μου, και θα σ' αφήσω να τσιμπήσεις όσο θες" της είπα αποχαιρετώντας την.

Στη Χιλή, έπιασα την καλή, πήρα βάρος, πάχυνε και τ'αλογο μου, κι όταν, ένα χρόνο αργότερα, πήραμε το δρόμο του γυρισμού με το πουγκί γεμάτο, με καινούργια σέλα και σπιρούνια, αναζήτησα την ψείρα στο σημείο που την είχα αφήσει. Τη βρήκα. Ήταν ακόμη πιο αδύνατη απ' όταν την άφησα - φέγγριζε και σχεδόν δεν κουνιόταν.

"Εδώ μου 'σαι, ψειρούλα μου, ε; Έλα λοιπόν και τσίμπα. Τσίμπα όσο θέλεις" της είπα, βάζοντας την πλάι κάτω από την αριστερή μου μασχάλη. Η ψείρα τσίμπησε (στην αρχή σιγά σιγά, αργότερα με δύναμη), διψασμένη για αίμα. Τότε έπιασε να γελάει, κι έβαλα κι εγώ τα γέλια, και τα κόλλησα και στ' άλογό μου. Διασχίσαμε τα βουνά γελώντας, μεθυσμένοι από ευτυχία, κι από τότε αυτό το πέρασμα του βουνού ονομάζεται Πέρασμα της Χαράς.

Όλα αυτά συνέβησαν, όπως σας είπα, πριν κάμποσο καιρό, τη χρονιά τού βαρύτερου χειμώνα...»

Ο Ισιδόρο Κρους τελειώνει το ψέμα του με προσποιητή σοβαρότητα. Οι γκαούτσο ζυγίζουν την ιστορία του, την αξιολογούν, αποφασίζουν πως είναι ένα υπέροχο ψέμα, χειροκροτούν, πίνουν, ορκίζονται να μην το ξεχάσουν ποτέ κι έρχεται η σειρά του Κάρλος Άινς, του ξανθού γκούτσο απ' το Κογιάικε.

Όταν νυχτώνει, οι γκαούτσο συνεχίζουν τα ψέματα τους δίπλα στη φωτιά. Κάποιοι πεόν ψήνουν τ' αρνιά. Οι κυρίες του υποστατικού αναγγέλλουν πως μπορούμε να περάσουμε στο τραπέζι. Αποφασίζουμε με τον Μπάλδο Αράγιο να πάμε μια βόλτα ίσαμε τις βατομουριές. Εκεί, καθώς κατουράω, σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω τον ουρανό γεμάτο αστέρια - χιλιάδες αστέρια.

«Καλό το ψέμα με την ψείρα» σχολιάζει ο Μπάλδο.

«Κι αυτός ο ουρανός, Μπάλδο; Κι αυτά τα αστέρια; Είναι κι αυτά ένα ψέμα της Παταγονίας;»

«Τι σημασία έχει; Σ' αυτόν τον τόπο, λέμε ψέματα για να 'μαστε ευτυχισμένοι. Κανείς μας όμως δεν μπερδεύει το ψέμα με την απάτη».

Λ. Σεπούλβεδα
Patagonia Express

ο γιατρός

2009-11-18T00:34:00.008+02:00

Τα χρόνια εκείνα, τη μέρα οι πολυκατοικίες έκρυβαν για τα καλά το φως του ήλιου, ενώ τη νύχτα οι ηλεκτρικές λάμπες ίσα που έφεγγαν στους δρόμους και τα στενά. Έτσι, μπορούμε να πούμε, πως τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι ζούσαν όλη τη ζωή τους στο μισοσκόταδο, ή στο μισόφως αν προτιμάτε, και αυτό γεννούσε τις πιο περίεργες ιστορίες. Ιστορίες που σπάνια μάθαινες το τέλος τους. Η ιστορία του δρ. Μπανκς, του καρδιογιατρού, όπως τον αποκαλούσαν είναι μία από αυτές.

Ο Εστεμπάν την ήξερε πολύ καλά. Είχε ακούσει για τις γυναίκες με το ανοιγμένο στέρνο και τα λευκά ρουφηγμένα πρόσωπα, για τις γυναίκες που ο γιατρός είχε αρπάξει την καρδιά τους, μες στο μισοσκόταδο. Είχε ακούσει για τον γιατρό που γύρευε την καρδιά για να ταιριάξει στο σώμα της γυναίκας που είχε χάσει πριν χρόνια και με τρόπο άγνωστο στους ανθρώπους της πόλης είχε καταφέρει να κρατήσει ζωντανό μέχρι σήμερα. Είχε ακούσει, ναι, όλοι το είχαν ακούσει, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως θα ερχόταν η στιγμή που ο γιατρός θα γλιστρούσε στη δικιά του κρεβατοκάμαρα, στη νυχτικιά της δικιάς του αγαπημένης και θα εξαφανιζόταν με την καρδιά της στα χέρια του πριν προλάβει εκείνος να κάμει οτιδήποτε.

Λένε πως έρχεται μια στιγμή ακριβώς πριν πεθάνει ο άνθρωπος που κρατά όσο το ανοιγόκλεισμα των ματιών του. Όμως για τους ερωτευμένους ο χρόνος είναι αλλιώτικος. Ο Εστεμπάν κοιτούσε στα μάτια την Σάρα τρέχοντας για το νοσοκομείο και ο χρόνος έλιωνε ολόγυρα τους σαν ζεστό βούτυρο. Κι εκείνη δεν τα έκλεινε, μονάχα τον κοιτούσε, μέχρι που έφτασαν εκεί, μέχρι που έφτασαν στο παλιό νοσοκομείο κι ένας νοσοκόμος με βρώμικη ποδιά την έβαλε στο μηχάνημα.

«Μπορεί να ζήσει για μια μέρα στο μηχάνημα. Μία μέρα όχι παραπάνω», του είπε και σκάλισε τη μύτη του.

Ο Εστεμπάν δεν είπε τίποτα. Μονάχα τη φίλησε στα χείλια, ανάμεσα σε πλαστικούς σωλήνες και καλώδια, και έφυγε για να φέρει πίσω την καρδιά της.

«Που θα βρω τον Καρδιογιατρό;», ρώτησε τη Γιόγκι τη γριά που πουλούσε σκουπίδια στο τέλος του δρόμου κι εκείνη του έδειξε προς τα πάνω. Ο Εστεμπάν ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας μέχρι που έφτασε στην ταράτσα και τράβηξε την παλιά ζαρωμένη πόρτα με όλη του τη δύναμη. Το φως του ήλιου τον τύφλωσε.

Περπάτησε αργά, με το ένα χέρι μπροστά στο μέτωπο, προς τη φιγούρα που στεκόταν δίπλα στο περβάζι. Ο άντρας ήταν ψηλός και λιγνός κι όμως η καπαρντίνα του σερνόταν στο τσιμέντο. Τα δάχτυλα του ήταν λεπτά και γαμψά, όπως και η μύτη του. Πάνω της ισορροπούσε ένας συρμάτινος σκελετός γυαλιών με τους φακούς γεμάτους γρατζουνιές. Θύμιζε αρπαχτικό και η φωνή του ίδια με κρώξιμο.

«Θα σε βοηθήσω να βρεις αυτόν που ψάχνεις αν με βοηθήσεις να βρω αυτό που ψάχνω».

Κι ο Εστεμπάν τον βοήθησε. Όταν ξανανέβηκε στην ταράτσα, ο ήλιος δεν τον τύφλωσε, είχε μόλις βασιλέψει. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε το χέρι ενός παιδιού, το αρπαχτικό χαμογέλασε. Τα δόντια του ήταν κίτρινα, η γλώσσα του στεγνή. Πήρε το μικρό παιδί κοντά του.

«Στο παλιό τρελάδικο είναι, πάρε μαζί σου κάτι για τα σκυλιά».

«Αυτό κάνει;», ο Εστεμπάν του έδειξε το παλιό μαυρισμένο του ρεβόλβερ. Τον πυροβόλησε τρεις φορές στο στήθος. Το παιδί ούρλιαξε από τον πόνο. Μια από τις σφαίρες στο δρόμο της είχε διαλύσει τα δάχτυλα του. Ο άντρας όμως δεν έβγαλε τον παραμικρό ήχο. Ήταν άφαντος.

Ο Εστεμπάν έριξε μια ματιά στην άκρη του περβαζιού κι ύστερα ξεκίνησε για το εγκαταλειμμένο τρελάδικο. Πίσω του τον ακολούθησε ένα ισχνό ποτάμι από αίμα, που όταν πέρασε τη γκρεμισμένη μάντρα του τρελοκομείου έγινε λίμνη, ή λίμνες αν θέλετε. Τα σκυλιά του γιατρού σπαρτάρισαν για λίγο κι ύστερα ξεψύχησαν αλυχτώντας. Το παιδί έμεινε από πάνω τους να τα χαϊδεύει.

Ο Εστεμπάν προχώρησε στο κεντρικό κτίριο κι όταν μπήκε μέσα απόμεινε να κοιτάζει παραξενεμένος. Ο γιατρός ήταν εκεί, να τον περιμένει σα να μη συμβαίνει τίποτα. Όμως συνέβαινε. Ο αέρας ήταν βαρύς, η μυρωδιά περίεργη. Το φως λίγο, λίγο λιγότερο, έσβησε. Ο Εστεμπάν τα σκέφτηκε όλα αυτά, κατάλαβε αμέσως τι συμβαίνει, κατάλαβε πως το αρπαχτικό είχε προειδοποιήσει το γιατρό. Όμως δεν μπορούσε να αντιδράσει. Σωριάστηκε στο πάτωμα. Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν ήταν ένα χρυσάνθεμο που κάποτε της είχε χαρίσει.

Το πρώτο πράγμα που είδε μόλις άνοιξε τα μάτια του ήταν το πρόσωπο του γιατρού. Τα μάγουλα του ήταν σκαμμένα, τα γένια του αξύριστα και τα μάτια του γαλάζια. Κάποτε θα ήταν ένας ωραίος άντρας, τώρα έμοιαζε με ίσκιο. Όμως τα μάτια του αχτινοβολούσαν. Ήταν τα μάτια ενός άντρα ερωτευμένου. Μάτια γεμάτα προσμονή και έπαρση, μάτια που είχε κάποτε αντικρύσει στον καθρέφτη του σπιτιού του.

«Μέσα μου πάντοτε το ήξερα. Η καρδιά που τελικά θα ταίριαζε στην καλή μου, θα ήταν μια καρδιά ερωτευμένη, μια καρδιά που κάποιος θα διεκδικούσε πίσω. Όταν άκουσα πως πρόφτασες να την πας στο μηχάνημα, ήμουν σίγουρος πως σύντομα θα σε συναντούσα. Όμως τώρα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Η καρδιά της είναι πια δεμένη με άλλο σώμα».

«Δεν ήρθα για να πάρω πίσω την καρδιά της. Η Σάρα μου έχει πεθάνει εδώ και ώρες. Πέθανε μόνη, καρφωμένη σε ένα κονσερβοκούτι, που κάποιος ξέχασε να επισκευάσει», το στόμα του ήταν μουδιασμένο, τα λόγια σέρνονταν στα χείλια του μαζί με σάλια και χοντρές στάλες ιδρώτα.

Ο γιατρός σήκωσε ένα βλέφαρο.

«Ήρθες για να με εκδικηθείς λοιπόν; Χα! Θα έπρεπε να γνωρίζεις καλύτερα πως η εκδίκηση στρέφεται τελικά σε αυτούς που την επιζητούν. Σε λίγο θα με δεις αγκαλιά με τη γυναίκα μου. Τι τραγικό! Θα είναι η τελευταία εικόνα που θα έχεις από εμένα. Αναρωτιέμαι αν για την υπόλοιπη ζωή σου θα...»

«Πιστεύεις πως τη μνήμη τη βαστά το σώμα ή η καρδιά, γιατρέ;»

«Αχ φτωχέ μου Εστεμπάν! Ως πότε πια θα αναζητάς την ελπίδα; Μα είναι δυνατόν να ελπίζεις πως η καρδιά της αγαπημένης σου θα...»

Αυτή τη φορά δεν ήταν ο Εστεμπάν που τον διέκοψε, αλλά ένας ξαφνικός πυροβολισμός. Ο γιατρός σωριάστηκε στο πάτωμα. Πίσω του το παιδί με το ματωμένο χέρι, πέταξε το ρεβόλβερ στο πάτωμα κι έτρεξε στην αγκαλιά του Εστεμπάν. Εκείνος σηκώθηκε με δυσκολία, το πήρε για άλλη μια φορά από το χέρι και πλησίασε τρεκλίζοντας τη γυναίκα που έμοιαζε να κοιμάται στην άλλη μεριά της κάμαρας.

Λες και ένιωσε την παρουσία του δίπλα της, άνοιξε τα μάτια. Η φωνή της έφτασε αδύναμη στα αυτιά του.

«Ποιος είσαι εσύ;»

«Ποια είμαι εγώ;»

Χάιδεψε τα καστανά της τα μαλλιά, το απαλό, ζεστό της δέρμα και τις άκρες των δαχτύλων της.

«Σσσσς, ξεκουράσου. Ο δρόμος είναι μακρύς κι η μέρα ξημερώνει» της είπε και τη φίλησε.

Κανείς δεν έμαθε τι έγινε κατόπιν. Μόνο καμιά φορά, τις νύχτες που πέφτει το ρεύμα κι η πόλη βυθίζεται στο κατασκόταδο, ακούς το αρπαχτικό να σέρνει τα πόδια του και να κλαψουρίζει για μία συμφωνία που κάποιος δεν του τήρησε. Αν ποτέ το ακούσεις κι εσύ έξω από την πόρτα σου μέσα στη νύχτα μη φοβηθείς καθόλου. Γιατί αυτό σημαίνει πως κρατάς ακόμη ξύπνιο το μικρό παιδί μέσα σου κι ας του λείπουν και μερικά δάχτυλα.

Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

3 1στ0ρ13ς

2009-11-05T23:20:00.009+02:00

Λένε πως τα σαλιγκάρια κουβαλάνε το σπίτι τους στη ράχη τους.

Τον είδα να φυσάει τη μύτη του στο μετρό και το μαντήλι του να γεμίζει αίμα.

Χόρευαν μες στη βροχή, πιασμένες σε κύκλο, χόρευαν και τα άσπρα τους φορέματα νικούσαν το σκοτάδι.

Συνήθως όταν έγραφε όλα τα έφερνε μια εικόνα. Πρώτα την έκανε χάζι, φορούσε τα γυαλιά του χειρούργου και την παρατηρούσε προσπαθώντας να βρει τα μυστικά που κρύβει πίσω από την πλάτη της. Ή ακόμη καλύτερα, μέσα στην πλάτη της. Ύστερα όταν την καταλάβαινε, όταν νόμιζε ότι την είχε καταλάβει, την έβαζε στο κέντρο του μυαλού του και έχτιζε ολόγυρα της ένα πηγάδι. Το έχτιζε, το έχτιζε, μέχρι να σταματήσει πια να την βλέπει. Μέχρι το σκοτάδι να την πάρει από μπροστά του. Και τότε ήρεμος πια την αποχαιρετουσε και έπινε ένα ποτήρι φτηνό κονιάκ.

Απόψε από τις τρεις, δεν ήξερε ποια να διαλέξει.

Παρατηρούσε από την άκρη του δρόμου τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν χοντρές και αργοπορημένες, η μία μετά την άλλη στο οδόστρωμα και να ανατινάζονται ανάμεσα στα σαλιγκάρια. Θυμήθηκε το σπίτι του. Το κουβαλούσε πάντα μέσα του, το σπίτι του και πάντοτε τον βάραινε η ανάμνηση όλων εκείνων των οικείων πραγμάτων, που ο χρόνος του είχε στερήσει.

Έβηξε.

Ο πόνος απλώθηκε στο στέρνο σαν σφυριά. Το αίμα τινάχτηκε από το στόμα του, σε μικρές ομοιόμορφες σταγόνες που χόρεψαν για μια στιγμή με εκείνες τις βροχής. Έβγαλε το μαντήλι του να σκουπιστεί, αλλά του γλίστρησε, το πήραν τα λασπόνερα. Κοίταξε μέσα τους, κι εκτός από σαλιγκάρια και διαλυμένο αίμα είδε το πρόσωπο του.

Περπάτησε κάμποση ώρα μες στη βροχή.

Στην παιδική χαρά, παίζαν και γελούσαν τρία μικρά κορίτσια. Παίζαν και γελούσαν και έβρεχε, βροντούσε και άστραφτε. Και ο κόσμος χάλαγε ολόγυρα τους, αλλά εκείνα παίζαν και γελούσαν και άστραφταν. Και όλα μέσα του ηρέμησαν. Η ομορφιά απλώθηκε στο κορμί του ζεστή και οικεία.

Κάθισε δίπλα στη γρια με την ομπρέλα που τα πρόσεχε.

"Κάποτε", του είπε δίχως να πάρει τα μάτια της από πάνω τους, "ήταν ένας βασιλιάς που αγαπούσε πάρα πολύ τη βασίλισσα του. Έκανε τα πάντα για εκείνη και από το φόβο του να μη τη χάσει έχτισε πανύψηλα τείχη γύρω από το κάστρο του. Όμως, σκέφτηκε, τα τείχη γκρεμίζονται, για αυτό έφτιαξε ένα κάστρο ακόμη μεγαλύτερο, με χίλιες κάμαρες και χίλιες κλειδωνιές. Όμως, σκέφτηκε, οι κλειδωνιές ανοίγονται, για αυτό βρήκε ένα μέρος μυστικό κι άνοιξε ένα βαθύ πηγάδι. Κι εκεί την έκλεισε. Τόσο βαθειά που ούτε να τη δει μπορούσε, ούτε να την ακούσει. Τότε μονάχα ηρέμησε, τότε μονάχα μπόρεσε να ξεκουραστεί και η αγάπη του για αυτή να τον ικανοποιήσει".

"Και η βασίλισσα τι απέγινε;"

"Χάθηκε για πάντα σε εκείνο το πηγάδι, μα πριν ακόμα να την πάρει η νύχτα, πρόλαβε και του έκανε τρεις κόρες. Κι εκείνες ζουν ακόμη μες στο πηγάδι. Εκεί κάτω μόνο τα σαλιγκάρια τους κρατάνε συντροφιά και όταν βρέχει, καμιά φορά, τα λασπόνερα τους φέρνουν το βρώμικο μαντήλι που 'χασε κάποιος διαβάτης. Εκείνες τότε το μαζεύουν και το φυλάνε με αγάπη, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως εκει πάνω υπάρχει κάποιος, που αυτό που άθελα του μέσα στην μπόρα έχει χάσει, μέσα σε άλλη μπόρα μια μέρα θα έρθει να γυρέψει".

Γύρισε να ξαναρωτήσει κάτι τη γριά, αλλά εκείνη είχε χαθεί.

Στο παγκάκι δίπλα του, βρήκε μονάχα το μαντήλι του, ξεπλυμένο από όλη τη μανία της βροχής.

μία μέρα

2009-10-30T01:59:00.005+02:00

Όταν ο εξηνταεφτάχρονος Πιέδρο Βερακρούς ερωτήθηκε από τον εικοσάχρονο ανιψιό του, πως νιώθει που όλο το σόι του τον κατηγορεί για την άσωτη ζωή που έκανε, για τους δύο γάμους που δεν οδήγησαν σε ποτέ σε απόγονο, για την περιούσια που δεν κατάφερε να δημιουργήσει ενώ θα μπορούσε και τις ευκαιρίες που τόσο ανώδυνα σπατάλησε, πήρε μια βαθιά ρουφηξιά από το ρούμι του και του διηγήθηκε την εξής ιστορία:

«Ήταν μια μέρα που ξύπνησα μεσημέρι όπως το συνήθιζα τότε στην ηλικία σου. Με ξύπνησε ο Χαμόν, ο φίλος μου από την Τριστέζε. Είχε έρθει στην πόλη για να αγοράσει παπούτσια και καθώς τα παπούτσια είναι πάντα μια σπουδαία υπόθεση, ξεκινήσαμε μαζί να πάμε στο μαγαζί του Μουγγού, που τότε έφερνε τα καλύτερα λαθραία σε όλη την ακτή. Στο δρόμο βρήκαμε το Μιγκέλ το Μαύρο, καθίσαμε για λίγο στο καφενείο που έπαιζε κιθάρα και ήπιαμε τα πρώτα τσάδος της ημέρας.

Συνεχίσαμε για το μαγαζί του Μουγγού, αλλά λίγο πιο κάτω πέσαμε πάνω σε μια αυτοσχέδια κοκορομαχία. Δεν ήθελε πολύ, ο Χαμόν, έπαιξε τα λεφτά που του έδωσε η νόνα του για τα παπούτσια στο αστείο κοκκόρι με το γυναικείο παρατσούκλι και εγώ ότι μου είχε δώσει η μάνα μου για τα ψώνια του σπιτιού. Είχε βλέπεις το όνομα της φιλενάδας του Χαμόν και αυτό το θεωρήσαμε σπουδαίο οιωνό. Πόσο δίκιο είχαμε! Εκείνη τη μέρα η Φελισίτα μάδησε έξι κοκκόρια στη σειρά και εμείς φύγαμε τραγουδώντας με το αμύθητο ποσό των εξακοσίων πέσος. Η τύχη μας χαμογελούσε.

Γυρίσαμε σπίτι, πλυθήκαμε, αλλάξαμε και πήραμε δύο φίλες του Μιγκέλ να πάμε στο καζίνο. Σταματήσαμε στην πλατεία, φάγαμε στο Μπομποδένας, που τότε ήταν στις δόξες του και μόλις έπεσε ο ήλιος μπήκαμε όλοι μαζί στη γεμάτη σάλα του μοναδικού καζίνου του Νότου. Οι ρουλέτες γυάλιζαν, οι κρουπιέρηδες έκαναν τα ταχυδακτυλουργικά τους, οι μάρκες έφτιαχναν σωρούς για να γκρεμιστούν στη συνέχεια. Εκείνη τη νύχτα η στρογγυλή κυρά μας μάδησε, όπως κάνει κάθε γυναίκα που αγαπά τον εαυτό της: δίχως έλεος. Τα κορίτσια φύγανε πρώτα κι ύστερα, αφού είδαμε και την τελευταία μάρκα μας να εξαφανίζεται, φύγαμε κι εμείς βλαστημώντας τους περίεργους. Η τύχη μας είχε μουντζώσει.

Καταλήξαμε στο μπαρ του Μάουρο, το μόνο μέρος που μπορούσαμε να πιούμε ένα τσάδος τσάμπα. Δεν είχε κόσμο, όπως πάντα τέτοια ώρα. Ο Χαμόν σιγοτραγουδούσε μαζί με το γραμμόφωνο και εγώ πάλευα να στρίψω το τελευταίο μου τσιγάρο.

Ήμασταν άφραγκοι, αλλά ήταν μια ωραία μεγάλη μέρα».

το αγόρι και η θάλασσα

2009-10-27T20:26:00.003+02:00

Έφτασε στη μεγάλη πόλη μέσα σ’ ένα βαπόρι που έτριζε.

Ήταν ακόμη αγόρι, όταν τον έστειλαν οι γονείς του να σπουδάσει, κι ας μην ήθελε εκείνος να φύγει από το νησί. Έτσι άφησε το βότσαλο, που είχε για σπίτι και τρύπωσε σε ένα μικρό υπόγειο, κρύφτηκε σχεδόν, μες στον αχό του κόσμου και των αυτοκινήτων. Και σπούδαζε να γίνει φαρμακοποιός.

Και του ‘λειπε η θάλασσα.

Πέρασαν δυο χρόνια, συνήθισε την πόλη, ξέχασε το βότσαλο που είχε για σπίτι. Από το υπόγειο έφυγε, βρήκε ένα δώμα σε μια ταράτσα κι έτσι έζησε στην άλλη άκρη της πόλης. Μέσα σε ένα δάσος από κεραίες και αμέτρητα πλαστικά πουλιά. Ξέχασε τους φίλους του πίσω στο νησί και το κορίτσι που θα αγάπαγε για πάντα.

Μα η θάλασσα ακόμη του ‘λειπε.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια. Έφυγε από την ταράτσα, έμεινε στο κέντρο, σε διαμέρισμα κοντά στους ανθρώπους της μεγάλης πόλης. Σαν να είχε γίνει κι αυτός ένας από αυτούς. Και η τηλεόραση έπαιζε κάθε μέρα και οι σπουδές τελειωμό δεν είχαν και οι κοπέλες με τα αδιάβροχα και τις αφέλειες του χαμογελούσαν.

Κι όμως κάτι τον ενοχλούσε, κι ας μην ξέρει τι.

Μέχρι, που ένα πρωινό κατέβηκε στο λιμάνι για μια δουλειά. Άνοιξη ήταν, ο ήλιος χοροπηδούσε στους καθρέφτες των αυτοκινήτων και στα φρεσκοπλυμένα περίπτερα. Χοροπηδούσε και στη λερωμένη θάλασσα. Και τα καράβια έρχονταν και ‘φεύγαν, άλλα φορτωμένα κι άλλα άδεια και ο κόσμος περπατούσε ως συνήθως αμίλητος ανάμεσα τους.

Και η ενόχληση του έγινε πιο έντονη, χωρίς να ξέρει το γιατί.

Τέλειωσε με τη δουλειά του, πήγε να φύγει. Κοντοστάθηκε. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες στοίβες από σπίτια ήταν καταχωνιασμένο ένα αλλόκοτο εργαστήρι. Ήτανε λες και το είχανε πλακώσει, ήτανε σαν μια ετοιμόρροπη σπηλιά. Το αγόρι, που τώρα ήταν άντρας πια σχεδόν, ήξερε πολύ καλά τι ήταν αυτό το εργαστήρι.

Και ξάφνου, όλα τα θυμήθηκε και πρώτα από όλα τον παππού του, το γέρο-μάστορα.

Μπήκε μέσα. Μύριζε σκουριά και λειωμένο τσίγκο, ψυχή δεν είδε, μέχρι που συνήθισαν τα μάτια του και είδε το γέροντα που έφτιαχνε τα ψαροκάικα. Γυρτό σε μια καρέκλα, μισοκοιμισμένο, μισοπεθαμένο, ποιος ξέρει; Ναυαγό στη μεγάλη πόλη, τον ξέβρασε η μαύρη θάλασσα πριν χρόνια. Έφτιαχνε βάρκες και καΐκια από παλιοσίδερα και κονσερβοκούτια, μπάλωνε τα παλιοσίδερα, κόλλαγε τις λαμαρίνες. Σμίλευε τα σκουριασμένα σωθικά της πόλης.

«Θέλω δουλειά».

Άφησε τις σπουδές, άφησε τα φάρμακα και τις αρρώστιες, δούλευε δίπλα στο γέρο. Άφησε και το σπίτι, κοιμότανε εκεί. Έκανε το σκοτεινό ταβάνι του ουρανό και τα φώτα των δρόμων αστερισμούς του νότου. Δούλευε και τα χέρια του γελούσαν κι ας ματώναν. Δούλευε κι άκουγε το κάλεσμα των γλάρων πίσω από τα αυτοκίνητα.

Και ο γέροντας σιγοτραγουδούσε.

Έκατσε δίπλα στο γέροντα κάμποσα χρόνια, από τα χέρια του πέρασε κάθε λογής πλεούμενο. Κι όταν ήρθε η ώρα να γυρίσει πίσω στο βότσαλο του, τον αποχαιρέτισε και χωρίς να κοιτάξει δεύτερη φορά πίσω έφυγε. Εκείνο το πρωινό, θυμήθηκε τη μέρα που ήρθε, αγόρι ακόμη, σε τούτο το λιμάνι. Θυμήθηκε την πρώτη ματιά της πόλης, το μουρμουρητό του κόσμου, τα μάτια που έκρυβαν τόσα γυαλιά ηλίου. Θυμήθηκε το βαπόρι που έτριζε.

Εκείνο το πρωινό, έφυγε από τη μεγάλη πόλη μέσα σ’ ένα σκαρί δικό του.

Και το επόμενο, ο γέρο-μάστορας πέθανε χαμογελώντας.

θρύλος

2009-10-24T13:45:00.015+03:00

Ο Άβελ και ο Κάιν συναντήθηκαν μετά το θάνατο του Άβελ. Βάδιζαν στην έρημο, κι όπως ήταν πανύψηλοι και οι δύο, αναγνώρισαν από μακριά ο ένας τον άλλον. Τα αδέλφια κάθισαν καταγής, άναψαν φωτιά και έφαγαν. Ήταν σιωπηλοί, όπως όλοι οι κουρασμένοι άνθρωποι όταν γέρνει η μέρα. Στον ουρανό έλαμπε ένα αστέρι που δεν είχε ακόμη όνομα. Στη λάμψη της φωτιάς, ο Κάιν είδε στο κούτελο του Άβελ το σημάδι της πέτρας - άφησε να πέσει το ψωμί που έφερνε στο στόμα του, και ζήτησε απ' τον αδελφό του να τον συγχωρέσει.

Ο Άβελ αποκρίθηκε:

"Εσύ με σκότωσες ή εγώ σε σκότωσα; Δε θυμάμαι πια και τώρα είμαστε πάλι εδώ όπως πριν".

"Τώρα ξέρω πως με έχεις συγχωρέσει αληθινά" είπε ο Κάιν, "γιατί, όταν ξεχνάς συγχωρείς. Θα κοιτάξω κι εγώ να ξεχάσω".

"Σωστά" είπε αργά ο Άβελ. "Η ενοχή κρατάει όσο κρατούν οι τύψεις".

Χ.Λ. Μπόρχες
Το εγκώμιο της σκιάς

friend of the night

2009-10-23T12:51:00.002+03:00

και η συμφιλίωση κύκλος είναι

άυπνος

2009-10-21T20:13:00.005+03:00

Ήμουν άυπνος τρεις μέρες. Μαύρος καφές, πικρός και ένα τασάκι γεμάτο τσιγάρα, στο ραδιόφωνο μόνο παράσιτα, η τηλεόραση κλειστή και στην κουζίνα η μυρωδιά του βραστού. Το σπίτι κατά τα άλλα ήταν καθαρό, πεντακάθαρο, θύμιζε ψυγείο στο χρώμα και το ένιωθες μάλλον περισσότερο εχθρικό, παρά οικείο.

«Λοιπόν;».

Εκείνος ήταν πιο ψηλός από εμένα, είχε ίσιο μαλλί κοντό και χωρίστρα. Φορούσε μια μάσκα σοβαρότητας, κι είχε τα γυαλιά του ακουμπισμένα στην άκρη της μύτης του. Κουρασμένος, αλλά αξιοπρεπής.

«Δεν θέλω να ξαναδώ το ίδιο όνειρο», είπα.

«Είναι λίγο αργά για αυτό δε νομίζεις;».

Η φωνή του ήταν μαλακή, τα χέρια του ακουμπούσαν στο τραπέζι. Μαζί και το βλέμμα του. Δημιούργημα της φαντασίας μου, ο άντρας που δε με άφηνε να κοιμηθώ, ο βασανιστής μου. Ερχόταν κάθε βράδυ στον ύπνο μου και με συναντούσε – πάντοτε στο ίδιο γυμνό δωμάτιο, πάντοτε με τον ίδιο τρόπο.

Ονειρευόμουν πως δεν με άφηνε να κοιμηθώ.

«Πάλι αποκοιμήθηκα ε;»

Έγνεψε καταφατικά.

«Κι όμως εσύ με κρατάς ξύπνιο! Γιατί; Πότε θα με αφήσεις επιτέλους να κοιμηθώ; Τι θέλεις να συζητήσουμε πάλι απόψε; Γιατί με βασανίζεις έτσι; Γιατί; Απάντησε μου επιτέλους!»

Δε μίλησε. Έμεινε για ώρα ακίνητος κι ύστερα σήκωσε απαλά το βλέμμα. Παρατήρησα για άλλη μια φορά τις βαθιές ρυτίδες του γύρω από τα μάτια, την κούραση και το σκοτάδι πίσω από αυτά.

«Μου κάνεις όλες αυτές τις ερωτήσεις, δε σε κατηγορώ. Θα ήθελα όμως να τις ξανασκεφτείς, αφού πρώτα θα σου κάνω κι εγώ μία».

Περίμενα την ερώτηση. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο από το να περιμένω. Χτύπησα νευρικά τα δάχτυλα μου. Άναψα τσιγάρο. Ήπια μια γουλιά καφέ.

Ερώτηση δεν ήρθε.

Για άλλη μια φορά ξύπνησα κουρασμένος. Για άλλη μια φορά ο νυχτερινός μου επισκέπτης δεν απάντησε. Η νύχτα πέρασε κι εγώ έμεινα ξάγρυπνος στο όνειρο μου.

Σου διηγούμαι ετούτη την ιστορία απόψε, γιατί τις τελευταίες μέρες όταν ξυπνάω νυσταγμένος το πρωί, στο νου μου γυροφέρνω μια ερώτηση.

Ποιος είναι άραγε ο βασανιστής και ποιος ο αιώνιος αιχμάλωτος;

κοΛαζ

2009-10-16T13:33:00.003+03:00

Ψιχαλίζει.

Η Αθήνα, νυχτερινή και όμορφη, σου χαμογελάει. Περπατάς, ανάμεσα σειρήνες και αόρατα βεγγαλικά.

Ένα άδειο ταξί σε προσπερνάει.

Ο άντρας με το ξεθωριασμένο πουκάμισο, καπνίζει και κοιτάζει τους περαστικούς, να περπατάνε αδιάφορα.

Ένας από αυτούς του επιστρέφει το βλέμμα.

Σαν αντανάκλαση.

Ή σαν την τελευταία γουλιά από το ποτό σου, αυτήν που την πίνεις κοιτάζοντας την πόρτα.

Η στάση των λεωφορείων περιμένει καρτερικά το τελευταίο δρομολόγιο.

Ακούς κάποιον να σιγοτραγουδάει το αγαπημένο σου τραγούδι.

Οχτώ τηλεοράσεις πίσω από μια βιτρίνα παίζουν κάντυ κάντυ.

Κι ένας πλανόδιος κουβαλάει το σαλόνι σου στον πάγκο του.

Ο σκύλος που κυνηγάει τα αυτοκίνητα.

Με πείσμα.

Το πείσμα μας είναι η τελευταία μας ελπίδα.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, μου είχες πει. Όμως τελικά εκείνη πεθαίνει προτελευταία.

Γιατί τελευταίος πεθαίνει πάντα ο ελπίζων.

Όμως, υπάρχει μια μικρή πιθανότητα, μια πολύ μικρή πιθανότητα, ο ελπίζων, την τελευταία στιγμή, μόνο την τελευταία στιγμή, να τη γλιτώσει.

Κι έτσι από ελπίζων, να παραμείνει για πάντα επιζών.

Και το χαμένο λ να γίνει η αφορμή για μια καινούργια λέξη.

Ή πρόταση ή μια ολόκληρη ιστορία.

Κι ας έχει κοιμηθεί τέτοια ώρα η πόλη.

Εσύ πια βρίσκεσαι στο κέντρο της πλατείας.

Κολλάς τις εικόνες, τις ράβεις με κλωστή από τον Πλούτωνα.

Αναμνήσεις, εικόνες που παίζουν πίσω από τα μάτια σου και μια τυφλή αισιοδοξία για την αυριανή μέρα, που

μπορεί να μοιάζει τόσο με τη χθεσινή, αλλά ξέρεις πως απέχει όσο η πραγματικότητα από την φαντασία.

Μπροστά σου ένα αυθόρμητο κολάζ.

Κι εσύ κολλάς.

παγκότερμα

2009-09-25T01:35:00.007+03:00

Την Κυριακή παίζαμε μπάλα στο παλιό δημοτικό. Η πλάκες σκαμμένες, τα κάγκελα ξεχάρβαλα κι εγώ τέρμα, καθώς ήμουν ο πιο άχρηστος παίχτης. Στο άλλο τέρμα η Ελένη, η αδερφή του Γιώργου που έφερνε την μπάλα και για αυτό την αφήναμε να παίζει, αν και κανείς δεν την ήθελε στην ομάδα του. Έτσι όταν χωριζόμασταν, πάντα στο τέλος μέναμε εγώ και η Ελένη.

Ο πρώτος μου έρωτας.

Όπως καταλαβαίνετε βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Δεν θα παίζαμε ποτέ στην ίδια ομάδα, πάντα θα είχαμε ανάμεσα μας ένα γήπεδο και όλους αυτούς τους άλλους – συμπαίκτες και αντίπαλους. Έπρεπε κάτι να κάνω, αλλά δεν ήξερα τι. Προσπάθησα να γίνω καλύτερος παίχτης, προπονήθηκα σκληρά, έμαθα να ντριμπλάρω και να σουτάρω, μέχρι και γυμναστική έκανα κάθε πρωί πριν από το σχολείο. Όχι μόνο θα παίζαμε στην ίδια ομάδα, αλλά είχα σκοπό να την εντυπωσιάσω με τις ικανότητές μου.

Τσάμπα.

Δεν μπορούσα να βρω την ευκαιρία να δείξω την αξία μου. Κανείς δεν έδινε σημασία στις διακριτικές παρακλήσεις μου για αλλαγή θέσης. Ήμουν καρφωμένος ανάμεσα στους δυο σκουριασμένους τενεκέδες που είχαμε για δοκάρια. Το ίδιο κι εκείνη. Η απελπισία μου είχε φτάσει στο αποκορύφωμα της, όμως δε σταμάτησα τις μοναχικές μου προπονήσεις. Το αντίθετο μάλιστα, τώρα εξασκούμουν πιο σκληρά. Κατάλαβα πως μόνο στην τύχη θα μπορούσα να βασιστώ και πως όταν θα ερχόταν εκείνη η στιγμή θα έπρεπε να είμαι έτοιμος.

Και ήρθε.

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα, λίγο πριν πιάσουν τα γερά κρύα, μαζευτήκαμε πολύ λίγοι. Ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε σπίτια μας, όταν κάποιος έριξε την ιδέα, να παίξουμε παγκότερμα. Δεν το είχα ξανακούσει. Μας εξήγησε πως και οι τερματοφύλακες μπορούσαν να παίξουν κανονικά μέσα όπως οι υπόλοιποι. Αυτή ήταν η ευκαιρία μου! Ήταν η ώρα να αποκαλύψω επιτέλους την αξία μου και να κερδίσω μια θέση που θα με έφερνε πιο κοντά στον έρωτά μου. Στην πρώτη φάση που πήρα την μπάλα, ξεχύθηκα στην επίθεση. Η αλήθεια είναι πως οι αντίπαλοι δε μου έδωσαν και πολύ σημασία, σίγουροι για την επερχόμενη αποτυχία και πιθανό εξευτελισμό μου.

Πόσο λάθος είχαν.

Βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο απέναντι της. Δεν τόλμησα να την κοιτάξω, ένιωθα όμως το βλέμμα της πάνω μου. Συγκεντρώθηκα, έβαλα όλη μου τη δύναμη και σούταρα.

Και γκολ!

Και τι γκολ! Όλη την υπόλοιπη χρονιά συζητούσαν για το βροντερό σουτ μου, αυτό που έστειλε την μπάλα κατευθείαν στα μούτρα της Ελένης κι αφού την ξάπλωσε στις βρεγμένες πλάκες, καρφώθηκε μες στο τέρμα πίσω της.

«Πόσο άχρηστη είσαι! Ακόμη κι ο Γιάννης σου έβαλε γκολ!», άκουσα τον αδερφό της πίσω μου να φωνάζει περιφρονητικά. Εκείνη σηκώθηκε, μουτζουρωμένη και με το πρόσωπο κατακόκκινο από το χτύπημα, αλλά δεν είπε τίποτα. Μόνο βούρκωσε κι έφυγε. Πίσω της κι ο Γιώργος με την μπάλα του. Το παιχνίδι είχε τελειώσει. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που την είδα. Η Ελένη δεν ξαναήρθε ποτέ μαζί με τον αδερφό της να παίξει μαζί μας.

Κι εγώ αποφάσισα να γίνω καλύτερος τερματοφύλακας.

πίσω

2009-09-22T19:56:00.001+03:00

Έφερε τη θάλασσα στο νεροχύτη της κουζίνας.

Το καλοκαίρι το ‘βαλε στη γυάλα του χρυσόψαρου.

Και τα φιλιά της, αποξηραμένα πια στο βάζο.

Το παράθυρο το άφησε λίγο ανοιχτό. Παρέα με τους γλάρους, άκουγε τα αυτοκίνητα.

Ηλιοθεραπεία στον καναπέ, με αντηλιακό και τηλεόραση.

Η πρώτη ψιχάλα έπεσε μέσα στο μοχίτο του.

Η δεύτερη στο βρώμικο τασάκι.

Στην τρίτη βγήκε στο δρόμο.

Μαζί του και όλοι οι άλλοι, που νωθροί και νυσταγμένοι προσπαθούσαν να αποφύγουν αυτοκίνητα, βρισιές και την καθημερινότητα του αναπόφευκτου χειμώνα.

Μα δεν τα κατάφερναν ακόμη πολύ καλά.

Δεν έβρισκαν το σταθερό το πάτημα, πάνω στις λείες πλάκες.

Παραπατούσαν. Έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο.

Και σιγά σιγά ξέχναγαν τα γέλια της μεσημεριανής αντηλιάς και τα ούζα στο φεγγάρι.

Δεν ήταν τελικά που το καλοκαίρι τους έκανε πιο χαρούμενους.

Ήταν που ξεχνούσαν τα βήματα τους.

καλός καιρός

2009-06-18T22:49:00.004+03:00

Ταράτσα.

Φυσάει λίγο, κάνει ζέστη.

Λυκόφως και στο βάθος ο Λυκαβητός.

Νυχτοπεταλούδες τριγυρίζουν ανάμεσα στη λάμπα και στο ψάθινο καπέλο της.

Καλοκαίρι, αλλά ο αέρας δε μυρίζει θάλασσα.

Όχι ακόμη.

Το φεγγάρι προσπαθεί να βγει.

Οι πολυκατοικίες δεν το αφήνουν. Το πιέζουν προς τα κάτω.

Εκείνος σου κάνει πατητές στα ρηχά, κι όμως εσύ δεν πατώνεις.

Ξανανοίγεις τα μάτια σου και παρατηρείς: ο βυθός είναι στη θέση του.

Η θάλασσα ανέβηκε.

Γέμισε τους δρόμους και τα στενά κι έφτασε μέχρι τα κάγκελα.

Δίπλα στα πόδια σου ένας αστερίας.

Και στην κεραία απέναντι σου μπλεγμένος ένας πράσινος κισσός.

Την άνοιξη τη φέρνουν λένε τα χελιδόνια.

Το καλοκαίρι ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου.

αντιβαρύτητα

2009-04-28T16:13:00.002+03:00

Πετάς την πέτρα και φεύγει προς τα πάνω.

Το μπαλόνι κρέμεται ανάμεσα στα πόδια σου.

Μπερδεύσαι, σκοντάφτεις και πέφτεις.

Προς τα πάνω.

Τα σύννεφα σοβαρά και γκρίζα σε κοιτάζουν μα δε σε βοηθάνε.

Περιμένουν μονάχα την ώρα της βροχής.

Και καθώς τα προσπερνάς και αυτά, μένει μονάχα ο ουρανός.

Η ατελείωτη προσμονή της πρόσκρουσης.

Το πιο σκληρό πάτωμα είναι αυτό που δεν υπάρχει.

exit τάσεις

2009-03-20T13:09:00.002+02:00

Σε 4 ώρες δίνεις εξετάσεις. Μάλλον θα είναι οι τελευταίες τις ζωής σου. Λένε.

Εκείνη σου είπε πως όλη της τη ζωή θυμάται να δίνει εξετάσεις. Γιατι να είναι αυτή η τελευταία;

Και σκέφτεσαι

αν έτσι είναι τα πράγματα, ή εσύ θες να τα νιώθεις έτσι. Αν προτιμάς από εξεταστής να είσαι εξεταζόμενος, γιατί δεν έχεις το θάρρος της ευθύνης ή ίσως γιατί δεν θες στα χέρια σου τον έλεγχο. Αν τελικα από τη δράση πιο πολύ προτιμάς την αντίδραση και από τη μοναξιά της έδρας, την ανωνυμία που κάθεται πίσω από τα θρανία.

Όλα αυτά σκεφτόσουν και στην τηλεόραση παίζει ένα σήριαλ τσέχικο - ωστέ κάνουν κι οι τσέχοι σήριαλ? - και ο πρωταγωνιστής σε κάποια στιγμή έντασης δηλώνει, με τη βεβαιότητα που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που πιστεύουν ακόμη πως στο σύμπαν υπάρχει κάποια νομοτελειακή δικαιοσύνη:

"Ότι κι αν γίνει Φρανκ, η αλήθεια θα λάμψει".

Και το μυαλό σου ταξιδεύει σε έναν άλλο τσέχο Φρανκ.

Συγγραφέα.

Που τους ήρωες του τυρανούσε με εξετάσεις ασταμάτητες κι έτσι αναρωτιέμαι

αν είναι κι οι εξετάσεις ένας τρόπος αναζήτησης της αλήθειας. Αν δοκιμάζουμε έτσι την τον τρόπο αντίδρασης των άλλων, ώστε να ανακαλύψουμε κατά πόσο εκείνος πληροί τα δικά μας (υποκειμενικά) κριτήρια, που βέβαια στη συνέχεια αντικειμενικοποιούμε για να πειστούμε πως πρόκειται για την αλήθεια. Αν τελικά εξεταστής και εξεταζόμενος είναι συνεργάτες, ή πιο σωστά συμμέτοχοι, σε μια ακούσια διαστροφή της πραγματικότητας (όπως και είναι κάθε αναζήτηση της αλήθειας) με σκοπό τελικά την ταπείνωση του ενός εκ των δύο ή και των δύο.

Γιατί ποιος εξεταστής θέλει να επιτύχει πλήρως ο εξεταζόμενος και ποιος εξεταζόμενος να αποτύχει παντελώς ο εξεταστής;

Και ίσως έτσι να ερμηνεύεις, με το δικό σου τρόπο, την ερωτική σχέση που γεννιέται ανάμεσα σε εξεταστή και εξεταζόμενο.

Ή την εξεταστική σχέση ανάμεσα στους ερωτευμένους.

Ίσως έτσι να καταλαβαίνεις τα λόγια της.

Ή απλά προσπαθείς να δικαιολογήσεις την ταραχή σου.

Τίποτα, όμως από όλ' αυτά δε θα σε σώσει.

Γιατί οι εξετάσεις σου τώρα είναι σε 3 ώρες

και εσύ συνεχίζεις να φλυαρείς για αυτές, αδιάβαστος.

Με μόνο σου όπλο την αξιοπρέπεια της τελευταίας ηρωικής εξόδου.

...

2009-03-19T00:59:00.000+02:00

Δε γράφω συχνά πια.

Κι ότι γράφω πιο συχνά το σβήνω.

Όμως απόψε μόνο για ένα πράγμα μπορώ να σου πω.

Για τους φίλους μου.

Πόσο περήφανος είμαι για κάθε ένα από αυτούς.

Ξεχωριστά.

Ξεχωριστοί.

Ο καθένας κάνει τη μικρή του φυλακή να τραγουδάει.

Και στο επισκεπτήριο μου χαμογελά.

Γιατί, στη μεγάλη υποχώρηση, ακόμη και τότε, σημασία δεν έχει αν σκύψεις το κεφάλι.

Άλλα να γνωρίζεις πως κι αν ηττήθηκες, οφείλεις να υπερασπιστείς την ήττα σου.

Για να νικήσεις την επόμενη ημέρα.

Ο ουρανός είναι στενός για τους δειλούς και πεδιάδα για τους ονειροπόλους.

Στην άκρη του, καβάλα στους ανεμόμυλους, μεθάμε το ηλιοβασίλεμα.

Και περιμένουμε τον ήλιο στο πρώτο της άνοιξης αντάμωμα.

Μη φοβάσαι, μην ελπίζεις.

Κανείς δεν είναι λεύτερος.

Μετρώ

2009-02-11T20:27:00.002+02:00

Κάθομαι στο μετρό.

Απέναντι μου ένα πιτσιρίκι, 7 χρονών όχι παραπάνω, κοιμάται.

Το κεφάλι του έχει γείρει μπροστά.

Μια σταγόνα σάλιου στην μπλούζα του.

Η διπλανή μου, δείχνει 47 - πόσο να είναι άραγε; - κουνάει το κεφάλι.

"Κοιμάται ήσυχο τώρα, γιατί δεν ξέρει τι τον περιμένει όταν μεγαλώσει".

Ο πατέρας του την κοιτάζει.

Πάει να απαντήσει κάτι, αλλά το μετανιώνει.

Μάλλον δε θέλει να κάνει φασαρία.

Και οι σκέψεις μου γίνονται χέρι, που βυθίζεται σε μια στιγμή ανάμεσα στα πόδια της και ξεριζώνει τη μήτρα της. Την τραβάω έξω στο φως και τη σηκώνω. Μες στο μετρό, είναι ξεκάθαρο πια σε όλους πως τούτη η μήτρα είναι νεκρή, πάντοτε νεκρή ήταν και γερασμένη, για αυτό και δεν μπορεί να δει τα όνειρα που έχει απέναντι της και βλέπει μόνο την πτώση, την παρακμή, μίζερη και θλιβερή γυναίκα, που μονάχα να τρομοκρατεί γνωρίζει, όχι γιατί δεν έμαθε τίποτε άλλο, αλλά γιατί εκείνη το επέλεξε, γιατί εκείνη επέλεξε αντί να κάνει απογόνους να τους φονεύει μες στον ύπνο τους. Σηκώνω ψηλά τη μήτρα της και ύστερα την πετώ μπρος στα λυγισμένα πόδια της. Εκείνη με κοιτάζει έντρομη.

Άραγε να θυμήθηκε πως κάποτε υπήρξε παιδί και εκείνη;

Ή μήπως το αντίθετο;

Τη μετρώ.

στον έρωτα και στον πόλεμο

2009-01-02T20:23:00.000+02:00

Τον τέταρτο χρόνο του πολέμου, όταν πια η νίκη έμοιαζε κοντά, κατέλαβαν ένα μικρό χωριό δίπλα στη θάλασσα.

Ο Άνταμ Πρέσκοτ ήταν ένας στρατιώτης ήσυχος. Το μόνο που ήθελε από τον πόλεμο ήταν το τέλος του.

Περνούσε πάντα απαρατήρητος. Τόσο από τους συμπολεμιστές του, όσο κι από τον εχθρό.

Ίσως για αυτό να είχε επιβιώσει αυτά τα τέσσερα χρόνια στο μέτωπο.

Μιλούσε σπάνια.

Δε συμμετείχε στις λεηλασίες.

Δεν είχε φίλους.

Εκείνο το πρωινό που μπήκαν στο μικρό χωριό, ο αέρας είχε τη μυρωδιά της θάλασσας και ο Άνταμ Πρέσκοτ σκεφτόταν την πατρίδα.

Έτυχε και βρέθηκε μαζί με άλλους τέσσερεις έξω από ένα σπίτι που κάποιοι συμπολεμιστές τους λεηλατούσαν.

Ακούμπησαν στο φράχτη.

Από κάτω βράχια, στον ορίζοντα η θάλασσα πλάταινε, πίσω τους φωνές και σπασίματα.

Κάποιος την είδε.

Κρυβόταν στους θάμνους, ήταν με τη νυχτικιά. Έτρεμε.

Αμέσως την έπιασαν.

Τα ρούχα της είχαν σκιστεί, τα γόνατα της λασπωμένα, η ανάσα της κοφτή.

Ο Άνταμ Πρέσκοτ εκείνο το πρωί είδε τέσσερεις συμπολεμιστές του να σέρνουν την ομορφιά μες σε μία σάπια αποθήκη.

Και ο αέρας μύριζε θάλασσα.

Όπως ακριβώς πίσω στην πατρίδα.

Τότε ο Άνταμ Πρέσκοτ έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Όρμησε σα μανιακός, σταμάτησε τους τέσσερεις άντρες, την άρπαξε από το χέρι και συνέχισε να την τραβάει μόνος του.

Το βλέμμα του δε σήκωνε αντιρρήσεις.

Οι υπόλοιποι συμφώνησαν. Τόσο καιρό εξάλλου δεν είχε χαρεί γυναίκα.

Είχε το βλέμμα του τρελού.
Κανείς δεν τον είχε δει ποτέ έτσι.

Που να ‘ξεραν πως από μέσα του έτρεμε.

Πως και ο ίδιος απορούσε για την αποφασιστικότητα του.

Και πως φοβόταν πως δε θα κατάφερνε στο τέλος να τους ξεγελάσει.

Μα δεν ήταν ο εαυτός του που προχωρούσε μπροστά, μα κάποια ίσως βαθύτερη του ανάγκη.

Για ομορφιά.

Ή για ελευθερία.

Και μες στο χέρι του, ένιωθε το μπράτσο της που έτρεμε.

Και δίπλα στο αυτί του, άκουγε σπασμένο το κλάμα της για έλεος.

Και όταν μπήκαν οι δυο τους μες στην αποθήκη, την άκουσε να ουρλιάζει από τρόμο και την άφησε.

Τα είχε καταφέρει, οι άλλοι είχαν φύγει, τώρα μπορούσε να της χαρίσει την ελευθερία της.

Μα πριν προλάβει να της εξηγήσει κάτι

πριν προλάβει καν το στόμα του να ανοίξει

εκείνη όρμησε μπροστά, μες στο παράθυρο κι από κει στο κενό, στα βράχια, στη θάλασσα

κι ο Άνταμ πίσω στη σάπια καλύβα μόνος, ανήμπορος να την ακολουθήσει.

Αφού έκλαψε ήσυχα όπως του ταίριαζε, βγήκε από την καλύβα.

Επέστρεψε.

Γύρισε πίσω ανάμεσα στα γέλια και στις επιδοκιμασίες των συντρόφων του.

Και συνέχισε τον πόλεμο.

Αυτή την ιστορία ο Άνταμ Πρέσκοτ, αν και την είχε διαγράψει εντελώς από τη μνήμη του, τη ξαναθυμήθηκε είκοσι χρόνια αργότερα, όταν τον χώρισε η γυναίκα που αγαπούσε και για κάποιο εντελώς τυχαίο λόγο βρέθηκε στο πατρικό του σπίτι, χάζευε τη θάλασσα, το φεγγάρι και τις λάμψεις από τους βομβαρδισμούς πέρα από τον ορίζοντα στην ανατολή – ή ίσως και στη δύση.

άπαξ έχασε

2008-12-16T21:14:00.003+02:00

Ο κύριος Μερλό ήταν ένας άνθρωπος που καταπιάστηκε με πολλά πράγματα στη ζωή του.

Ήταν δραστήριος. Αγαπούσε τη ζωή. Και σε μεγάλο βαθμό την απολάμβανε.

Όταν πάτησε τα εξήντα όμως τα πράγματα άλλαξαν λίγο.

Ο κύριος Μερλό άρχισε να χάνει τα πράγματα του.

Όχι, δεν εξαφανίζονταν μυστηριωδώς, αν και στην αρχή πολύ θα ήθελε να το πιστέψει.

- γιατί βλέπετε πάντοτε του άρεσαν τα μεγάλα μυστήρια –

Όχι, ο λόγος ήταν πολύ πιο απλός.

Ξεχνούσε που τα έβαζε, που τα ακουμπούσε, που τα ταχτοποιούσε.

Ο κύριος Μερλό τότε κατάλαβε πως είχε γεράσει.

Στην αρχή στεναχωρήθηκε.

Στεναχωρήθηκε πολύ είναι η αλήθεια, γιατί το γέρασμα του μυαλού είναι πολύ πιο οδυνηρό από ότι αυτό του σώματος.

Όμως είπαμε, ο κύριος Μερλό ήταν ένας άνθρωπος δραστήριος. Και πρακτικός.

Το μυαλό του δεν είχε γεράσει ακόμη τόσο ώστε να μην μπορεί βρει τη λύση.

Και τη βρήκε.

Αγόρασε ένα μεγάλο κόκκινο τετράδιο και έγραφε σε αυτό τη θέση κάθε αντικειμένου που έπιανε στα χέρια του.

Έτσι έλυσε το πρόβλημα του.

Και το χαμόγελο ξαναγύρισε στα χείλη του.

Όμως όχι για πολύ.

Ο κύριος Μερλό σύντομα κατάλαβε πως τώρα μπορεί να μην έχανε τα πράγματα του

Αλλά έχανε κάτι πολύ σημαντικότερο.

Το χρόνο του.

Και ήξερε πως δεν ήταν πια τόσο πολύς.

Ο κύριος Μερλό αποφάσισε να πετάξει το κόκκινο τετράδιο.

Και να ξεχάσει πόσο πολύ τον απασχολούσε πως ξεχνούσε.

Όμως όταν έψαξε για να το βρει, δεν ήταν έκει που το είχε αφήσει.

Ο κύριος Μερλό σήκωσε τους ώμους απαλά και ξαναχαμογέλασε.

Απλά το έχασε.

ταξί δει

2008-12-16T03:48:00.000+02:00

Το ταξίμετρο γράφει.

Ο ταξιτζής δίπλα σου καπνίζει και ακούει λαϊκά.

Και η λεωφόρος τρέχει μέσα στο κεφάλι σου.

Είσαι πιωμένος.

Ξέρεις ότι σε κάνει κύκλους.

Αλλά δε σε νοιάζει.

Γιατί τότε, μόνο τότε,

καταλαβαίνεις πως δεν πειράζει.

Έτσι κι αλλιώς το πορτοφόλι σου

είναι άδειο τελικά.

αντί καπνιστής

2008-11-18T19:34:00.000+02:00

Ο Τέντερ Λου ήταν ο πιο γνωστός τενόρος του νοτιοανατολικού μιλγούοκι.

Όχι, ότι είχε και πολλους δηλαδή, αλλά παρόλαυτά το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό.

Ο ανταγωνισμός σκληρός.

Και συχνά αναγκαζόταν να πραγματοποιεί εξουθενωτικές πρόβες.

Η ζωή του όλη ήταν το τραγούδι.

Είχε στερηθεί πολλά για αυτό, αλλά δεν το μετάνιωνε.

Ή ετσι τουλάχιστον νόμιζε.

Τότε ήρθαν τα όνειρα. Συνεχόμενα όνειρα επαναλαμβανόμενα, όλο και πιο έντονα, όλο και πιο διαυγή.

Δε θα τα έλεγες ακριβώς εφιάλτες.

Έβλεπε ότι κάπνιζε μανιωδώς, ότι κάπνιζε πακέτα ολόκληρα το ένα μετά το άλλο.

Όχι, δε θα τα έλεγες ακριβώς εφιάλτες.

Στην αρχή δεν έδωσε σημασία.

Ούτε στη συνέχεια.

Όμως ένα βράδυ, ένα χειμωνιάτικο βράδυ που το χιόνι είχε πνίξει το νοτιοανατολικό μιλγουόκι, είδε πως κάπνισε τόσο που δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε με πονόλεμο.

Ίσως φταίει το χιόνι. Συλλογίστηκε.

Όμως και το επόμενο βράδυ έγιναν τα ίδια.

Και το επόμενο πρωί ο πονόλεμος είχε χειροτερέψει.

Και το επόμενο και το επόμενο, μέχρι που τα χιόνια έλιωσαν.

Ο Τέντερ Λου πανικοβλήθηκε.

Τα φάρμακα που του έδωσε ο γιατρός του δεν έκαναν τίποτα.

Πήγε στους καλύτερους ειδικούς, αλλά τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια.

Πήγε σε λαιμολόγους, τίποτα.

Αποφάσισε να κόψει το κάπνισμα στον ύπνο του.

Όμως η ψυχανάλυση δεν τον βοήθησε.

Ούτε ο διαλογισμός.

Ή τα υπνωτικά χάπια.

Ένιωσε πως η καταστροφή ήταν κοντά.

Ήταν ανήμπορος να σώσει τη φωνή του.

Ήταν απελπισμένος.

Και μέσα στην απελπισία του είδε ξεκάθαρα την τελευταία πράξη του δράματος του.

Λίγο πριν κοιμηθεί κάπνισε ένα ολόκληρο πάκετο τσιγάρα.

Για πρώτη φορά στη ζωή του, ήταν πραγματικός ο καπνός που έγδερνε τον πρησμένο του λαιμό, και έπνιγε τα κουρασμένα του πνευμόνια.

Έβηχε και έφτυνε αίμα.

Όμως δε σταμάτησε. Κάπνισε και δεύτερο.

Δυσκολευόταν να αναπνεύσει.

Κάπνισε και τρίτο.

Τότε νόμισε ότι θα πεθάνει. Ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του.

Τελικά, απλά αποκοιμήθηκε.

Εκείνο το βράδυ, είδε ένα τελείως διαφορετικό όνειρο.

Είδε πως τραγουδούσε ξανά στη σκάλα του μιλάνου.

Ξύπνησε ενθουσιασμένος και άνοιξε το στόμα του για να τραγουδήσει το τραγούδι που έλεγε στον ύπνο του.

Όμως ο λαιμός του είχε κλείσει εντελώς.

Τότε κατάλαβε.

Ο Τέντερ Λου, δεν ξανατραγούδησε ποτέ στη σκάλα του μιλάνου.

Για την ακρίβεια δεν ξανατραγούδησε ποτέ δημόσια.

Έγινε μανιακός καπνιστής.

Και τραγουδούσε κάθε βράδυ στα όνειρα του.

πλάνο αέρος

2008-11-14T18:17:00.003+02:00

Στο αεροδρόμιο, αφού χάζεψε λίγο τα duty free και βεβαιώθηκε ότι δεν είχε αρκετά χρήματα και διάθεση για να αγοράσει κάτι, κάθησε απέναντι από τον πίνακα αναχωρήσεων. Έτσι δε θα έχανε την πτήση του με τίποτα. Έφευγε από μία γυναίκα και πετούσε για μια άλλη.

Το μοναδικό σημείο συνάντησης τους ήταν εκεί, γραμμένο στο φωτεινό πίνακα των αναχωρήσεων.

Τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν την πτήση του, ο πίνακας αναβόσβησε τρεις φορές. Γαλάζιος. Προχώρησε στον έλεγχο και περίμενε για μερικά λεπτά στην ουρά. Τις αποσκευές του τις είχε ξεφορτωθεί αρκετή ώρα πιο πριν. Είχε πάρει μαζί μόνο τα απαραίτητα, τα υπόλοιπα άνηκαν στο παρελθόν.

Ανυπομονούσε να φύγει. Νοσταλγούσε ήδη το αεροδρόμιο που αποχωριζόταν. Πάντα αγαπούσε τα αεροδρόμια, ίσως γιατί του υπενθύμιζαν την πληθώρα των προορισμών που μπορούσε να επιλέξει. Ή μπορεί να το προκαλούσε αυτό ο φόβος του για τον επερχόμενο - σύντομο ή και οριστικό, ποιος ξέρει; - αποχωρισμό του από τη σιγουριά του εδάφους. Ναι, το αγαπάς λίγο παραπάνω το έδαφος όταν πρόκειται να το χάσεις.

Καθώς βάδιζε στη φισούνα, ένιωσε να τον κατακλύζει εκείνο το τρομακτικό συναίσθημα που σε κάνει να θέλεις την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψεις το ταξίδι σου και να αφήσεις το αεροπλάνο, το αεροδρόμιο, να τα αφήσεις όλα και να επιστρέψεις σπίτι σου. Η τρομακτική βεβαιότητα πως βαδίζεις, παραδομενος στη μοίρα σου, προς το επόμενο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα. Όμως, όπως συμβαίνει πάντα, εκείνος συνέχισε, όπως και ο διπλανός του - αντάλλαξαν μάλιστα εκείνο το καθησυχαστικό βλέμμα του κοινού τους τρόμου μπρος στο αβέβαιο - συνέχισε και επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο.

Το αεροπλάνο απογειώθηκε όπως όφειλε στον πιλότο και στους επιβάτες του και να που τον βλέπουμε τώρα, καθισμένο δίπλα στο παράθυρο του να χαζεύει τις Άλπεις κάπως αφηρημένα, να είναι χαμένος σε σκέψεις που δεν προδίδουν κάποιο χαρακτηριστικό ανησυχίας στο πρόσωπο του. Τον βλέπουμε που χαϊδεύει με τις άκρες των δαχτύλων του, τη ζώνη που τον κρατάει δεμένο στο στενό κάθισμα του και σχεδόν να χαμογελά. Ίσως να σκέφτεται τη γυναίκα που τον περιμένει. Ίσως να σκέφτεται τη γυναίκα που αφήνει. Οι σκέψεις αυτές μοιάζουν να τον ευχαριστούν.

Κατά βάθος όμως, εκείνο που τον ευχαριστεί περισσότερο και ταυτόχρονα τον βυθίζει σε πελάγη μελαγχολίας, είναι η πτήση.

Κι ο θεός ρίχνει τα ζάρια του και κάνει πως δε βλέπει.

σαστιστική

2008-11-10T00:42:00.006+02:00

Σε βλέπω να υπολογίζεις σκυφτός τις πιθανότητες.

Και να ματώνεις τις άκρες των δαχτύλων σου με το ίδιο αίμα που τρέχει στο φλοιό του εγκεφάλου σου.

Βάζεις τον εαυτό σου στο κέντρο και ορίζεις γύρω του ένα νησί με ακτίνα R, τους κρατάς όλους απ' έξω και αυτό το ονομάζεις άρνηση.

Κι όμως όσο κι αν απλώσεις το μυαλό σου, δεν μπορείς να καλύψεις όλη του την επιφάνεια.

π R τετράγωνο

Όχι, αυτό είναι κάτι που δε θα καταφέρεις ποτέ.

Γιατί το π από καιρό έχει πεθάνει.

Για αυτό αντί να το απλώσεις, είναι πολύ προτιμότερο να το αλώσεις.

Και αντί να ψάχνεις για το π θανόν, να ταξιδεύεις για το απίθανο.

american dream

2008-11-06T01:01:00.002+02:00

Στέκομαι για ώρα στην ουρά του metropolis.

Σε μία τηλεόραση δείχνει το νέο πρόεδρο των Η.Π.Α. να πανηγυρίζει.

Χαζεύω CD, εκείνους που χαζεύουν τα CD, τις ταμίες, την μπροστινή μου.

Και τότε εμφανίζεται.

Στην αρχή δεν τον παρατηρώ.

Όμως τον παρατηρεί αυτός που παρατηρώ.

Και ο δίπλα του.

Και η μπροστινή μου.

Έτσι το βλέμμα ακολουθεί την τροχιά των υπολοίπων βλεμμάτων κι όλα μαζί συναντιώνται πάνω του.

Εκείνος συνεχίζει, κάπως αδιάφορα είναι η αλήθεια, με τα CD στο χέρι..

Μοιάζει να μην έχει καταλάβει τίποτα από ότι συμβαίνει και από όσα πρόκειται να συμβούν τα επόμενα δευτερόλεπτα.

Και θα συμβούν, είναι σίγουρο. Όλοι γύρω του το ξέρουν. Μονάχα αυτός το αγνοεί.

Πλησιάζει έναν πελάτη – το διπλανό μου ίσως; – και εκείνος αποστρέφει το βλέμμα.

Κάνει πως κοιτάει αλλού.

Πλησιάζει κι άλλο.

Όμως δεν προλαβαίνει να του μιλήσει.

Δυο μπράβοι τον αρπάζουν και τον πετάνε με δύναμη έξω.

Δεν προλαβαίνει καν να διαμαρτυρηθεί.

Είναι στο δρόμο τώρα.

Είναι μαύρος.

Δεν είναι αφροαμερικάνος.

Και πουλάει CD.

9 ευρώ

2008-10-19T18:01:00.002+03:00

Τόσο κοστίζει ο λόγος που δε σου γράφω τόσο συχνά.

αύριο ή μεθαύριο

2008-10-09T02:30:00.002+03:00

Όταν του ανακοίνωσαν πως θα πεθάνει το πήρε μάλλον ψύχραιμα. Ίσως να σκέφτηκε πως και αυτοί που τόσο αδιάφορα του το έλεγαν θα είχαν την ίδια ακριβώς μοίρα. Κάποια στιγμή. Όμως λίγο αργότερα καθισμένος στο κρεβάτι του άρχισε να σφίγγει με δύναμη τα δάχτυλα των χεριών του. Ήταν χλωμός και το φως της λάμπας τον έκανε να δείχνει ακόμη χλωμότερος. Έγειρε πίσω και καθώς το μικρό του δωμάτιο ήταν τώρα πια άδειο, άρχισε να σφυρίζει ένα τραγούδι που άκουσε χθες ή προχθές στο ραδιόφωνο. Η ώρα περνούσε και τα χείλη του κουράστηκαν, ίσως και τα αυτιά του να ακούνε τον ίδιο μονότονο σκοπό. Με μια απότομη κίνηση σηκώθηκε και πλησίασε τη βιβλιοθήκη του.
Έπιασε ένα βιβλίο στην τύχη και το άνοιξε στη μέση. Προς μεγάλη του έκπληξη διάβασε για κάποιον που μόλις ανακάλυψε πως πρόκειται να πεθάνει. Το έκλεισε και άνοιξε κάποιο άλλο. Η έπληξη του μεγάλωσε κι άλλο καθώς διάβασε την ίδια ιστορία ελαφρώς παραλλαγμένη. Άνοιξε και τρίτο βιβλίο, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Συνέχισε να ανοίγει το ένα βιβλίο μετά το άλλο διαβάζοντας παραλλαγές της ίδιας αιώνιας ιστορίας, μέχρι που ξημέρωσε.
Τότε, ένιωσε πως και ο δικός του θάνατος ήταν κοντά. Στεναχωρέθηκε που πέρασε το τελευταίο του βράδυ έτσι, διαβάζοντας για θανάτους άλλων, αλλά ύστερα απο λίγο παρατήρησε πως αν συγκέντρωνε όλες αυτές τις μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες διαφορές στις ιστορίες που διάβασε, τότε σχηματιζόταν μια πολύ διαφορετική ιστορία. Ήταν η ιστορία ενός χαρταετού και μίας τυφλόμυγας, που συναντήθηκαν μέσα στη νύχτα για να χωρίσουν την αυγή, ενός καλόγερου που ξεστράτισε και έχασε το δρόμο του για να τον βρει ξανά σε ένα πειρατικό καράβι και ενός άντρα που κάποτε ήταν παιδί, γιος ωρολογοποιού, και κρύφτηκε χωρίς καμιά αιτία ή αφορμή μέσα σε ένα ρολόι για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Κατάλαβε πως τα βιβλία αυτά μέσα στις άπειρες παραλλαγές ενός ασήμαντου θανάτου, μιλούσαν για τη ζωή του. Κατάλαβε επίσης, πως μπορεί να ζεις περιμένοντας να πεθάνεις, ή να περιμένεις να πεθάνεις ζώντας.
Τελικά δεν πέθανε εκείνο το πρωί. Ούτε το επόμενο.

Η τρελή και ο αλήτης (μια αληθινή ιστορία)

2008-09-30T20:46:00.002+03:00

Γνωρίστηκαν κάτω από ένα υπόστεγο. Ήταν φθινόπωρο, αλλά δεν έβρεχε.

Εκείνη όμως ήθελε να προστατευτεί από τη βροχή.

Εκείνος να της πιάσει τον κώλο.

Του έριξε χαστούκι.

Τη φίλησε.

Τον ερωτεύτηκε.

Του άρεσε πολύ ο κώλος της.

Ύστερα του θύμωσε.

Του άρεσε πολύ ο κώλος της.

Γιατί από τη στιγμή που ήρθε δίπλα της σταμάτησε να βρέχει.

Του άρεσε πολύ ο κώλος της.

Κι εκείνος είχε μείνει ακόμα στο υπόστεγο.

Να κοιτάζει τον κώλο της.

Ενώ εκείνη ήθελε να περπατήσουν στη λιακάδα.

Όμως να που τώρα έβρεχε στα αλήθεια.

Κι όλοι οι άνθρωποι έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από το υπόστεγο.

Έτσι, εκείνος είδε τον κώλο της να χάνεται μες στη βροχή.

Ενώ εκείνη νόμιζε πως τα δάκρυα της γέμισαν τα σύννεφα.

Το άσπρο και το μαύρο

2008-09-23T19:50:00.002+03:00

Περπατάμε για χρόνια πάνω στην ίδια σκακιέρα.

Κάποιοι πάνε μόνο μπροστά.

Άλλοι πάνε και προς τα πίσω.

Κάποιοι κάνουν άλματα.

Άλλοι βαδίζουν μόνο τετράγωνο τετράγωνο.

Και ο τρελός πάντα διαγώνια.

Καμιά φορά συναντιόμαστε.

Περπατάμε μερικά τετράγωνα δίπλα δίπλα, λίγα ή πολλά δεν έχει σημασία, κι έπειτα οι δρόμοι μας χωρίζουν. Αυτό καμιά φορά έχει σημασία.

Μα όταν βρεθείς στην άκρη της σκακιέρας, τότε μόνο τότε καταλαβαίνεις.

Πως δεν έχει σημασία πόσα τετράγωνα περπάτησες, ούτε με ποιους.

Αλλά πως σε όλη σου τη ζωή, βρισκόσουν πότε σε ένα άσπρο και πότε σε ένα μαύρο τετράγωνο.

Κάθε απόφαση που πήρες, κάθε αλλαγή κατεύθυνσης (αν έκανες), κάθε σκέψη και συναίσθημα ξεκινούσε από ένα άσπρο ή μαύρο τετράγωνο.

Που στην πραγματικότητα είναι γκρι.

Δυστυχώς όμως τα μάτια σου τα βλέπουν όλα άσπρα ή μαύρα.

Πόσο μάλλον το μυαλό σου.

αφιερωμένο στο θείο μου Οιδίποδα από τον Κολωνό.

Κάθε αρχή και δύσκολη

2008-09-21T22:12:00.000+03:00

Λένε συχνά πως κάθε αρχή και δύσκολη.

Λένε επίσης, πως κάθε τέλος και αρχή.

Άρα το τέλος οφείλει να είναι το ίδιο δύσκολο.

Αυτό μου θυμίζει την ιστορία του Τ.D. Orgol.

Ο διάσημος αυτός αλεξιπτωτιστής, δεν θα είχε γίνει ποτέ αλεξιπτωτιστής αν δεν κατάφερνε να δαμάσει την υψοφοβία του. Έτσι, όχι μόνο ασχολήθηκε με την ελεύθερη πτώση, αλλά έκανε και τα περισσότερα ρεκόρ σε αυτό το ακραίο άθλημα. Πιο συγκεκριμένα, είχε δηλώσει πως η πρώτη του πτώση ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που είχε κάνει μέχρι τότε στη ζωή του.

Το ίδιο δύσκολη αποδείχθηκε και η τελευταία του.

Όχι, γιατί δεν άνοιξε το αλεξίπτωτο του.

Αλλά γιατί ο ίδιος αποφάσισε να μην το χρησιμοποιήσει.

ξέρω τι έκανες φέτος το καλοκαίρι

2008-09-14T23:20:00.003+03:00

Σε 24 περίπου ώρες μπαίνω στο πλοίο του γυρισμού.

Θέλω να μοιραστω την τελευταία εικόνα του καλοκαιριού μαζί σου.

Καλό φθινόπωρο.

Μην ειμ' αυτός ?

2008-09-12T23:39:00.002+03:00

«Άσε μαλάκα, τον τελευταίο καιρό έχω μεγάλες καύλες».

Αυτό το μήνυμα πρέπει να πάει στον κολλητό σου και όχι στην κοπέλα που έχεις κανονίσει να βγεις απόψε για πρώτη φορά.

Η απάντηση

«Μάλλον θα έχεις για πολύ καιρό ακόμα».

από εκείνη, το επιβεβαιώνει.

Πάντοτε ήμουν καλός με τα μηνύματα. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει γυναίκα που να μου έχει αντισταθεί όταν πιάνω το κινητό στα χέρια. Πλέον μετά από ένα δυο μηνύματα της, μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεται και τι ακριβώς θέλει να διαβάσει, σε τι συχνότητα και τι ώρες, greeklish ή ορθογραφημένα ελληνικά, κλπ κλπ. Ναι είμαι καλός, πολύ καλός. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έχω σταματήσει να φλερτάρω προσωπικά, απλά ανταλλάζω αριθμό τηλεφώνου. Αυτό αρκεί.

Καταλαβαίνετε επομένως την αμηχανία μου μετά από το παραπάνω λάθος. Μια αμηχανία που σύντομα, όμως, μετατράπηκε στη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα πρόκληση που είχα να αντιμετωπίσω. Έτσι είναι. Όταν το σκέφτηκα πιο ψύχραιμα, κατάλαβα πως δεν ήταν καθόλου τυχαίο το λάθος. Το ερωτικό παιχνίδι είχε γίνει για μένα τόσο εύκολο, που κινδύνευε να μετατραπεί σε μια ανιαρή επανάληψη. Να όμως, που ήρθε το υποσυνείδητο μου να με σώσει από την κοινοτυπία και να δώσει μια νέα γοητεία στην προσπάθεια μου.

Δε μου αρέσει να περιαυτολόγω. Όχι, δε μου αρέσει καθόλου. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να απαριθμήσω ένα ένα τα μηνύματα που ακολούθησαν, ούτε να αναλύσω τη στρατηγική μου – πόσο μάλλον τους διακριτικούς τακτικούς ελιγμούς που με χειρουργική ακρίβεια εκτέλεσα. Το μόνο που θα πω είναι πως τρεις ώρες αργότερα ο στόχος επιτεύχθει. Το ραντεβού μπορεί να μετατέθηκε μερικές μέρες αργότερα – μέρος της στρατηγικής μου βεβαίως και αυτό – αλλά δεν ακυρώθηκε. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό ίσως, αλλά νιώθω σχεδόν όπως την πρώτη φορά που φλέρταρα μέσω μηνυμάτων. Ναι, ανυπομονώ να τη συναντήσω.

«Θέλω να δω τα μούτρα του όταν πια καταλάβει πως δεν πρόκειται να εμφανιστώ».

Αυτό το μήνυμα πρέπει να πάει στην κολλητή της και σίγουρα όχι σε εμένα.

Η απάντηση

«Τότε πρέπει να συναντηθούμε σε 5 λεπτά»

από εμένα, σίγουρα δε με δικαιώνει.

Όμως, λες το υποσυνείδητο της τελικά να με ποθεί;

εκείνη

2008-09-12T03:36:00.003+03:00

Κάποτε, όταν έπεφτε η νύχτα του έλεγε ιστορίες με φαντάσματα.

Κρυμμένος μες στο πάπλωμα, την άκουγε τυλιγμένος σαν κουτάβι.

Κι όταν τελείωνε εκείνος ζητούσε κι άλλη.

Όχι πως δε φοβότανε τις ιστορίες.

Απλά, δεν ήθελε να μείνει μόνος του στο σκοτάδι

Εκείνη δεν του έκανε το χατήρι.

Γιατί ήξερε πως τώρα ήρθε η σειρά του.

Να φτιάξει τις δικές του ιστορίες.

Να φτιάξει τους δικούς του εφιάλτες.

Μονάχος του να βρει το θάρρος να τους διώξει.

Και ύστερα να μεγαλώσει.

Και τώρα πια που το χει καταφέρει.

Και που εδώ και χρόνια από κοντά της έχει φύγει.

Δε σταματά να φτιάχνει ιστορίες στο σκοτάδι.

Μα τώρα πια αναρωτιέται, αν το ίδιο κάνει και εκείνη.

Ή μήπως αν από την άλλη

απάνω στην ταράτσα της, φαντάσματα κρεμάει με μανταλάκια.

Σύντομη Ιστορία Ενός Συνηθισμένου Ανθρώπου

2008-09-10T22:10:00.002+03:00

Αυτή είναι η μάλλον τυχαία αρχή της.

Κι αυτό το μάλλον προβλέψιμο τέλος της.

Τα υπόλοιπα λίγο πολύ τα ξέρεις.

1 διαβάζοντας 1000

2008-09-09T22:36:00.006+03:00

Η ζακέτα της είναι γκρι ή μπλε.

Τα μάτια της το ίδιο.

Πίσω από το τζάμι μοιάζει σαν κακοφωτισμένο έκθεμα μουσείου.

Σου λέει - δεν την ακούς, αλλά σίγουρα μπορεις να διαβάσεις τα χείλια της -

Αν 1 εικόνα είναι 1.000 λέξεις, τοτέ 1 πράξη φτάνει σίγουρα τις 1.000.000.

Σκέψου όμως και το αντίθετο.

Υπάρχουν σίγουρα 1.000 λέξεις - όχι παραπάνω - που κάθε 1 από αυτές σου θυμίζει 1.000 εικόνες.

Και κάθε 1 εικόνα μπορεί να είναι αφορμή για 1.000 διαφορετικές πράξεις.

Για αυτό μην προσπαθείς να καταλάβεις τι πράττουν οι ανθρώποι.

Πόσο μάλλον ο εαυτός σου.

Τα μάτια της είναι μπλε ή γκρι.

Η ζακέτα της το ίδιο.

Κι εσύ αναρωτιέσαι αν το τζάμι υπάρχει ή είναι καθρέφτης.

Αν απέναντι σου έχεις τελικά 1 εικόνα.

Ή 1000 λέξεις.

22 γράμματα

2008-09-08T02:07:00.002+03:00

Οι φίλοι μου έλεγαν από παλιά όταν συζητούσαμε για γκόμενες πως πρέπει να σταματήσω να είμαι το καλό παιδί.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να τους δίνω δίκιο.

Τώρα που έγινα άντρας σωστός πια, πρέπει να ξετινάξω αυτό τον ιπποτικό καλοπαιδισμό από πάνω μου.

Και να απελευθερώσω τον καταπιεσμένο κωλόπαιδο που πάντα κρυβόταν μέσα μου.

Όμως για να γίνει ο καλοπαιδισμός κωλοπαιδισμός, δεν αρκεί να κάνεις το άλφα ωμέγα.

Πρέπει να πηδήξεις ολόκληρη την αλφαβήτα.

22 γράμματα.

Γάμα τα.

Μια ζωή μόνο μάχη

2008-09-06T01:01:00.001+03:00

Αντίθετα με αυτό που πίστευαν οι περισσότεροι, ο Φωκ ήταν ένας επιτυχημένος πιστολάς. Είχε επικρατήσει σε 42 μονομαχίες μέχρι σήμερα, πράγμα που το κράταγε κρυφό, αν και δεν τον βοηθούσε ιδιαίτερα σε αυτό το χαμένο αριστερό του μάτι, το διαλυμένο του γόνατο και τα δύο του ακρωτηριασμένα δάχτυλα. Όλα πάνω του έδειχναν ξεκάθαρα πως θα έπρεπε να είχε σκοτωθεί τουλάχιστον στις μισές μονομαχίες που είχε συμμετάσχει, κάτι το οποίο και ο ίδιος το γνώριζε πολύ καλά. Όμως ζούσε. Ζούσε και για αυτό κοιτούσε κι απόψε νυσταγμένος το ταβάνι του δωματίου που είχε νοικιάσει.

Καμιά εικοσαριά μίλια μακριά από τον νυσταγμένο πιστολά Φωκ, ο Ρ.Π. Χάστινγκς σκοτωνόταν για έκτη φορά τον τελευταίο μήνα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο ο πιο αποτυχημένος πιστολάς της δυτικής ακτής, την επόμενη μέρα του θανάτου του, ξυπνούσε ολοζώντανος και αρτιμελής, γεγονός που τον ανάγκαζε να περιφέρεται μεταμφιεσμένος από πόλη σε πόλη κι από χωριό σε χωριό, προσπαθώντας να διαφυλάξει τα τελευταία απομεινάρια της αξιοπρέπειας του. Η αλήθεια είναι πως στα μισά μέρη που επισκεπτόταν, όλο και κάποιος βρισκόταν που τον είχε σκοτώσει.

Η συνάντηση των δύο αντρών ήταν αναπόφευκτη. Μόλις κοιτάχτηκαν στα μάτια, τα κατάλαβαν αμέσως όλα.

«Το πεπρωμένο μου είναι απόψε να σε σκοτώσω για να μπορέσω επιτέλους να ζήσω», του είπε ο Ρ.Π. Χάστινγκς με τη στεντόρια φωνή του.

«Το πεπρωμένο μου είναι απόψε να πεθάνω για να μπορέσω επιτέλους να ξεκουραστώ», απάντησε ο Φωκ κουρασμένα.

Τραβήξαν και οι δύο τη σκανδάλη, όμως ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ο Ρ.Π. Χάστινγκς είχε ξεχάσει για άλλη μια φορά να γεμίσει το όπλο του. Ο Φωκ έφτυσε απογοητευμένος.

Έτσι, πολλά πολλά χρονια αργότερα, πέθαναν κι οι δύο από βαθιά γεράματα.

Ο ένας προσπαθώντας να ζήσει και ο άλλος προσπαθώντας να πεθάνει.

dj σε νησί

2008-09-05T05:00:00.002+03:00

Το πρώτο τραγούδι παίζει.

Αστυπαλιά.

Άσπρα σπίτια, αστραφτερά, πολύ φως, περισσότερος αγέρας.

Του παίρνει απότομα το καπέλο κι εκείνος αφήνει το κάστρο (του) και το γυρεύει ανάμεσα σε στενά σοκάκια.

Είναι ωραία η σκιά όταν σε κυνηγάει από παντού ο ήλιος.

Είναι ωραίος ο ήλιος το πρωί μετά τη νύχτα, αλλά μη βιάζεσαι θα σου πω αργότερα για αυτό.

Συναντά τρεις φίλους, σταματά για λίγο, τους ρωτά αν πήρε το μάτι τους ένα βιαστικό καπέλο. Του δείχνουν τρεις διαφορρετικές κατευθύνσεις κι εκείνος συνεχίζει το τρεχαλητό του.

Όμως, ύστερα από λίγο είναι πια σίγουρος πως το έχει χάσει.

Κοιτάζει γύρω του την παράξενη τούτη Χώρα.

Η μπάρα είναι πορτοκαλί, το μαγαζί χαμηλοτάβανο, η τεκίλα τις περισσότερς φορές με πορτοκάλι.

Έτσι, γιατί χρειάζονται και οι βιταμίνες.

Εκτός από βιταμίνες, χρειάζεται νερό.

Το μεσημέρι όμως, όλα εδώ είναι κλειστά.

Υπάρχουν μόνο οι παραλίες και το μαύρο ρούμι. Ζεστό μαύρο ρούμι μέσα σε πλαστικά μπουκάλια του νερού που ξεβράζει η θάλασσα.

Υπάρχουν και οι φίλοι.

Το τραγούδι που παίζει τώρα, μοιάζει να βγαίνει από τα στόματα τους. Το τραγουδούν μαζί του και για μια στιγμή, για μια στιγμή μονάχα, η θάλασσα έτσι για λίγο τους αφουγκράζεται.

Ανεμελιά, αντροπαρέα, μπουγέλα και κραξίματα. Οι γλάροι τους κοροϊδεύουν, στραβοπετώντας.

Ίσως απλά να έχουν μεθύσει κι αυτοί με το ρούμι. Ή μπορεί το ρούμι να είναι μπόμπα.

Στην άκρη της παραλίας η σπηλιά είναι μικρή και ο θησαυρός του πειρατή από καιρό κλεμμένος.

Εκείνοι όμως δε δίνουν δεκάρα. Μες στη σπηλιά φτιάχνουν μαργαρίτες και στρίβουνε τσιγάρα. Κι ύστερα τις σερβίρουν στα σοκάκια.

Στο λιθόστρωτο, οι πλάκες αντηχούν ξανά στα βήματα που κάποτε προσπάθησαν να κάνουν.

Οι πλάκες τους μετράνε, τα βήματα που χάθηκαν δεν ξαναποχτιούνται..

Το νησί ξαφνικά γεμίζει κόσμο. Η ησυχία ακολουθεί τον ήλιο χαμηλά στον ορίζοντα και χάνεται, η μουσική δυναμώνει.

Νυχτώνει. Ο αέρας πέφτει.

Στριμώχνονται. Ανθρωποι, μουσική, εκείνο το χαμόγελο, που μπορεί και να μην ήταν ακριβώς χαμόγελο, τα βυζιά της εντυπωσιακής ξανθιάς, που σίγουρα ήταν ακριβώς αυτό που ήταν.

Στριμώχνονται ανάμεσα στην πορτοκαλί μπάρα με τα ξέχειλα τασάκια και τη θάλασσα.

Φωνάζουν και ιδρώνουν. Στάζει το λεμόνι στο τζιν τόνικ, η ανάσα της κολλάει στο λαιμό του, ακριβώς κάτω απο το αυτί και ο πάγος, τριμμένος, λιώνει στο ποτήρι του.

Το χαμόγελο, τελικά ήταν χαμόγελο.

Κι εκείνη στο κρεβάτι του. Γυμνή, μόνο με τις έγνοιες του καλοκαιριου, κολιέ από κοχύλια, χορεύει στο λαιμό της.

Χορεύουν και όλοι γύρω τους χορεύουν μαζί τους.

Μες σε μια στοά από καπνό, ξεφωνητά και μεθυμένους γλάρους.

Μέχρι που κάποια στιγμή οι μπύρες του Βορρά τελειώνουν και πάγος υπάρχει μοναχά στο Νότο.

Χαράζει.

Αγκαλιά σε μια ταράτσα δίχως κεραίες και διαφημιστικά μηνύματα.

Και ο ήλιος είναι κόκκινος, κάπως αργός στο ξεκίνημα του, διστακτικός που θα λύσει τα μάγια του νησιού και θα σε κάνει πάλι καθημερινή και ασήμαντη και άχαρη.

Σχεδόν αόρατη, κρυμμένη πίσω στην ομίχλη της πρωτεύουσας, να περιμένεις τον πρίγκηπα με το σπασμένο σου σφηνάκι.

Το μαγαζί έχει αδιάσει. Ο ήλιος πια είναι ψηλά και οι ακτίνες του σπίθες φθινοπωρινές.

Εκείνοι σιγοκουβεντιάζουν γύρω από την μπάρα. Φρουρά που ξέμεινε λίγο πιο πίσω, από συνήθεια ή από κάποιο πείσμα.

Ή ισως να είναι και ο ρόλος της αυτός. Των αδιόρατων χαμόγελων ρομαντική οπισθοφυλακή.

Εκείνος βάζει ένα αγαπημένο τους τραγούδι.

...τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι οι χειμώνες...

Καπνίζουν και σιγοτραγουδούν.

Ύστερα, φεύγουν κι αυτοί, κι εκείνος βάζει το τελευταίο σκαμπό πάνω στην μπάρα και τελευταίος κλείνει την πόρτα.

Το τελευταίο τραγούδι έχει πια τελειώσει.

Στην κόλαση με το μαύρο πρόβατο.

2008-06-10T02:40:00.000+03:00

Χθες σε είδα σε μια παράσταση.

Τι περίεργο, δεν ήσουν στη σκηνή.

Καθόσουν στο τελευταίο κάθισμα και παρακολουθούσες.

Με παρακολουθούσες.

Όμως δεν ήμουν ούτε έγω στη σκήνη.

Σε παρακολουθούσα.

Κι έτσι αναρωτιέμαι.

Αφού κι εγώ καθόμουν στο τελευταίο κάθισμα.

Γιατί βρεθήκαμε σε αυτή τη βαρετή παράσταση;

Όμως έφυγες πριν σε ρωτήσω. Μόνη.

Χάθηκε η συμπαράσταση.

Το θέατρο άδειασε, οι ηθοποιοί ξεβάφτηκαν κι έγιναν άνθρωποι ξανά.

Σιωπηλοί φόρεσαν τις ζωές τους, σαν να ήταν πιτζάμες ή ακριβά φορέματα.

Και τώρα πια το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι

μια βιαστική και ίσως κάπως άκαιρη, μικρή αναπαράσταση.

παρομοίωσις

2008-06-02T04:44:00.005+03:00

Όλα ξεκινούν με μία λάμψη.

Αναπτήρας ή σπίρτα, δεν έχει πολύ σημασία.

Η σπίθα, η φλόγα, ανάβεις.

Απολαμβάνεις την πρώτη ρουφηξιά.

Τη δεύτερη λιγότερο, την τρίτη.

Βλέπεις τον καπνό, πηχτό στην αρχή, να ξεθωριάζει αργότερα.

Δε θες όμως να σου μπει στα μάτια.

Και ξαφνικά το τσιγάρο σου έχει τελειώσει.

Και στο τασάκι σου θα βρεις άλλο ένα αποτσίγαρο.

Που ίσως δεν έσβησες καλά και σιγοκαίει ακόμη.

Αργά ή γρήγορα σβήνει και αυτό.

Κι εσύ ανάβεις το επόμενο.

(Τελικά προτιμώ τις πίπες)

Το μπαρ κάτω από την πόλη

2008-05-19T17:18:00.004+03:00

Απόψε θέλω να πάμε μαζί στο μπαρ κάτω από την πόλη.

Θα περπατήσουμε ανάμεσα στους τσιμεντένιους κορμούς από τις ρίζες των πολυκατοικιών.

Στα σκοτεινά, μονάχα με τους φακούς που παίρναμε μικροί στην κατασκήνωση.

Θα κουραστείς το ξέρω, θα είναι δύσκολα το ξέρω, μπορεί και να χαθούμε.

Για λίγο.

Στο τέλος όμως θα φτάσουμε.

Θα μας υποδεχτεί στην είσοδο, όπως συνηθίζεται, η ιδιοκτήτρια.

Πάντα νέα και πάντα γερασμένη.

Και πάντα όμορφη.

Κι ύστερα θα μας υποδεχτεί η κάπνα. Η μουσική.

Οι χορεύτριες είναι πάντα μεθυσμένες και στο μπαρ κάτω από την πόλη πάντα νύχτα.

Ο πιανίστας θα είναι αφηρημένος, τα δάχτυλα του λεπτά, τα νύχια του βρώμικα.

Θα κάτσουμε στο μπαρ.

Ο μπαρμαν, τυφλός, χωρίς μαύρα γυαλιά, θα μας βάλει το ποτό μας.

Θα μας μιλήσει για λίγο, ύστερα θα πιάσει την τρομπέτα του και θα τη γυαλίσει μηχανικά.

Θα μιλήσει σε κάποιον άλλον.

Λένε πως ο χρόνος δεν περνάει στο μπαρ κάτω από την πόλη.

Ίσως για αυτό έχουν αφήσει ξεκούρδιστα όλα τα ρολόγια στους τοίχους.

Επίτηδες.

Κι όταν θα πιούμε τα ποτά μας και θα μιλήσουμε για όλα εκείνα που μέχρι σήμερα μας αξίωσε η ζωή να δούμε και να πράξουμε, θα κάνουμε σχέδια για το αύριο και ας γελάει ο θεός μαζί μας.

Γιατί πόσες φορές γέλασε με τον άνθρωπο και πόσες βγήκε γελασμένος;

Στο τέλος, φίλε μου, όταν θα φεύγουμε ζαλισμένοι όχι τόσο από τη βότκα και το ρούμι, αλλά από τον έρωτα για τους εαυτούς μας τους ίδιους, θα αγκαλιαστούμε σαν να 'ναι στερνή φορά που τα 'πιαμε και θα γυρίσουμε πίσω στην πόλη.

Η κάπνα θα γίνει καυσαέριο και η μουσική, των αυτοκινήτων οι άγριες κόρνες.

Όμως τα όνειρα μας θα μείνουν έτσι όπως τα πλάσαμε.

Κι ας προσπαθούν οι άλλοι να τα κάνουν διαφημιστικά σποτάκια.

Γιατί εκείνοι δε θέλουν να ακούσουν τη μουσική που έρχεται μέσα από τις σχάρες των υπονόμων.

Κι εξακολουθούν να σβήνουν τα τσιγάρα τους στην άσφαλτο των μεγάλων λεωφόρων, σκληρή και μαύρη, πάνω από τα μεθυσμένα κεφάλια μας.

Αυτή θα σε ξεκάνει

2008-05-17T16:10:00.005+03:00

Λένε πως ο ερωτευμένος συχνά εθελοτυφλεί.

Εθελοτυφλεί σε βαθμό που η συμπεριφόρα του πολλά κοινά έχει με αυτή του αυτόχειρα.

Το στοιχείο της αυτοκαταστροφής και στις δύο περιπτώσεις είναι πρόδηλο.

Με μόνη διαφορά πως απόρριψη του έρωτα μας, οδηγεί σε θάνατο μεταφορικό τον οποίο και ενδόμυχα απολαμβάνουμε.

Εξ ου και ο διάλογος.

«Ερωτεύτηκα μια κάνη».

«Κάνη; Τί κάνη;»

«Καλά είναι».

Μπατμανιχαϊσμός

2008-05-15T20:50:00.004+03:00

Κάποτε μέσα σε μια σπηλιά στο κέντρο της πόλης δυο γενναίοι τυμβωρύχοι βρήκαν ένα μεγάλο φούρνο.

Μες στο φούρνο βρήκαν μια σπηλιά και μες στη σπηλιά βρήκαν μια πόλη.

Την πόλη αυτή την ονόμασαν Κόλαση.

Ο ένας από τους δύο γύρισε πίσω να αναγγείλει την ανακάλυψη του στην υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Ο άλλος έμεινε εκεί.

Κάποτε πάνω σε ένα σύννεφο που είχε καθίσει πάνω από τις κεραίες της πόλης δυο συνηθισμένοι αλεξιπτωτιστές βρήκαν στερεωμένη μια κεραία.

Πάνω στην κεραία βρήκαν ένα σύννεφο και πάνω στο σύννεφο μια πόλη.

Την πόλη αυτή την ονόμασαν Παράδεισο.

Όπως και με τους τυμβωρύχους έτσι και με αυτούς, ο ένας έμεινε εκεί και ο άλλος κατηφόρισε να αναγγείλει τα σπουδαία νέα.

Λίγο μετά τις ειδήσεις των 8, που ποτέ δεν παίζονται στις 8, οι δύο άντρες συναντήθηκαν στο κέντρο της πόλης.

Η πλατεία ήταν έρημη, όλοι οι κάτοικοι της πόλης παρακολουθούσαν στις τηλεοράσεις τους τις ειδήσεις των 8.

Οι δύο άντρες προσπάθησαν να πουν την ιστορία τους ο ένας στον άλλον, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Ήθελαν και οι δύο να ακουστεί η ιστορία τους. Όχι να ακούσουν.

Στο τέλος λογομάχησαν.

Λογομάχησαν τόσο πολύ που σκότωσαν ο ένας τον άλλον.

Αργότερα μαθεύτηκε πως ο ένας λεγόταν Κάιν και ο άλλος Άβελ.

Έτσι οι άνθρωποι δεν έμαθαν ποτέ την αλήθεια ούτε για την Κόλαση ούτε για τον Παράδεισο.

Απλά, συνέχισαν να πιστεύουν πως είναι κάτι αφηρημένο και μεταφυσικό.

Αυτή την ιστορία μου την είπε κάποτε μία νυχτερίδα, που είχε τη φωλιά της σε μια σπηλιά στο κέντρο της πόλης και συχνά ταξίδευε ψηλά, πολύ ψηλά στον ουρανό.

Αργότερα ανακάλυψα πως ήτανε ο Μπάτμαν.

One night stunned

2008-05-14T13:00:00.001+03:00

Η πόρτα κλείνει πίσω σου.

Όλα είναι ανοικεία και ας ξέρετε κι οι δύο τι θα ακολουθήσει.

Η μνήμη θα γατζωθεί στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες.

Η μυρωδιά της βιαστικής τσίχλας μετά τα δυο, ακόμη πιο βιαστικά, σουβλάκια. Και η μυρωδιά από τα σουβλάκια με μια υποψιά μέντας, όταν φίλαγες για δεύτερη φορά τις ρώγες της.

Ένα κουμπί που την παίδεψε και τελικά το ξήλωσες. Ή μπορεί να έγινε και ανάποδα, φορούσατε εξάλλου τα ίδια παντελόνια.

Ένα αστείο διακοσμητικό δίπλα στο κρεβάτι της, που πηγαινοέρχεται μαζί σας. Όχι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να βάλεις τα γέλια.

Το σημάδι από κραγιόν στο τσιγάρο της. Και ο θόρυβος της καύτρας ή μιας βιαστικής μηχανής λιγο πριν χαράξει.

Το βλέμμα του περιπτερά, το πρωί, καθώς εκείνος ανοίγει το περίπτερο του και εσύ κλείνεις την πόρτα της πολυκατοικίας πίσω σου. Καλημέρα, φεύγω.

Και ακόμη πιο έντονα, πάνω στην πόρτα που κλείνεις, ένα αυτοκόλλητο χαρτάκι από αυτά που μάζευες κι εσύ μικρός. Το όνομα του ποδοσφαιριστή βέβαια δεν σου λέει πια και πολλά.

Αλλά ακόμη και όλα αυτά δε μένουν για πολύ.

Σβήνουν μες στο φως της μέρας που ξεκινά και όλα ξεχνιούνται, όπως ακόμη και η απορία που σε βασανίζει μέχρι να πας σπίτι:

Τελικά κοιμήθηκες με εκείνη που φλέρταρες στο πρώτο ή με εκείνη που φλέρταρες στο δεύτερο ποτό;

Σαν παράσταση

2008-05-13T12:12:00.005+03:00

Η Εστρέλλα Αμαντόρα είχε καταφέρει μέχρι τα είκοσι της να μην κάνει πολλά λάθη.

Ήταν περήφανη για αυτό.

Τότε αποφάσισε να γίνει ηθοποιός και αυτό τα άλλαξε όλα.

Μετά την πρώτη της παράσταση, το ένα λάθος συναγωνιζόταν το άλλο.

Ήταν περήφανη και για αυτό.

Ίσως επειδή σκέφτηκε πως τα λάθη είναι που μας κάνουν σοφότερους.

Ή ίσως επειδή η ζωή για εκείνη είχε γίνει πια μια μεγάλη πρόβα.

Μέρα με τη μέρα διορθωνόταν όλο και πιο πολύ στο ρόλο που είχε πλάσει για τον εαυτό της.

Και τα λάθη τη βοηθούσαν σε αυτό

Όταν πια έφτασε στην ύστερη ώριμη ηλικία είχε κάνει περισσότερα λάθη από όλους όσους ήξερε.

Και μάλιστα καταφέρνοντας να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος δυο φορές.

Είχε κατακτήσει την ωριμότητα.

Είχε βέβαια και μια ζωή καταστραμένη, αλλά μικρό το τίμημα.

Κι έτσι μπαίνοντας στα γηρατειά και ξεχειλίζοντας από σοφία, γαλήνη και ηρεμία, ένιωσε έτοιμη πια να ανέβει στο μεγάλο σανίδι της ζωής.

Πλησίαζε η ώρα για τη μεγάλη πρεμιέρα.

Όμως αντί να σηκώθει, η αυλαία έπεσε.

Και λίγο πριν πεθάνει, η Εστρέλλα Αμαντόρα βλαστήμησε τη σοφία και κάθε λάθος που έκανε.

Ίσως επειδή η σοφία είναι τελικά άχρηστη, γιατί έρχεται όταν πια δεν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις.

Ή ίσως επειδή είδε ξεκάθαρα πως δεν άφηνε πίσω της μια μεγάλη πρόβα, αλλά μια ολότελα χαμένη παράσταση.